4بازدید
۵۰
تنبیه روحی یک دانش‌آموز در تهران!
پدر پول نداشت قسط ماهانه شهریه مدرسه غیرانتفاعی را پرداخت کند، مدیر عصبانی شد و در جشن روز آخر مدرسه به دانش‌آموز کلاس سوم مدرسه‌اش نه جایزه داد، نه تشویقش کرد.
پدر پول نداشت قسط ماهانه شهریه مدرسه غیرانتفاعی را پرداخت کند، مدیر عصبانی شد و در جشن روز آخر مدرسه به دانش‌آموز کلاس سوم مدرسه‌اش نه جایزه داد، نه تشویقش کرد.
«شهروند» با این مقدمه ادامه داد: این خلاصه داستانی است که حالا دو روز است پدر خانواده، آقای «الف» را به قدری ناراحت کرده که حتی وقتی می‌خواهد از آن‌ور خط تلفن تعریفش کند، صدایش سخت درمی‌آید؛ صدایی پر از نگرانی و تاسف برای آنچه چندماهی است دخترش را ناراحت و گوشه‌گیر کرده است.
ماجرا برمی‌گردد به دو روز پیش؛ وقتی مسئولان مدرسه غیرانتفاعی «فدک» در منطقه چیتگر تهران، برای دانش‌آموزان این مدرسه جشن پایان سال گرفتند و وقتی نوبت به جایزه دادن به دانش‌آموزان رسید، به دختر آقای «الف» که کلاس سوم دبستان است و او نمی‌خواهد نامش در گزارش بیاید، هیچ جایزه‌ای نرسید؛ البته مسئولان مدرسه نخواستند که جایزه‌ای به او برسد و او با چشمانی منتظر، به دستان همکلاسی‌هایش نگاه کرد که دستانشان از جایزه پر بود و صورت‌هایشان از خنده.
آقای «الف» حالا می‌گوید که این نخستین‌بار نیست که مسئولان دبستان دخترش چنین رفتاری که به گفته او «تبعیض‌آمیز» است، می‌کنند: «ما شهریه‌ای که باید برای درس خواندن دخترم در این مدرسه بپردازیم، قسطی پرداخت می‌کنیم؛ هر ماه ٢٥٠ هزار تومان. الان دو ماه است که متاسفانه نتوانسته‌ام به‌دلیل وضع بد مالی، آن را پرداخت کنم و همین موضوع باعث شده که رفتار تبعیض‌آمیزی با دخترم در این مدرسه داشته باشند. این نخستین‌بار هم نیست به خاطر این موضوع، بچه من را از خیلی چیزها محروم کرده‌اند. مثلا زمستان سال گذشته بود که او را به همین دلیل از نمایش مدرسه حذف کردند. یا یک بار در زمستان پارسال، مدیر مدرسه زنگ زد و گفت یک نفر را بفرستید بچه را ببرد، چون او را فرستاده‌ام حیاط که آنجا بایستد.»
او می‌گوید: «معمولا به دلیل شرایط مالی و حقوقی من و همسرم که هردو کارمندیم، با تأخیر می‌توانیم قسط شهریه را پرداخت کنیم و معمولا در زمان این تاخیر، با دختر ما رفتار تبعیض‌آمیزی میشود؛ نمونه‌اش هم همین دیروز که برای جشن پایان سال به مدرسه رفته بودیم. من آنجا بودم و به چشم دیدم که به همه هدیه دادند، غیر از او. حتی وقتی اسم بچه‌ها را می‌خواندند و تشویق می‌کردند، اسم دختر من را نخواندند و تشویق نشد، حتی کارنامه‌اش را هم به ما ندادند. مدرسه فدک در تهران چند شعبه دارد و برای من عجیب است که چنین اتفاقی می‌افتد.»
و بغض، سخت اجازه می‌دهد برای ادامه دادن: «حالا ندادن کارنامه یا جایزه برای ما آنقدر مهم نیست، برای من این تبعیض مهم است. به نظر من این موضوع، غیرقابل چشم‌پوشی است. به نظرم این یک نشانه است، نشانه‌ای از یک اتفاق اخلاقی بزرگ که در این کشور افتاده و متاسفانه خبر از اتفاق‌های بزرگ‌تر می‌دهد وگرنه شاید کل این ماجرا در نگاه اول آنقدرها هم مهم به نظر نرسد.»
او از وضع روحی دخترش در این روزها می‌گوید: «او آن روز خیلی ناراحت بود البته معمولا شرایط را خیلی بازگو نمی‌کند ولی ما از رفتارش متوجه می‌شویم که ناراحت است. شما اگر به عکسی که همان لحظه از او گرفتم نگاه کنید، خودش همه چیز را می‌گوید. من آن روز آنقدر از این موضوع ناراحت شدم که در این‌باره با آنها صحبت نکردم تا آخر هم در مراسم نماندیم و تقریبا ٢٠ دقیقه مانده بود به تمام شدن، آنجا را ترک کردیم. اما به هرحال این نوع رفتارها سابقه دارد. قبل از این چند بار تلفنی با مدیر مدرسه صحبت کردم و آنها می‌گویند باید پول را بدهی. من گفتم در شأن آموزش‌وپرورش نیست، این کار را نکنید، بالاخره ما این بدهی را پرداخت می‌کنیم و در واقع هر موقع هم پرداخت کنیم، پول قابل برگشت است ولی این رفتارها قابل برگشت نیست، نمی‌شود عواقب سوء آن را جبران کرد. وقتی ما بدهی داریم مخصوصا به جایی که بعدا دوباره مراجعه کنیم، قابل پرداخت است ولی این نوع رفتارها تأثیر بد و غیرقابل برگشتی روی بچه‌ها می‌گذارد.»
حالا دیگر مدت‌هاست که تقریبا ماهی نیست که خبری از تنبیه جسمی دانش‌آموزان در مدارس مناطق مختلف ایران به گوش نرسد؛ موضوعی که مسئولان آموزش‌وپرورش می‌گویند آن را جدی پیگیری می‌کنند و تلاششان را می‌کنند که کمتر شود، اما اینطور که به نظر میرسد حالا دیگر باید تنبیه‌های روحی و تبعیض‌آمیز را هم به فهرست دیگر تنبیه‌ها اضافه کرد. اینها همه در حالی است که در آیین‌نامه انضباطی مدرسه و شرایط تنبیه و تشویق، آمده است که هر نوع تنبیه این‌چنینی ممنوع است؛ مثلا در ماده ٧٧ این آیین‌نامه آمده است: «اعمال هر گونه تنبیه دیگر از قبیل اهانت، تنبیه بدنی و تعیین تکالیف درسی جهت تنبیه ممنوع است و در اعمال تنبیهات نباید بین دانش‌آموزان تبعیض و استثنایی قائل شد.»
«شهروند» با این مقدمه ادامه داد: این خلاصه داستانی است که حالا دو روز است پدر خانواده، آقای «الف» را به قدری ناراحت کرده که حتی وقتی می‌خواهد از آن‌ور خط تلفن تعریفش کند، صدایش سخت درمی‌آید؛ صدایی پر از نگرانی و تاسف برای آنچه چندماهی است دخترش را ناراحت و گوشه‌گیر کرده است.
ماجرا برمی‌گردد به دو روز پیش؛ وقتی مسئولان مدرسه غیرانتفاعی «فدک» در منطقه چیتگر تهران، برای دانش‌آموزان این مدرسه جشن پایان سال گرفتند و وقتی نوبت به جایزه دادن به دانش‌آموزان رسید، به دختر آقای «الف» که کلاس سوم دبستان است و او نمی‌خواهد نامش در گزارش بیاید، هیچ جایزه‌ای نرسید؛ البته مسئولان مدرسه نخواستند که جایزه‌ای به او برسد و او با چشمانی منتظر، به دستان همکلاسی‌هایش نگاه کرد که دستانشان از جایزه پر بود و صورت‌هایشان از خنده.
آقای «الف» حالا می‌گوید که این نخستین‌بار نیست که مسئولان دبستان دخترش چنین رفتاری که به گفته او «تبعیض‌آمیز» است، می‌کنند: «ما شهریه‌ای که باید برای درس خواندن دخترم در این مدرسه بپردازیم، قسطی پرداخت می‌کنیم؛ هر ماه ٢٥٠ هزار تومان. الان دو ماه است که متاسفانه نتوانسته‌ام به‌دلیل وضع بد مالی، آن را پرداخت کنم و همین موضوع باعث شده که رفتار تبعیض‌آمیزی با دخترم در این مدرسه داشته باشند. این نخستین‌بار هم نیست به خاطر این موضوع، بچه من را از خیلی چیزها محروم کرده‌اند. مثلا زمستان سال گذشته بود که او را به همین دلیل از نمایش مدرسه حذف کردند. یا یک بار در زمستان پارسال، مدیر مدرسه زنگ زد و گفت یک نفر را بفرستید بچه را ببرد، چون او را فرستاده‌ام حیاط که آنجا بایستد.»
او می‌گوید: «معمولا به دلیل شرایط مالی و حقوقی من و همسرم که هردو کارمندیم، با تأخیر می‌توانیم قسط شهریه را پرداخت کنیم و معمولا در زمان این تاخیر، با دختر ما رفتار تبعیض‌آمیزی میشود؛ نمونه‌اش هم همین دیروز که برای جشن پایان سال به مدرسه رفته بودیم. من آنجا بودم و به چشم دیدم که به همه هدیه دادند، غیر از او. حتی وقتی اسم بچه‌ها را می‌خواندند و تشویق می‌کردند، اسم دختر من را نخواندند و تشویق نشد، حتی کارنامه‌اش را هم به ما ندادند. مدرسه فدک در تهران چند شعبه دارد و برای من عجیب است که چنین اتفاقی می‌افتد.»
و بغض، سخت اجازه می‌دهد برای ادامه دادن: «حالا ندادن کارنامه یا جایزه برای ما آنقدر مهم نیست، برای من این تبعیض مهم است. به نظر من این موضوع، غیرقابل چشم‌پوشی است. به نظرم این یک نشانه است، نشانه‌ای از یک اتفاق اخلاقی بزرگ که در این کشور افتاده و متاسفانه خبر از اتفاق‌های بزرگ‌تر می‌دهد وگرنه شاید کل این ماجرا در نگاه اول آنقدرها هم مهم به نظر نرسد.»
او از وضع روحی دخترش در این روزها می‌گوید: «او آن روز خیلی ناراحت بود البته معمولا شرایط را خیلی بازگو نمی‌کند ولی ما از رفتارش متوجه می‌شویم که ناراحت است. شما اگر به عکسی که همان لحظه از او گرفتم نگاه کنید، خودش همه چیز را می‌گوید. من آن روز آنقدر از این موضوع ناراحت شدم که در این‌باره با آنها صحبت نکردم تا آخر هم در مراسم نماندیم و تقریبا ٢٠ دقیقه مانده بود به تمام شدن، آنجا را ترک کردیم. اما به هرحال این نوع رفتارها سابقه دارد. قبل از این چند بار تلفنی با مدیر مدرسه صحبت کردم و آنها می‌گویند باید پول را بدهی. من گفتم در شأن آموزش‌وپرورش نیست، این کار را نکنید، بالاخره ما این بدهی را پرداخت می‌کنیم و در واقع هر موقع هم پرداخت کنیم، پول قابل برگشت است ولی این رفتارها قابل برگشت نیست، نمی‌شود عواقب سوء آن را جبران کرد. وقتی ما بدهی داریم مخصوصا به جایی که بعدا دوباره مراجعه کنیم، قابل پرداخت است ولی این نوع رفتارها تأثیر بد و غیرقابل برگشتی روی بچه‌ها می‌گذارد.»
حالا دیگر مدت‌هاست که تقریبا ماهی نیست که خبری از تنبیه جسمی دانش‌آموزان در مدارس مناطق مختلف ایران به گوش نرسد؛ موضوعی که مسئولان آموزش‌وپرورش می‌گویند آن را جدی پیگیری می‌کنند و تلاششان را می‌کنند که کمتر شود، اما اینطور که به نظر میرسد حالا دیگر باید تنبیه‌های روحی و تبعیض‌آمیز را هم به فهرست دیگر تنبیه‌ها اضافه کرد. اینها همه در حالی است که در آیین‌نامه انضباطی مدرسه و شرایط تنبیه و تشویق، آمده است که هر نوع تنبیه این‌چنینی ممنوع است؛ مثلا در ماده ٧٧ این آیین‌نامه آمده است: «اعمال هر گونه تنبیه دیگر از قبیل اهانت، تنبیه بدنی و تعیین تکالیف درسی جهت تنبیه ممنوع است و در اعمال تنبیهات نباید بین دانش‌آموزان تبعیض و استثنایی قائل شد.»
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
واقعاً جالبه ، مسئله تغيير فرهنگ و اولويت هاى جامعه كه پدر اين دختر گفت را كاملاً در نوشته هاى هموطنان عزيز مى شود مشاهده كرد، حتى اگر مدرسه به دليل عدم پرداخت شهريه براى دانش آموز هديه ايى تهيه نكرده بود موظف بود از قبل به اوليا اطلاع بدهد ، كه البته اين مدارس اينقدر شهريه مى گيرند كه با چند تا هديه ضرر نخواهند كرد.
یه پیشنهاد
دوست عزیز لطفا بچتون رو بزارید مدارس دولتی
وقتی براتون سخت هست چرا به زور میخواهید هزینه های سنگین رو بدید و اخرشم نتیجه برعکس بشه
بچتون جلو چشم دیگران تحقیر بشه
اصلا کار مدرسه رو تایید نمی کنم اما مشکل از خود ماهم هست!!!
خوب دیگه غیرانتفاعی
این جمله ای است که همه مسئولین آموزش و پرورش می گویند
چیکار میشه کرد
باید سوخت و ساخت
دوتاشون کارمند هستن بعد حقوقشون نمیرسه؟؟؟؟!!!
مدرسه دولتي بره ولي اينقدر توهين و تحقير تحمل نكنه بهتر نيست؟ تو مدرسه اي كه كادرش اينقدر از لحاظ درك و شعور پايين هستن بچه چي قراره ياد بگيره كه اصرار داريد اونجا بمونه؟
انسانیت مرده
خب عزیز من بچه رو به مدرسه دولتی ببر . امسال اینجوری پارسال .... جدا چه فکری میکنی یعنی کسانی که تو غیر انتفاعی درس نخوندن به جایی نرسیدن ؟ مقصر خود پدره
ما هم درس خوانده ایم و زمان ما هم مدرسه غیرانتفاعی بوده است اما من همه را در مدارس دولتی خوانده ام و الان استاد دانشگاه هستم
بچه هایتان را مدرسه ی غیر انتفاعی یا دانشگاه غیرانتفاعی نفرستید اگر استعداد داشته باشند در مدارس عادی هم عالی خواهند بود و به دانشگاه دولتی هم وارد می شوند و اگر در درس بی استعداد باشند شاید هنر و استعدادشان در جای دیگر است
به جای این که پول خودتان را در این مدارس حرام کنید همان را صرف رفاه بچه و کلاس های فوق برنامه اش کنید خرج سفر کنید دوتا کتاب غیر درسی برایش بخرید بگذارید نقاشی یاد بگیرد یا یک کار خلاقانه ی دیگر و خاطرات خوش برایش درست کنید
بگذارید زندگی را در عرض کنند و پر زندگی کنند و تک بعدی بارشان نیاورید
نگذارید بچه هایتان اینطور بار بیایند که اگر یک جایزه نگرفتند شکست روحی بخورند! چه شکست روحی ای! کار مدرسه را توجیه نمی کنم چون اوصلا با مدارس و دانشگاه های غیرانتفاعی مخالفم اما اگر بچه ای انقدر ضعیف بار بیاید که در مدرسه بخواهد به علت حسادت به دیگران یا نگرفتن یک جایزه سرخورده بشود خوب فردا در زندگی می خواهد چکار کند؟
وقتی زندگی بقیه را می بیند تکلیفش چیست؟
شما به عنوان والدین باید تفاوت بین آدم ها را به بچه هایتان یاد بدهید و این را که کشاورز، سبزی فروش، راننده، مامور شهرداری، کارمند ساده، دکتر و استاد دانشگاه شاید درآمدهای مختلف و زندگی های مختلف و سطوح مختلف رفاه را دارند ولی درس خواندن یا نخواندن آن ها یا شغل آن ها و مبل و میز صندلی خانه و یخچال سایدبای ساید داشتن یا نداشتن این آدم ها باعث این نمی شود که انسان های بهتر یا خوبتری باشند
می توانم من استاد دانشگاه پست ترین آدم باشم که متاسفانه مشابهش را در بین برخی همکسوتان خودم دیده ام
می توانم فقیری باشم که همان ننصفه نانش را هم با دیگران تقسیم کرده
درس و کار هم نهایت وسیله است برای انسان بودن همین و بس
بچه ها اگر اینها را بفهمند چشم و دل سیر بزرگ می شوند و برایشان مهم نیست که اگر پول شهریه را پدر کم آورده جایزه نگرفته اند اگر این را بفهمند به آن مدرسه و آن معلم ها می خندند همین
پول ندارید مجبورید مدرسه غیرانتفاعی می روید
مگر مدارس عادی چه مشکلی دارند
من توصيه مي كنم فرزندتون رو در مدارس دولتي منطقه پنج آموزش پرورش كه اتفاقا از مدارس بسيارعالي هم هستند ثبت نام كنيد چه بسا پزشكان و مهندسين متمولي كه فرزندانشان درهمين مدارس دولتي درس مي خوانند ، فرزند خود من تاالان كه كلاس نهم هست در مدارس دولتي منطقه پنج درس خوانده وبسيار هم راضي بوده ايم .
بی خیال. دقیقا همین اتفاق سال ها پیش واسه من افتاد اما دلیلش این بود که مادرم پول نداشت واسم جایزه بخره و به مدرسه تحویل بده. واسه همین اسم منو صدا کردن و من رفتم بالا واسه گرفتن جایزه اما جایزه به من ندادن ....
اما ایرادی نداره ... این چیزها میتونه باعث رشد روحی و معنوی انسان بشه.
والا من مدرسه دولتی رفتم. اتفاقا بدنام تریم مدرسه هم بود تو جنت اباد
هم مهندسی دولتی شهرستان قبول شدم و هم ازاد تهران
هم علوم پایه امیر کبیر . خب پول نداری، بچه رو نفرست مدرسه غیرانتفاعی که تحقیر بشه. مشکل از خود شماست
یاد فیلم سارا کرو افتادم
خجالت اوره واقعا
این یعنی مرگ اخلاق در جامعه ، بچه های معصوم امانت الهی هستند و فرقی نمی کند پدر و مادرش چه کسی باشد همه ما در قبال انها مسئولیم . متاسفانه مسئولین هم در خوابند
در بد بودن حرکت مدرسه هیچ شکی نیست اماسوال اینجاست برادر من شما چرا فرزند خودتان را با این شرایط مالی که دارید مدرسه غیر دولتی گذاشتید؟؟؟ باور کنید هیچ برتری و نکته مثبتی در این جور مدارس وجود نداره
خواستم بنویسم که : خوب پدر من ،فرزند دلبندت رو مدرسه ی دولتی ثبت نام کنید.
دیدم که راه حل ماجرا این نیست. بنده به شخصه قول میدهم که این اتفاق را نشر دهم. شما و دختر دلبندتان هم قوی باشید.
آفرین بر شهامت شما.
هموطن گرامي،بهتر است قبل از ثبت نام فرزندتان به شرايط ماليتان فكر ميكرديد.متاسفانه عدم پذيرش موقعيتمان برايمان مشكل ايجاد ميكند.من خود فرزندمعلم بوده ام و هيچوقت توقع شرايطي كه مثلا فرزند يك پزشك داشته از خانواده ام نداشتم.در حال حاضر هم بالاترين مدرك دانشگاهي اين كشور رو دارم هيچوقت هم مدرسه غير انتفاعي يا دانشگاه ازاد نرفتم،احساس سرخوردگي هم نداشتم.مشكل در اين است كه فكر ميكنيم همه بايد مثل هم باشند.
عزیز منم وقتی بچه بودم با اینکه شهریه غیر انتفاعیو پرداخت میکردن پدر و مادرم بازم سره صف به من جایزه نمیدادن و من سره صف تنها ایستاده بودم و بقیه دستشون جایزه بود و همیشه میگفتم مگه بالاتر از معدل بیست هم هست که به من جایزه نمیدن و بعده ها سره حساب شدم دیدم بله جایزه ها را پدر و مادرها میخریدن و میدادن به مدرسه تا اونا به بچه هاشون بدن ، این آقا هم باید خودش بخره بده به مدرسه تا به بچش جایزه بدن
بله در مدارس دولتی هم این تبعیض مشاهده میشود . به عنوان مثال فرزند خود بنده هم که در پیش دبستانی مشغول بود بعد از اتمام سال تحصیلی جاری ، هنگام برگزاری جشن فارغ التحصیلی به همه بچه ها جایزه دادند ولی به فرزند بنده به علت نپرداختن هزینه های جشن (که البته این نپرداختن به علت قصور مدرسه در اطلاع رسانی بوده.) !! جایزه ای تعلق نگرفت و بنده خودم بعد از جشن برای فرزندم جایزه ای خریدم و به ایشون دادم.
این رفتارهای به ظاهر کوچک ، تاثیری عمیق بر روح و روان بچه ها دارد.
این رفتارها از آموزش و پرورش بعید به نظر میرسد.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.