واقعه‌ای عجیب در تاریخ پارلمانی ایران

عصرایران نوشت:

رئیس کمیسیون قضایی مجلس شورای اسلامی در گفت‌وگو با خبرگزاری دولت ـ ایرنا ـ ضمن دفاع از رئیس‌جمهور، علی مطهری را متهم کرد که مرتکب جرم «توهین» به رئیس جمهور شده و نتیجه گیری کرده است که حق رئیس‌جمهور برای شکایت از علی مطهری محفوظ است.

خبر ایرنا را بخوانید:

«رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس شورای اسلامی معتقد است که حق رئیس‌جمهور برای شکایت از علی مطهری که به وی توهین کرده محفوظ است، هرچند شاید بتوان به دلیل خانواده شهید بودن از این اشتباه مطهری گذشت.

علی شاهرخی در گفت‌و‌گو با ایرنا در خصوص ادعاهای اخیر علی مطهری مبنی بر معرفی احمدی‌نژاد به عنوان یکی از سران فتنه اظهار داشت: من و تمامی نمایندگان مجلس شورای اسلامی این برداشت را نداریم و بیانیه اخیر تعداد زیادی از نمایندگان در خصوص محاکمه سران اغتشاشگران بر این مسئله صحه می‌گذارد.

رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس با بیان این که نظرات شخصی افرادی مانند مطهری ذره‌ای از اهمیت و اعتبار برخوردار نیست، تأکید کرد: به طور قطع اگر این سخنان استمرار پیدا کند مجلس برخورد لازم را می‌کند و تصمیم مقتضی را خواهد گرفت.»

اگر يک شخص عادي اين سخنان را بيان مي‌کرد، مي‌شد با بي‌اعتنايي تمام از کنارش گذشت؛ ولي وقتي کسي که عنوان وکيل المله را يدک مي‌کشد و در همان حال رياست کميسيون قضايي و حقوقي مجلس را نيز عهده‌دار است، چنين سخناني را مي‌گويد، نمي‌توان نقدهاي وارده بر آن را واگذاشت، به ويژه آن که بعد از موضع گيري‌هاي اخير علي مطهري، يک جريان سيستماتيک، عليه وي وارد عمل شده که کيهان و ايرنا نيز عهده دار پشتيباني رسانه‌اي از آن شده‌اند.

اين که حق احمدي‌نژاد براي شکايت از مطهري محفوظ است، سخني است بديهي؛ زيرا هر شخصي حق دارد از هر شخصي شکايت کند، ولي اين دادگاه است که درباره وارد يا ناوارد بودن شکايت تصميم گيري مي‌کند و لذا اين، حرف جديدي نيست که رئيس کميسيون زده باشد.

البته رئيس لابد حقوقدان کميسيون قضايي و حقوقي مجلس احتمالاً فراموش کرده است که اولاً اظهارات نمايندگان در دايره وظايف قانوني‌شان ـ از جمله نظارت بر رئيس‌جمهور ـ مشمول اصل مصونيت پارلماني است و ثانياً اگر جرمي به نام توهين به رئيس‌جمهور صورت بگيرد، نيازي به شکايت ايشان نيست و مدعي العموم، رأساً وارد مي‌شود و طرح دعوا مي‌کند.

اما سوال مهمي که اينجا مطرح است اين که آيا کميسيون قضايي مجلس شوراي اسلامي، عهده‌دار معاونت حقوقي نهاد رياست‌جمهوري است که رئيس آن، اين گونه همانند يک وکيل تمام عيار، وارد دفاع از موکلش شده است؟ آيا ايشان وکيل المله هستند يا وکيل الدوله؟

البته، ما بر آن نيستيم که درباره ادعاي مطهري درباره احمدي‌نژاد، نفياً يا ايجاباً سخن بگوييم؛ موضوع نوشتار حاضر و دغدغه آن، خروج برخي مجلسي‌ها از شأن والاي نمايندگي ملت و ورود هيجان‌زده آنها به دايره وکلاي دولت است.

اين، واقعاً اتفاق شرم‌آوري در تاريخ يک پارلمان مي‌تواند باشد که رئيس کميسيون قضايي آن، عضو ديگر پارلمان را به دليل اظهاراتش درباره رئيس يک قوه ديگر ـ که زير نظارت مجلس است ـ تهديد به شکايت و برخورد نمايد!
به راستي اگر نماينده مجلس بر اقدامات رئيس‌جمهور و وزرا نظارت نکند و نقدشان نکند، به چه دردي مي‌خورد و اساساً مگر طبق قانون اساسي، نظارت مجلسي‌ها بر عملکرد و رفتار فرد فرد اعضاي دولت، از وظائف ذاتي نمايندگان نيست؟
حال امکان دارد در اين نظارت، برخي نمايندگان انتقاداتي ـ وارد يا ناوارد ـ داشته باشند، ولي در هر صورت، هيچ کس نمي‌تواند نمايندگان را محکوم و منکوب و تهديد کند که فلان انتقادتان وارد نبود و بايد با شما برخورد شود!

اما اگر به آنچه ايرنا به نقل از رئيس کميسيون قضايي مجلس نوشته است نيز نگاه کنيم، خلط مبحث‌ها و اشتباهات زيادي را در همين چند سطر شاهد هستيم.
وي گفته است: «شايد بتوان به دليل خانواده شهيد بودن از اين اشتباه مطهري گذشت.» و البته فراموش کرده است که خود در حال تخريب چهره خانواده شهيد است و به علاوه اگر کسي واقعا جرمي را مرتکب شده باشد، خانواده شهيد بودن، نمي‌تواند دليلي براي جرم زدايي باشد.

ايشان همچنين راجع به سخنان مطهري گفته است: «من و تمامي نمايندگان مجلس شوراي اسلامي اين برداشت را نداريم.» و اين در حالي است که هيچ نماينده‌اي به او وکالت نداده است که از طرف «تمامي نمايندگان» سخن بگويد و حرف خودش را به قريب به 290 نماينده ديگر اعم از نمايندگان اصلاح طلب، منتقدان دولت و حاميان احمدي نژاد نسبت دهد.

رئيس کميسيون قضايي همچنين گفته است: «نظرات شخصي افرادي مانند مطهري ذره‌اي از اهميت و اعتبار برخوردار نيست.»
البته معلوم نيست که اگر حرف‌هاي مطهري «ذره‌اي از اهميت و اعتبار برخوردار نيست»، چرا يک رئيس کميسيون و يک خبرگزاري رسمي دولتي، وقتشان را صرف پرداختن به اين حرف‌ها مي‌کنند؟ آيا رئيس کميسيون قضايي، آنقدر بيکار و کم‌شأن است که به حرف‌هايي بپردازد که به اعتراف خودش ذره‌اي اهميت ندارد؟
آيا ايشان هميشه از جايگاه پر اهميت نمايندگي مجلس به امور بي‌اهميت مي‌پردازند؟!

و اما بخش پاياني سخنان ايشان نيز، رسماً تهديدي است عليه يک نماينده که جرأت کرده و انتقاداتش عليه رئيس جمهور را ـ چه وارد و چه ناوارد ـ بر زبان آورده است.

به راستي آيا معناي اين تهديد اين نيست که «هان اي نمايندگان! حواستان را جمع کنيد از دولتي‌ها انتقاد نکنيد که هر چه ديديد از چشم خودتان ديديد!»؟

اي کاش ايشان به جاي تهديد همکارشان به «برخورد» و «اقدام مقتضي»، لااقل براي حل يکي از هزاران مشکل کشور يا حتي حوزه انتخابيه خودشان کاري مي‌کردند و براي مسئولاني که با کم‌کاري و بي‌کفايتي باعث بر زمين ماندن کارها و رنج مردم شده‌اند، خط و نشان مي‌کشيدند و از اقدام مقتضي با آنان سخن مي‌گفتند.

و اي کاش مستاجران «خانه ملت»، خدمت به دولت‌هاي چهار ساله را دلچسب‌تر از وکالت ملت جاودانه ندانند.