بنز O302؛ اتوبوسی که جاده‌های ایران را شکافت و نسل‌ها را با خود برد

چقدر برا بعد سیزده صبحها زود رفتیم دفتر تعاونی بلیط گیر بیاریم.
چند دفعه‌ای هم بلیط کیرمان نیامد و بادقیمت بالاتر نشستیم رو بوفه رفتیم تهران برای خواندن فوق دیپلم فنی سال۷۰ تا ۷۲

یادش بخیر ،از معرفت و آقایی راننده که با مهارت کافی ورعایت حال جاده نگفتی ،به هر حال مطلب قشنگی را به صفحه کاغذ کشیدی سپاس

سلام
متن را می خوندم دلم پر کشید
برای انروزها از اهواز تا اصفهان 14تا16ساعت تو هوای 60درجه گرما. یا اعزام به جبهه یادش بخیر
دم شما گرم

خیلی هارو با خودش ته دره برد.

واقعاً يادش به خير!

سلام
یادش بخیر در مدرسه با این اتوبوس ها چقدر رفتیم اردو

دوران دانشجویی که عاشق شده بودیم چقدر گریه میکردیم

چقدر تو ترمینال منتظر میشدیم
چه صندلی های راحتی داشت
چقدر استفراغ کردیم
چقدر تو اردو ته اتوبوس رو میگرفتیم برا بزن و برقص

یادش بخیر، یبار دم عیدی بوفه هم جا نداشت ۶ نفری تو جا خواب راننده جا شدیم?????????

یادش بخیر 6سال مسیر دانشگاه رو از کرمان به یزد و اصفهان با 302طی می کردیم ای کاش زمان برمی گشت. الان بهترین ماشین رو هم داری اما لذت قدیم رو نمی بریم. گیتی نورد. مهین نور. عدل.

ما هنوزم از اینا استفاده می‌کنیم. هنوز قدیمی نشدن که..... البته....
داخل دانشگاه ما اکثر اتوبوس هامون از همینا هستن.

دستتون درد نکنه. چقدر لطیف و زیبا نوشتید. خاطراتمون زنده شد. ای‌کاش همون روزها بود!

واقعا حس قشنگی داشت و باعث شده من هنوز مسافرت را با اتوبوس بیشتر از وسایل دیگر دوست داشته باشم.
چه دست دنده های شیشه ای طرح دار قشنگی داشتند
آدم دوست داشت یکی از اونارو مال خودش داشته باشد

واقعا یک نوستارژی است

سال ۱۳۷۳ وقتی گواهینامه پایع یک گرفتم باهزارشوق دایم یا اتوبوس ایران پیما بسیاردلبرداشت وقتی اولین بارپشت فرمونش نشستم ازخوشحالی داشتم منفجرمیشدم ...چه شبهایی تاصبح توجادها گازودنیم یادش بخیر

چه خاطرات درسال1359یا60اتوبوس 302 مدل 47 خریدم به 130هزار تومان قم کرایه75ریال مشهد کرایه 500 ریال اتوبوس عادی ۴۵ نفره بود با صندلی مشمایی سرویس معلمان یا کارخانه جاده کرج نیمراهی ۶۵تا۱۰۰تومن صورت حساب دارم از شرکت قزوین توردربستی ۴۰نفر از تهران به آنکارای ترکیه به مبلغ ۱۶۰۰۰تومن که پس از کسورات ۱۲۸۰۰مسافرینرا به آنکارا بردم یادش بخیر خاطرات زیادی دارم

یادش بخیر !
از مسافران خوش صحبت ، با معرفت ، با ادب ، با سلیقه ، چیزی نگفتید !
یادم هست سفر با 0302 چه لذتی داشت . بدون کولر مسیر زاهدان تا مشهد را پیمودم بدون اینکه اذیت شوم .

گذشته ها خوب بود بله ولی گذشته ها گذشته باید امروز و فردا رو زیبا ساخت

برای خودش شخصیت داشت

یادش بخیر، ممنون از نگارنده محترم متن ،زیبا ترسیم کرده بودی یاد ایام قدیم رو

ممنون..خیلی جالب و با سلیقه انتخاب شده بود...من که سنم از شصت گذشته و روزگاری پدر مرحومم در دهه چهل شمسی ایران پیما داشت...خاطرات بسیاری را برایم رقم زدید...برقرار باشید

آخ خدا یادش بخیر، مسیر اصفهان تهران، یادمه من ابتدایی میخوندم موقع تابستون از اصفهان میومدیم تهران خونه پدربزرگم و دائی هامو خاله هام.. چه خاطراتی زنده شد برام، موقع بلیط گرفتن هم به بابام میگفتم ولوو نگیر چون شیشه هاش باز نمیشد حالت تهوع میگیریم ولی این بنزا شیشه هاشون باز میشد هوا میومد داخل.. چقدر زود عمرمون داره میگذره و پیر میشیم.

واقع عالی بود چه خاطره ای بود یادش بخیر

همه چیزش خوب بود به غیر از اون یک لیوان که همه باهاش آب می خوردند و هم سفران خودخواهی که مراعات حال بقیه را نمی کردند و داخل اتوبوس سیگار می کشیدند. دلم برای اون گلهای رنگارنگ مصنوعی که زیر آینه وسط شیشه جلوی اتوبوس داخل گلدان شیشه ای گذاشته می شد تنگ شده. شبها پشت آینه جلو و داخل گلدانهای وسط و کناری لامپهای بنفش رنگ یا آبی روشن می شد که دل آدم برای زیباییش ضعف می رفت. اکثر راننده ها بعد از اخبار ساعت ۱۲ شب به برنامه راه شب رادیو گوش می دادند که هنوز هم بعضی شبها با شنیدن آهنگ و دکلمه ابتدایی برنامه راه شب با عنوان شب و سکوت و صدای دل انگیز ناله هاست دلم پر می کشه به اون روزها و جوانیی که خیلی زود بر باد فنا رفت. با اون مسافرت‌ها زندگی کردیم ولی الان فقط تنها یاد و خاطره ای ازش بر جا مانده با برف پیری که بر سر و صورتمان نشسته است. چه قدر زود دیر شد !!!

خاطرات راتازه کردی من خودم راننده ۳۰۲بودم واقعا لذت بخش بود کاش همون روزگار بود

یادش بخیر افسوس که گذشت وتکرار نمیشه

یادش بخیر .صدای ترمز دستی که توی حالت خواب و بیدار وقتی راننده میخواست گازوئیل بزنه به گوشمون می‌رسید یا صدای پچ پچ دوتا همسفر که مبهم به گوشمون می‌رسید کاش به همون روزای سخت اما پر عاطفه برگردیم

صدای زیبای و دلنشین اگزوز دولول و صدای ترمز دستی جق جق ای

یادش به خیر ،زمان جنگ چقدر رزمنده جابجا میکردن.هیچ کس مثل آزاده ها این اتوبوس ها تو ذهن ش حک نشده.

دم گزارش گرم شیک نوشتی. راننده های پایه یک و ژیگول و ترو تمیز که دو سه تا عینک دودی ریبن هم رو داشبورد میزاشتن. تو سفر مخصوصا شیراز و با کمی فاصله مسیر اصفهان خانم های شیک معمولا رو صندلی های پشت راننده می‌نشستند.خلاصه‌حالی بود. البته سرباز ها هم خب طبیعی بود که لباس سربازیسان قدری بو بده. اصلا شرکت ایران پیما تو سوم اسفند با برند ۳۰۲ با روکش های مخما‌جدید برند و معروف شد. دم همه راننده های ۳۰۲ گر

خاطره بازی خوب و جذابی بود مخصوصا برای ما دهه شصتی ها ولی بعید می‌دونم حتی یه نفر از شماها که کامنت گذاشتین حاضر باشین به سختی های اون دوران و سوار شدن به این اتوبوس ها حتی فکر هم بکنید بله گذر زمان و مرور خاطرات شیرین هست ولی تجربه بعضی خاطرات اصلا شیرین نیست

دایی من 302داشت خط تهران اردبیل.تعاونی آرتا سبلان یادش بخیر عاشق صداش بودم.مرسی.

دهه ۶۰ ازمناطق جنگی که میخواستی مرخصی بیای قطارها کیپ تاکیپ راهروها پرسربازونظامی جایی برای حتی یکنفرنبود یادش بخیرازاندیمشک زمستان بود باهزارالتماس روی بوفه جاگرفتم چشمت روزبدنبینه اتوبوس شیشه جلو سمت راست نداشت یه تکه پلیت گذاشته بودند تاصبح انگارتویخچال بودیم قربون اون سالها و۰۳۰۲

این ماشین جزو خاطرات همه ما ده چهل و پنجاه و شصت و هفتاد و ... می باشد از کودکی گرفته تا اعزام به جبهه از بین شهری و اتوبوس واحد . در زمان جنگ تعدادی تبدیل به بیمارستانی کوچک و کار راه انداز .جالبه حتی اسرای عراقی و آزادگان ما را جابجا کرد ... نمی دانم چه زمانی بود یکب را دیدم که تبدیل به کمپر شده بود . از اتاق خواب و توالت و حمام و پذیرایی و آشپزخانع جمع و جور همه چیز تمام آنقدر فضا باقیمانده بود که پشت سر راننده دو ردیف صندلی تعبیه شده بود براستی منزلی بود برای خودش
این اتوبوس هنوز که در خیابان می بینی با احترام نگاهش می کنی یک مستطیل زیبا و خواستنی با آن چراغهای مربعی که خیره به جلو مسیرش را می پیماید ... .
راستی دوران کودکی که سوار بین شهری اش می شدم بی صبرانه منتظر نوشابه شیشه آیی کوچک کوکا و کانادا و پپسی و شوئپس و .... می شدم خنک و دلچسب و گوارا درراهرو می ایستادم و خیره به جاده و تکان‌های گاه و بیگاه در حال حرکت .

همه خوبی هابااین اتوبوس هارفت?

مسیر اهواز - اصفهان
دانشجو بودم یادش بخیر

لعنت بهت روزگار، چی زود منو پیر کردی. تابلناک اشکم منو در آوردی. دلم می خواد یه بار دیگه می خوام بچه بشم بشینم تو اون اتوبوس ایران پیما.کنر مادرم برم عروسی فامیل شهرستان. روز منو داغون کردی

خیلی جالب بود شرکت های تی بی تی سوپردولوکس وایران پیما خیلی نوستالوژی بود فقط درمتن نگفتید موتور وطراحی این مدل از کجا وسازنده اصلی کی بود ویا ما فقط مونتاژ می کردیم صحبت نشد

پدرم یکی داشت ، چقدر سفر باهاش رفتیم . عاشق آب دادن به مسافرها بودم یبار هم ریختیم روی یکی از مسافرها ، خوب بچه بودم و تازه کار ، مشهد ، اهواز ، خرمشهر ، اصفهان ... توی بوفه میخوابیدم چه لذتی داشت. یادش بخیر حیف اون دوران
روحت شاد پدرم

درود برهمگی خیلی باحال و خاطره انگیز بود برای خودش سلطانی بود.
ضمنا لازم اونایی که میان منفی میزنم. چیه

یادش بخیر روح همه گذشتگان شاد پدرمن راننده همین اتوبوسا بود

به نظرم اون اتوبوسهای قدیمی بخصوص مدلهای سوپر دولوکس شرکتهای تی بی تی میهن تور ایران پیما لوان تور خیلی از نظر جاداری وراحتی صندلیهاوفاصله صندلیها از هم نسبت به اتوبوسهای امروزی بهتر بودند یادش بخیر

فقط میشه گفت یادش بخیر ... امان از وقتی که نیاز به سرویس بهداشتی داشتی مگه راننده توقف میکرد.....

یاد اون دوران خوب بخیر. آرامش حکم‌فرما بود. استرس دلار و گرانی و آلودگی و بی‌آبی نبود. ارتباطات سالم بود. مرد و زن حیا و غیرت داشتند. آدمها پاک بودند

بعضی از مسافرا...خیار گاز.. می‌زدند.. لامصب چی بویی داشت...کل اتوبوس رو می‌گرفت...?

تو شبهای سرد سال و بوی پوست گرفتن پرتقال و خیار چه حس خوبی داشت.
همه ی خانواده بودند.

سلام فقط اتوبوس نبود اون ابراز محبت واحترام واون دلخوشیها واونوقت صداقت مردانگی اون ابوهت ایرانی که در خارج از کشور بودن واون صدای دلنشین هنرمندان اون ارزش پول خیلی‌ها هستن برف وباران چشمهای خروشا سوریه‌ای لوس در تهران شورلت بیوک بنز کادیلاک اون آرامش تهران وهزاران خاطرات حیف شد حیف شد بوی خاص نونها و۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

آنقدر عشق ۳۰۲ را در کودکی داشتم که دوست داشتم راننده شوم و در حین سفر با آن مدام حرکات راننده را زیر نظر داشتم. گلدان گل مصنوعی وسط شیشه جلو که شبها روشن میشد و تیس تیس ترمزها و صدای خفه کن موتور و خرت خرت ترمز دست و ... یادش بخیر

درود بر شما خیلی خوب شرح دادید بنده متولد ۱۳۴۴ هستم و آن سال ها سفرهای زیادی با اتوبوس بنز ۳۰۲ داشته ام مخصوصا خط مشهد کاشمر و بالعکس خ نخریس نبش چمن از گاراژ اتوشهپر ، گاراژ اطمینان و همینجا به یاد و خاطره مرحوم جناب آقای معلمی الفاتحه و صلوات که از ایشان بلیط می خریدیم ای روزگار اگه ممکنه بایست و به عقب برو برو به دهه چهل و آن صفا و صمیمیت و...

خیلی خوب بود تمام خاطراتم زندگی شد تنگ فنی رو نگفتی

واقعا خاطرات خوبی بيشتر مردم ازش دارند هم ماشین با هیبت و راننده‌ای پایه یک قدیم هم واقعا رانندگی مردانگی داشتند گذشت داشتند ولی الان توی جاده‌ای بيرون مثلآ به طرف مشهد امام رضا جانم از سبزوار تا شاهرود به کسی راه نمی دهند راننده ماشین کوچک سبقت بگیرد فقط جاده مال پدرشان هست اما راننده قدیم تا انتهای منتهی جاده اتوبوس را هدایت می‌کرد طرف سبقت بگیرد ای کاش رانندهای الان هم مردانگی قدیم را داشتند

یادش بخیر من با 302 راننده شدم،، یه مدتی عشقش داشتم خریدم، چندسالی باهاش کارکردم، واقعا برکت بود،، متن دیدم تا اخرخوندم،، اشک ریختم،،، بخدا ازبرکت همان الان تریلی درخانه ام هست،، خدایا شکرت،،،، سلامتی همه همکارای عزیزمه باهاش خاطره دارن،، تشکر،،