مردم، صد روز، مقاومت ملی

 

 

یکم: صد روز پیش، آمریکا و اسرائیل آمدند تا ظرف سه روز ایران را ویران کنند. روز اول جنگ، همدیگر را نمی‌شناختیم — یا بهتر بگویم، کم می‌شناختیم. از نوجوان ۱۴ ساله تا مردانی که در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ هم‌سن همین نوجوانان بودند. بسیج پاتوق شد و مردم نیز به این جمع پیوستند؛ همانند دوران دفاع مقدس.

 

دوم: مردم تصمیم گرفتند پا به پای نیروهای امنیتی و نظامی که پشت لانچرها در برابر دشمن ایستاده بودند، همانند روزهای اول انقلاب اسلامی، به خیابان بیایند و پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران را در سطح شهر برافراشته نگه دارند. پیاده، با موتور، ماشین و دوچرخه. گروهی در سطح شهر حرکت می‌کردند و مردم هر محله جایی را انتخاب کرده و بعد از نماز مغرب و عشا جمع می‌شدند و تا نیمه‌های شب می‌ایستادند. در همان شب‌های نخست، چند نوجوان مصمم شدند تا پرچم به دست بگیرند و بایستند.

 

سوم: در خیابان سهروردی، کمی پایین‌تر از میدان شهید قندی، جلوی مسجد حضرت حجت بن الحسن (عج) نباید ساکت می‌ماند. در عصرگاهی از همان شب‌های اول، چند جوان و نوجوان مصمم شدند تا با همان چند پرچم ایران، یا حسین و یا زهرا، بعد از نماز بایستند. در همان یکی دو ساعت مانده به غروب، بلندگوی خانگی و چند پرچم دیگر از هیئت‌های خانگی هم اضافه شد.

 

چهارم: حالا غروب که می‌شود، از پیرمردان و پیرزنانِ روی صندلی نشسته تا کودکان خردسال در آغوش پدر و مادر، همه یکصدا فریاد می‌زنند: «بزن که خوب می‌زنی...» هرچند هنوز داغدار رهبر شهیدشان هستند، اما گوش به فرمان رهبر و فرمانده کل قوا، آیت‌الله العظمی سید مجتبی حسینی خامنه‌ای (حفظه الله) دارند. آن چند پرچم و بلندگوی خانگی بدل شده به یک ایستگاه صلواتی که مردم از هر طیف و قشری هر غروب از میدان شهید قندی تا نیمه‌های شب پرچم به دست ایستاده‌اند.

 

پنجم: بیش از صد شب برپایی ایستگاه صلواتی و پذیرایی از رهگذران خیابان سهروردی، و مراقبت از ترافیک نشدن و حل وفصل هزار مشکل دیگر، کار ساده‌ای نیست. مسجد و شهرداری منطقه همراه شدند، مدافعان امنیت از همان شب نخست پای کار آمدند، و بانیان پذیرایی هم پیوستند. حالا اگر شبی گذرتان به آن سوی شهر افتاد، روایت شکل‌گیری این ایستگاه را هم بدانید. یاسین، مهدی، متین، امیرعلی، محمدرضا و بقیه بچه‌ها با دست خالی شروع کردند و اکنون یکی از پایگاه‌های مردمی شهر را شکل داده‌اند.

 

ششم: حالا به حقانیت حرف آن رهبر شهید می‌رسیم که همواره تأکید داشت: «کار را به جوانان بسپارید.» اکنون و بعد از شهادتش، عمق سخنان و افکارش مشهود می‌شود. این انقلاب همیشه با حمایت و حضور مردم و رهنمودهای رهبر معظم آن، از غائلهٔ آشوب‌های اول انقلاب و هشت سال جنگ تحمیلی گرفته تا جنگ تحمیلی امروز، پیروز میدان است.