فرنگی روی قله، آزاد در حسرت تکرار قهرمانی؛ دو مسیر متفاوت کشتی ایران در آستانه

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، مسابقات کشتی قهرمانی جهان در آستانه قزاقستان برای ایران دو تصویر کاملاً متفاوت داشت؛ در کشتی فرنگی، تیم ملی با هدایت حسن رنگرز نمایشی کم‌نقص ارائه کرد و با کسب ۹ مدال از ۱۰ وزن، برای دومین دوره متوالی قهرمان جهان شد؛ اما در کشتی آزاد، شاگردان پژمان درستکار با وجود کسب ۶ مدال، به جایگاه سوم تیمی بسنده کردند و نتوانستند از عنوان قهرمانی دوره گذشته دفاع کنند. این تفاوت فقط در شمار مدال‌ها خلاصه نمی‌شود؛ بررسی جزئیات نشان می‌دهد دو تیم در مسیرهای متفاوتی حرکت کرده‌اند و هرکدام با چالش‌های خاص خود روبه‌رو هستند.

فرنگی؛ قهرمانی با پشتوانه یک نسل تازه

کارنامه فرنگی‌کاران ایران در آستانه، از نظر تعداد مدال و امتیاز تیمی تاریخی بود. چهار مدال طلا برای سعید اسماعیلی در ۶۷ کیلوگرم، دانیال سهرابی در ۷۲ کیلوگرم، غلامرضا فرخی در ۸۲ کیلوگرم و فردین هدایتی در ۱۳۰ کیلوگرم به دست آمد. پیام احمدی، علی احمدی‌وفا و علیرضا مهمدی سه مدال نقره گرفتند و علی اسکو و محمدهادی ساروی نیز به مدال برنز رسیدند. تنها محمدمهدی کشتکار در وزن ۶۳ کیلوگرم از رسیدن به مدال بازماند.

اما اهمیت این نتیجه فقط به ۹ مدال برنمی‌گردد. ایران با ۱۹۲ امتیاز قهرمان شد؛ در حالی که آذربایجان با ۱۰۴ امتیاز در جایگاه دوم قرار گرفت. هفت فینالیست ایرانی نیز رکوردی کم‌سابقه در تاریخ حضور کشتی فرنگی کشور در مسابقات جهانی بود. این آمار نشان می‌دهد موفقیت تیم رنگرز حاصل درخشش یکی دو ستاره نبود و تقریباً در تمام اوزان، کشتی‌گیران ایران توان رقابت برای مدال را داشتند.

نکته مهم‌تر، ترکیب تیم و اعتماد به نسل جوان است. حضور و موفقیت کشتی‌گیرانی مانند پیام احمدی، علی احمدی‌وفا، دانیال سهرابی و فردین هدایتی نشان داد که جوانگرایی در فرنگی صرفاً به تغییر نام‌ها در فهرست اعزامی محدود نشده و بخشی از نفرات جوان توانسته‌اند در بالاترین سطح رقابت کنند. در کنار آنها، اسماعیلی و فرخی نیز با کسب طلا، نشان دادند نسل تازه می‌تواند به‌سرعت به ستون اصلی تیم تبدیل شود. البته این موفقیت حاصل یک دوره آماده‌سازی نیست و باید آن را نتیجه تداوم کار فنی، پشتوانه‌سازی و اعتماد به کشتی‌گیران جوان دانست.

آزاد؛ مدال‌های ارزشمند در برابر رقبای قدرتمندتر

در کشتی آزاد، ایران با دو مدال طلا، یک نقره و سه برنز به کار خود پایان داد. احمد جوان در ۶۱ کیلوگرم و امیرحسین زارع در ۱۲۵ کیلوگرم قهرمان شدند؛ محمد نخودی در ۷۹ کیلوگرم نقره گرفت و رحمان عموزاد، امیرمحمد یزدانی و حسن یزدانی نیز به مدال برنز رسیدند.

با وجود این کارنامه، ایران با ۱۳۳ امتیاز سوم شد؛ آمریکا با ۱۹۴ امتیاز قهرمان شد و روسیه با ۱۸۵ امتیاز در جایگاه دوم قرار گرفت. فاصله ۹ امتیازی آمریکا و روسیه نشان می‌دهد رقابت برای قهرمانی تا آخرین روز ادامه داشته و هر امتیاز در این رقابت تعیین‌کننده بوده است. در چنین شرایطی، مدال‌آوری به‌تنهایی برای قهرمانی تیمی کافی نیست و عملکرد همه نفرات، حتی کشتی‌گیرانی که به مدال نمی‌رسند، در جدول نهایی اهمیت دارد.

البته نباید تفاوت سطح رقابت آزاد و فرنگی را نادیده گرفت. در آزاد، آمریکا و روسیه با ترکیب‌های قدرتمند و پشتوانه گسترده، رقبای مستقیم ایران برای قهرمانی بودند و تیم‌های دیگری مانند آذربایجان و ژاپن نیز در معادلات مدال و امتیاز نقش داشتند. بنابراین، سوم شدن آزادکاران را نمی‌توان صرفاً به ضعف فنی یا عملکرد سرمربی نسبت داد. با این حال، همین سطح بالاتر رقابت، ضرورت داشتن ترکیبی عمیق‌تر و آماده‌تر را دوچندان می‌کند که فاصله تیم ایران با آمریکا که جایگاه نخست را کسب کرد، ۶۱ امتیاز نباشد.

مسئله جوانگرایی؛ تفاوتی که باید جدی گرفته شود

تیم آزاد ایران نیز چهره جوانی مانند احمد جوان را در اختیار داشت رحمان عموزاد هم همچنان جوان محسوب می‌شود که کسب مدال آنها دستاورد مهمی بود. امیرحسین زارع هم با کسب ۴۲ امتیاز از رقبا و بدون دادن حتی یک امتیاز نشان داد که پادشاه واقعی سنگین‌وزن است. اما در مجموع، اتکای تیم به چند چهره باتجربه مانند حسن یزدانی که البته در انتخابی امیرعلی آذرپیرا، رقیب جوانش را شکست داد یا کامران قاسم‌پور که با آمدن به وزن ۸۶ کیلوگرم دچار افت شده، نیاز به بازنگری دارد، هرچند حضور همین نفرات در کنار نخودی و امیرمحمد یزدانی، سرمایه‌ای ارزشمند برای تیم است؛ ولی برای حفظ قدرت در چرخه‌های بعدی، نمی‌توان تنها به همین نسل تکیه کرد.

در مقابل، فرنگی ایران در آستانه نشان داد که می‌توان هم‌زمان به نتیجه‌گیری و میدان دادن به جوان‌ها فکر کرد. این تفاوت، پرسشی جدی درباره روند انتخاب نفرات، کیفیت مسابقات انتخابی و میزان اعتماد کادر فنی آزاد به پشتوانه‌های جوان ایجاد می‌کند. آیا چرخه انتخابی و برنامه آماده‌سازی آزادکاران به اندازه کافی فرصت ظهور استعدادهای تازه را فراهم کرده است؟ آیا برای همه اوزان، جانشینان آماده‌ای وجود دارند که بتوانند در رقابت با قدرت‌های جهانی امتیاز تیمی کسب کنند؟

دو تیم، دو کارنامه و یک مطالبه مشترک

حسن رنگرز در آستانه نشان داد که قهرمانی متوالی فرنگی می‌تواند با شکستن رکوردهای مدال‌آوری و میدان دادن به نسل تازه همراه شود. پژمان درستکار نیز با وجود کسب شش مدال و حفظ جایگاه ایران روی سکوی جهانی، حالا باید پاسخگوی انتظاراتی باشد که پس از قهرمانی دوره گذشته از تیم آزاد شکل گرفته است.

واقعیت این است که کشتی آزاد ایران همچنان یکی از قدرت‌های اصلی جهان است و عنوان سومی را نمی‌توان ناکامی مطلق دانست؛ اما فاصله با آمریکا و روسیه و ضرورت تقویت پشتوانه‌ها، هشدارهایی جدی برای آینده است. موفقیت فرنگی نیز نباید بهانه‌ای برای نادیده گرفتن دشواری‌های آزاد باشد؛ همان‌طور که سخت‌تر بودن رقابت در آزاد نباید به توجیهی برای عقب‌ماندن از روند جوانگرایی تبدیل شود.

حالا مهم‌ترین پرسش برای فدراسیون کشتی این است؛ آیا می‌توان الگوی موفق پشتوانه‌سازی و اعتماد به نسل تازه در فرنگی را در آزاد نیز با توجه به اقتضائات فنی این رشته پیاده کرد؟ اگر پاسخ مثبت باشد، اختلاف امروز دو تیم می‌تواند به فرصتی برای اصلاح مسیر تبدیل شود؛ در غیر این صورت، حفظ جایگاه ایران در آزاد، بیش از گذشته به چند ستاره باتجربه وابسته خواهد ماند.