تقديم به همه مادران

مادرم، اي روح و روانم! صداقتت را همچون شهامتت  می‌بويم و دستان پرمهرت را که همچون حايلي در برابر تندبادهاي زندگي است،  می‌بوسم.   

مادرم، اي الهه مهرباني و اي کوه استقامت! استواريت را  می‌ستايم و بعد از خدايم در قدمگاهت، سجده  می‌کنم.

اي تجلي وجود و اي انيس لحظه‌هاي بي کسي! تو را دوست دارم.

اي دلواپس فرداي من، اي غمخوار بي همتا و اي محب بي توقع! لحظه‌هاي با تو بودن را دوست دارم.
‌

اي پيغمبر عشق و اي چشم و چراغ زندگي! زمزمه‌هاي لالايي ات را که همچون آهنگي دلنواز در سخت ترين لحظه‌هاي ستم در گوشم زمزمه  می‌کند، همواره  می‌شنوم.

مادرم! بگذار تا در پيشگاهت سجده کنم و تو را بعد از خدايم، ‌تنها تکيه گاهم بنامم.

اي پاسدار شب‌هاي ستم و اي پرستار هميشگي آلام و رنج‌هايم و اي آرام جان!‌ چه کس را پس از تو بيايم که مرا آرام جان شود.

آنگاه که به ياد می‌آورم روزها و شب‌هايي که در بستر بيماري آرميده بودم و تو چگونه با جس می‌رنجور اما روحي بزرگ در برابر ناملايمات زندگي، براي داشتنم تلاش  می‌کردي؛ بي اختيار، ‌اشک از ديدگانم فرو  می‌ريزد.

مادرم! خداوند بزرگ را براي داشتن و بودنت شاکرم. وقتي در اوج ناملايمات زندگي، شکوه کنان غم بر دلم مستولي  می‌شود و هيچ چيز آرام جانم نيست، تنها سخنان گرم و پرمهر توست، که چون کشتي نجاتي، مرا از روي موج‌هاي خشمناک غم جدا کرده و آرام آرام به ساحل نجات  می‌رساند.
‌

چه بگويم که جان کلام را با قلم حقيرم، ادا کرده باشم،‌ اي گل نسترن،‌ اي هواي پراز دلخوشي لحظه‌ها و اي شوق باغ زندگانيم! خانه بي تو سوت و کور است و لحظه‌ها، بي تو همچون شب‌هاي يلدا طولاني است.

مادرم! آغوش پر مهرت برايم همچون تکيه گاهي امن است و ديدگان پرفروغت که يادآور لحظات خوشي و ناخوشي زندگي است، اميدي بر جان خسته ام است. آنگاه که يکايک نصايحت را همچون دري گرانبها در رشته زندگي روانه  می‌کنم، به عظمت و بزرگي وجودت بيشتر پي  می‌برم.

اي خورشيد زندگاني! هميشه با من بمان و چون چراغي پرفروغ در کوره راههاي پيچ در پيچ زندگي همراهم باش.

اي ستاره آسمانيم! دستان پر مهرت را در دست  می‌گيرم و در برابر تو، به پاس همه زحماتت سجده  می‌کنم.

اي بزرگ و ‌اي صميمي! با من بمان و بگذار در کنارت جام خوشبختي را براي هميشه در دست گيرم.اي قديس مهرباني و پاکي تا ابد دوستت دارم.