چه میکنه این آقا جواد خیابانی ! چخلصانه اش؟

مازیار ناظمی در وبلاگ خود نوشت ، حتی اون فریاد خاطره آمیز "گل" آذر ۷۶ بازی ایران - استرالیا را هم یک تیکه آمد و شاید اگر روز فوتبال ما بود اصفهان هم برای این برد بیرون می ریخت ولی به قول خودش فوتبال روز بد هم دارد.اما اون چیزی که مد نظر منه یک نکته و آن شارژ بی اندازه مخاطب است.

 تصور کنید بعد از اینکه بیننده محترم تلویزیون نود دقیقه در بیم و امید بسر می برد و با قول و وعده های حماسی آقا جواد که از اینور دنیا تا اونور ممکلت ما معمولا کشش می دهد ( در اینجا از توکیو تا اصفهان )  به هیجان زیادی می رسد ،یک دفعه تیمش می بازد و بعد هم آقای گزارشگر عبارت کلیشه ای " این باخت چیزی از شایستگی بچه های ما کم نمیکند " را تقدیم بیننده ها میکند ، پیام  بازرگانی ، موسیقی آرم پایانی  و برنامه و گزارشگر می رود دنبال کارش ... آنچه در اینجا اهمیت دارد روانشناسی مخاطب و در نظر گرفتن اندازه تحریک پذیری ذهنی او با احتساب همه احتمالات مثل همین باختها است .

فرض کنید نود دقیقه دمیدن گزارشگر در شیپور غیرت و حمیت ملی ، برتری و اقایی فوتبال ما در آسیا یک دفعه جواب نداد ! هیچوقت محاسبه کرده اید مضرات این شیوه بلند گویی گزارشگری چه اندازه است ؟ کمی آینده نگری به خوبی می تواند جلوی مهندسی معکوس را در این قسمت بگیرد.اینا را گفتم  ولی بازهم از جواد به خاظر گزارشهایش ممنونم