بررسی تقلید مربیان داخلی از مربیان بزرگ دنیا

محسن بابادی: همانگونه که 1 ورزشکار در دوران بازیگری اش ، یک یا چند بازیکن مطرح داخلی یا حتی خارجی را بعنوان الگوی فنی و اخلاقی خویش بر می گزیند و سعی می کند در زندگی شخصی و ورزشی اش با ایده گرفتن از ویژگی های اخلاقی ، فنی و نگرش وی در زندگی ، با دیدی بازتر به مسیر طولانی خویش در عرصه بازیگری ادامه دهد ، قطعا پس از اتمام دوران بازیگری و حضور در کسوت مربیگری نیز ، ناخودآگاه و بر اساس فطرت خویش ، مربی یا مربیان مختلفی را بعنوان الگوی فنی و اخلاقی خویش انتخاب نموده و تلاش میکند از نحوه زندگی آنان گرفته تا طریقه لباس پوشیدن ، مصاحبه کردن ، روش مربیگری کردن ، شیوه تمرین دادن ، تشویق و جریمه بازیکنان و خلاصه از همه اعمالشان الگو برداری نماید . مصاحبه ها و نقطه نظراتشان را با دقت میخواند و خلاصه با پیروی همه جانبه ، سعی می نماید در همه زمینه های ممکنه از آنان الگو برداری و اصطلاحا (( تقلید )) نماید .

البته هیچ ایرادی هم ندارد ، زیرا این کار که اکثر انسانها در هر کسوت و شغلی انجام میدهند ، امری طبیعی ، ذاتی و واقعیتی اجتناب ناپذیر است . و اما این (( تقلید صرف )) آفت های آنچنان پیچیده ای دارد که ساقه های نهال نوپای مربیگری را شکسته و همچون موریانه که از درون چوب را می جود ، رشد و نمو در عرصه مربیگری را نابود می نماید که در ذیل به پاره ای از آن ها اشاره نموده ام :

یکی از بزرگترین معضلات این حقیقت تلخ ، این است که برخی از مربیان جوان که در ابتدای راه هستند ، آنقدر در شخصیت الگوی خویش غرق شده که از خویشتن خویش فرسنگ ها فاصله گرفته و در تمامی موارد ، آن هم بطور کاملا غیر طبیعی ، سعی در گرفتن رنگ و بوی آن مربی اسطوره ای داخلی یا خارجی را دارند که برای آینده کاریشان بسیار خطرناک است . یکی دیگر از اصلی ترین معایب این فرایند اشتباه ، این است که مربی جوان ما راه خویش را گم کرده و نمی داند که هدفش از مربیگری چیست و شخصیت واقعی اش کدام است . در واقع افق روشنی از آینده مربیگری خویش ندارد . نکته بعدی اینجاست که برخی از مربیان که همزمان از چندین مربی الگو برداری می کنند ، چنان دچار چندگانگی شخصیت و الگوهای رفتاری مختلف می شوند که به معنای واقعی کلمه ، خود را گم نموده و اصلا متوجه این موضوع که چه فاجعه ای در حال وقوع است نبوده و تنها دلخوشیشان که مرتبا و البته بطور ناخودآگاه در ذهن خویش مرور می کنند این است :

(( دارم روز به روز به آن مربی یا مربیان از لحاظ رفتاری نزدیک و نزدیکتر میشم )) .

(( نکته اسفبار اینجاست که از این حالت توهم زا بسیار مسرور بوده ولی اصلا متوجه عمق فاجعه نیستند )) .

دوستان و عزیزان ؛ همه شما شیوه تقلید این مربیان از نحوه ی آدامس جویدن ، خوشحالی پس از گل و حتی ادبیات سخن گفتن پس از برد یا باخت که اصلا در بعد فنی مربیگری تاثیر چندانی ندارند را به کررات مشاهده نموده اید .

البته تقلید و الگو برداری به خودی خود چیز بدی نیست و می تواند در ابتدای راه ، بسیار کمک کننده و همچون چراغی روشن در راه ظلمانی و پر پیچ و خم مربیگری باشد ، اما آن مربی جوان میبایست هر چه سریعتر توانایی و استعداد های وجودی خویش را کشف و اصطلاحا خودش را پیدا نموده و بیش از هر چیزی ، با الگو برداری غیر مستقیم ، آن هم در زمینه مسائل فنی ، اخلاقی و علمی ، بتواند از این فاکتور ها در جهت پیشبرد اهدافش استفاده مطلوب نماید .

لذا به مربیان جوان موکدا توصیه میکنم که سعی نمایید خویش را تا حد امکان به استاندارد های جهانی مربیگری نزدیک و نزدیک تر نموده و حتما در ابتدای ورود به جرگه مربیگری عملکرد مربیان بزرگ را سرلوحه کار خویش قرار دهید ، منتها در همان آغاز راه یادگیری نیز سعی نمایید خودتان باشید و با برطرف نمودن ایرادات خویش ، به سرعت برق و باد برای خویش راه و روش و سبک و سیاقی مشخص بر طبق نگرش و دانش بر مبنای تجربیات بدست آمده و علم کسب شده تان یافته ، تا بتوانید قدم های بعدی را استوار تر بردارید .

مطمئن باشید هر چند ممکن است در ابتدای مسیر این امر برای شما کمی سخت و دشوار بوده و حتی با شکست هایی موقتی نیز همراه شده یا عده ای شما را در این راه دلسرد نموده و یا اصلا شما را نپذیرفته یا سعی در تحقیر یا حذف اجباری شما داشته باشند ، اما اصلا نگران نباشید ، زیرا این شکست ها می تواند همچون پلی مستحکم و فولادین جهت رسیدن به موفیقت ها و ساخت رویاهای شما در تداوم این مسیر طولانی قلمداد شود .

پس باز هم یادآوری میکنم : نه در جلد مربی دیگری بروید و نه اجازه دهید مربی دیگری در روح و جان شما رسوخ و رسوب نماید . سعی نمایید پیشرفتتان در علم مربیگری و اخلاقیات به گونه ای باشد که چنان به اوج قله شکوفایی برسید ، تا فردا ها خود شما نیز بتوانید با سبک و خط مشی منحصر به فردتان ، الگویی جدید برای نسل جوان در ابتدای مسیر مربیگریشان باشید .