هر ۱۰ دقیقه یک مقاله ایرانی در جهان منتشر می‌شود!

مردم از خنده!!!!

عزیزم اینها مقاله نیستند چغاله هستند خودتان را فریب ندهید

متاسفانه نویسنده محترم مقاله با روال نوشتن یک مقاله علمی آشنایی چندانی ندارند و حتی ارتباط بین مستندات و انتشارات علمی و پیشرفت تکنولوژیک را نمی داند..
1- البته حق با بسیاری از دوستان است. آمار بالای مقالات چاپ شده بخودی خود بیانگر پیشرفتهای صنعتی و یا حتی علمی در حوزه وابسته نیست. متاسفانه اما در کشور ما اکثر صنایع وارداتی هستند و هزینه ورود تکنولوژی به کشور از هزینه ایجاد آن کمتر است. لذا ارتباط مناسبی بین دستاوردهای علمی و فعالیتهای صنعتی نمی باشد. این مهم نیاز به بحث طولانی دارد که حوصله این نوشته خارج است.
2- از زمان ارسال تا پذیرش ویا عدم پذیرش و در نهایت چاپ یک مقاله در نشریات معتبر علمی چه داخلی و چه خارجی به چندین ماه وقت نیاز هست. دقت نمایید که پشت هر مقاله ارسالی حداقل دو سال فعالیت تحقیقاتی نهفته است و خیلی ساده انگارانه است که شما یکروزه یک مقاله بنویسی ارسال کرده و ده دقیقه یا بیست دقیقه بعد چاپ می وشد.
3- یکی از معیارهای پیشرفت علمی در تمام جهان تعداد مقالات چاپ شده در نشریات معتبر بین المللی است. همچنین معیار ارزشیابی دانشگاه ها نیز به شمار می رود. مهم این است که صنایع کشورهای پیشرفته با توجه به چشم انداز خود با دانشگاه ها و مراکز علمی وارد قرارداد شده و توسعه خود را بر مبنای تحققیقات امروز این دانشگاه ها و مراکز قرار می دهند.
4- به نظر دوستان چرا صنایع خودروسازی کشور (به عنوان نمونه) درجا می زنند و پیشرفتی در محصولات آنها مشاهده نمی شود؟ بازار داخل، نداشتن دانش، تکنولوژی قدیمی، تحقیق و توسعه ضعیف، سیاستهای دولت، مبانی اقتصادی، مشتری؟؟؟
5- برخی دوستان به درستی آیین نامه ارتقاء اساتید دانشگاه را یکی از مشکلات چاپ مقالات در کشور می دانند. اما سوال این که از طرف دولت به وزارت علوم چه نقشی جهت سیاستگذاریهای صنعتی داده شده و چقدر صنایع کشور در حال حاضر و در گذشته نیاز به تحقیق و توسعه را الزام خود دانسته و همچنین حوصله آنها در به نتیجه رسیدن طرحهای تحقیقاتی نیاز محور چقدر است و چه چشم اندازی از آینده خود مثلا 10 سال آینده متصور هستند؟
6- درست است بسیاری از مقالات شاید کپی و یا تغلب علمی داشته باشد. متاسفانه آشفته بازاری ایجاد شده است. اما اساتیدی که همواره از دانشجوی خود گزارش می گیرند و در کنار او هستند امکان کپی کردن توسط دانشجو را به صفر می رسانند.
7- نکته آخر اینکه بهتر است سیاستگذاری بخش صنعتی کشور چشم انداز متاسبی از تعامل صحیح بین صنعت و دانشگاه را نمی دهد. متاسفانه آگاهی اینکه اقتصاد دانش بنیان سبب پیشرفت قابل توجه کشور شده و در مجامع جهانی سبب افزلیش قدرت چانه زنی می شود چندان در کشور ما به جز چند بخش جدی گرفته نشده است. تا زمانی که دولت به درآمدهای نفتی تکیه کرده است در همین در است و پاشنه همین پاشنه.

بله اگه پول بدی به مجلات درجهn ام اسم شمارم به عنوان پنجمین نویسنده مقاله میارن و اینطوری تاریخ ساز میشیم.

حداقل 80 درصد این مقالات با هدف ارتقا شغلی و افزایش حقوق و دریافت حق الزحمه یا گرانت مقاله توسط دانشجویان اساتید دانشگاهها و البته با کمترین نقطه اشتراکی با نیازهای صنعت و تولید و فن آوری و... که عموما نیز استناد موثری در امور تحقیقاتی و اجرایی دنیا به انها نمیشود . و این یعنی فاجعه و البته بی اعتباری و ابروریزی در دنیا .
معیار چاپ کتابهای بی خاصیت و غیر تالیفی خصوصا در رشته های فنی و تخصصی و مقالات بین المللی و داخلی و سمینارهای پرهزینه و با هدف ارتقا اساتید و... باید جهت ارتقا و سنجش اساتید و حق الزحمه برای انها باید حذف شود. و صرف انجام امور تحقیقاتی منجر به ارتقا کیفی و کمی تولید و یا اثر بخشی ملموس در جامعه و ... میبایست مد نظر قرار گیرد

خالیبندی که شاخ و دم نداره!کنتور هم نمیندازه

اتفاقا من هم خواستم مقاله تهیه کنم دیدم زمانبر است از خیابان انقلاب به قیمت ۵ میلیون خریدم خیلی هم کامل و تر و تمیز

مقاله های کپی با هزاران عدد سازی و دروغ علمی ..... این یک فاجعه برای کشور است ...... کشوری که از تولید نمک 99.9 درصد سرم خوراکی عاجز هست ..اما صدها مقاله ساخت یک ترکیب شیمایی که نامش یک سطر ونیم است را می دهند .همه بخاطر حمایت های غلط از اساتید در راستای تولید مقاله هست که بیچاره دانشجویان دکترا و فوق لیسانس را بزور مجبور به تولید مقاله با هزار کلک و ترفند می نمایند ............دانشگاههای ما نیز همانند خودرو سازی دچار رانت و حمایت های غلطی شده که فقط در روی کاغذ قابل پز دادن هست ...

چه فایده ای داره. نه واقعا چه فایده ای داره

10 برابر اینمقدار هم شود، چیزی عوض نخواهد شد. پس از الزام دانشجویان تکمیلی به نگارش دو مقاله علمی پژوهشی برای دریافت اجازه دفاع، این مساله قابل پیش بینی است که با افزایش دانشجویان در مقاطع تکمیلی، تعداد مقالات هم زیاد می شود. اما باید خون گریست که این مقالات به لحاظ شاخصای کیفی در سطح بسیار پایینی قرار دارند و بیش از 88 درصد آنها هیچوقت مورد ارجاع توسط سایر محققین قرار نمی گیرند. مضاف بر اینکه هیچیک از این مقالات آغاز کننده ی راه جدیدی در مسیر تحقیقات نیستند و در بهترین حالت به بررسی پدیده و یا قضیه ای در حالت خاص می پردازند.
جای تاسف است که سیاست های وزارت علوم در نازلترین سطح از خردمندی است و صرفا یک روش انعکاسی ساده است. تعداد مقاله پایین می آید با الزامات دست و پاگیر به زور اینمقدار را بالا می برند که البته هیچ تاثیری هم ندارد. اکنون هم که بزور می خواهند ارتباط با صنعت را ملاک ارتقاء اساتید قرار دهند که به قول خودشان دانشگاهها محل تاثیر شوند غافل از اینکه صنعت ما صنعت عقب افتاده ایست و به هیچ وجه تاب هماهنگی با تحقیقات دانشگاهی را حتی با همین کیفیت نازل ندارد.
وقتی وزارتخانه فردی را با داشتن 100 مقاله در سال بعنوان پژوهشگر برگزیده در یک رشته معرفی می کند و هیچکس نمی پرسد که او چگونه 100 مقاله نوشته است و آیا اصلا امکان دارد که این مقالات انعکاس ایده های اصیلی باشند، براحتی می توان به سطح واقع بینی و خردمندی مسئولین نظام آموزش عالی کشور پی برد

به عمل کار برآید به سخندانی نیست
ضمن اینکه افتخارات و مقله هایی که توسط ایرانی های خارج از کشور ثبت میشه رو به حساب توانایی دلت و نظام ننویسید. چرا که اگر مدیران لایقی داشتیم مهاجرت مغزها صورت نمی گرفت

ما هنوز يك فاز عقب هستيم الان تعداد رجوع به مقالات ملاك است.

اکثرا جعلی

سلام ، این چه افتخاریست ، این مقالات کدام گره را از مشکلات ایران یا هر کشوری باز کرده است کاربست شان کجا بوده است ؟ اطراف انقلاب پر است از این مقالات یک دقیقه ای برای شما افرادی هستند که این مقالات را تولید وترجمه می کنند با گرفتن بهایی ناچیز ... این خبرها هم مانند خبرهای درمان قطع نخاعی ها ،تولید اورانیم در زیرزمین خانه دانش اموز ،درمان ایدز و.... در دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد بود حال تحریمهای جدید و دروغهای جدید در راه است .....

ببینید در کشورهای خارجی حتی در حال توسعه مانند مالزی به دانشجویان حتی دانشجویان خارجی بودجه تعلق میگیره برای ارائه مقاله علمی. کافیه مسئولین سر کیسه رو شل بکنن

من فارغ التحصیل دانشگاه دولتی ام. ارشد عمران
بدلیل نبود شغل متاسفانه به مقاله نویسی و پایان نامه روی آوردم .
کاملا هم به روال مقالات آشنا هستم
به جرات بهتون میگم بیش از 95 درصد مقالات ایرانی فاقد اعتبار علمی و کارایی لازم هستند و اکثرا هم در ژورنال های تجاری پولی و یا کم اعتبار درج میشن
سرقت ادبی هم یه رویه عادی هست در این بین
اساتید هم دانشجویان رو مجبور به دادن مقالات میکنن و همین اجبار باعث تولید مقالات بی ارزش میشه

این سوال پیش میاد که با این میزان تقلب علمی موجود
درصد واقعی چقدره