نخبگان در پستو، سالخوردگان وزارتخانه در ماموریت! / سهم جوان‌ها از مدیریت کشور کجاست؟
به گزارش تابناک، تصویری از دیدار رئیس‌جمهور با جمعی از سفرای جدید کشور منتشر شده؛ تصویری که فارغ از افراد حاضر در قاب، این سوال را پیش می‌کشد که در سازوکار انتخاب مدیران و نمایندگان کشور، سهم نخبگان، جوانان متخصص و نسل تازه مدیران کجاست؟ چرا وقتی کشور به دیپلماسی چابک، ایده‌های تازه و نیروهای آشنا با جهان امروز نیاز دارد، همچنان در بسیاری از انتصاب‌ها چهره‌هایی تکراری و سالخورده در صف ماموریت قرار می‌گیرند و بخش بزرگی از نیروهای متخصص باید از بیرون گود نظاره‌گر باشند؟
سفیر فقط یک عنوان اداری نیست که با سابقه طولانی‌تر، خودبه‌خود شایسته‌تر شود. نماینده ایران در یک کشور باید شناخت دقیق از اقتصاد، فناوری، جامعه و مناسبات سیاسی آن کشور داشته باشد و بتواند با زبان و منطق نسل جدید ارتباط برقرار کند. در فرآیند انتخاب سفرا، سن، سابقه و روابط اداری چقدر وزن دارد و تخصص، زبان‌دانی، تجربه واقعی بین‌المللی و توانایی کار با نسل جدید چقدر؟ اگر قرار است دیپلماسی اقتصادی و سیاسی کشور فعال‌تر شود، نمی‌توان با همان نگاه و همان چهره‌های چند دهه گذشته انتظار خروجی متفاوت داشت.
مشکل فقط سفرا نیست؛ این پرسش درباره بسیاری از مسئولیت‌های مدیریتی کشور هم صدق میکند. در دانشگاه‌ها، شرکت‌های دانش‌بنیان، مراکز علمی و میان نسل جوان متخصص، نیروهایی هستند که سال‌ها برای کسب دانش و تجربه هزینه کرده‌اند، اما وقتی نوبت تصمیم‌گیری و مسئولیت می‌رسد، در بهترین حالت به تماشاگر تبدیل می‌شوند. جوانی که سال‌ها در دانشگاه‌های معتبر تحصیل کرده، چند زبان می‌داند، با اقتصاد و فناوری روز آشناست و تجربه کار بین‌المللی دارد، چرا نباید حداقل یک بار فرصت آزمودن توانایی خود را پیدا کند؟ قرار نیست هر جوانی صرفا به دلیل جوان بودن منصوب شود؛ بحث بر سر فرصت برابر برای شایستگی است.
کشوری که نخبگانش را پشت در نگه دارد و فرصت‌ها را مدام میان حلقه‌ای محدود از مدیران باسابقه بچرخاند، در نهایت با یک مشکل جدی روبرو میشود؛ جانشین‌پروری اتفاق نمی‌افتد. اگر قرار است مدیران فردا از امروز تربیت شوند، باید به آنها میدان داد؛ نه اینکه هر بار همان نیروهای قدیمی با عناوین تازه راهی مسئولیت شوند. مسئله، احترام به تجربه نیست؛ بلکه تجربه نباید بهانه‌ای برای بسته ماندن درهای مدیریت به روی نسل تازه باشد. ایران امروز بیش از همیشه به ترکیب «تجربه، تخصص و جوانی» نیاز دارد، نه مدیریتی که جوانان متخصص را در پستو نگه دارد و از پشت شیشه برایشان دست تکان بدهد.
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
شاید محرمانه قسم خوردند که بعضی اساتید علوم پزشکی هیچوقت بازنشسته نشوند هرچند بیشتر در ممالک خارجه یا خصوصی سیر میکنند.
میشه گفت هیچیک از سفیران ایران در خارج کشور با زبان خارجی آشنائی ندارن و فقط بواسطه رانت به وزارت خارجه راه پیدا کرده اند.
من فکر میکنم ما مامور به تربیت نیرو باهوش نخبه با استعداد و..... هستیم و یک گروه هم مامور فروختن این گروه به سایر کشورها هستند ( این نظر بنده است مدرک مستند ندارم )
سهم نخبگان رانندگی تپسی و اسنپ
بريد وزارت بهداشت ببينيد مديران عهد روحاني هم نشستن دور هم كار هم نمي كنن
تابناک چرا نظرات رو منتشر نمیکنی؟
وقتی مفهوم نخبگی را تغییر می دهند و نخبگی براساس دوست داشتنی ها تعریف میشود . قطعاً نخبگان همان هایی هستند که آقایان می فرمایند!
سهم جوانان باسواد مملکت ما باسن بالا ومحروم ازشغل مناسب با داشتن مدرک دانشگاهی درکنارپدرومادرخود درحالیکه متاسفانه دراین وضعیت فرزندان ما متوجه این موضوع هستند که خودرا سربارپدرومادر خود می دانند و هرروز سرخورده تر و افسرده تراز روز قبل البته نه اینکه بگم کاربرای آنها فراهم نیست هست ولی درمحیط های کارگری وشهرک های صنعتی با حداقل حقوق که جوانان ماهم حاضربه قبول این حقوق ها بااین تورم نیستند باید فکرچاره بودبرای این نسل سوخته
سفیر صرفا به معنای آدم با سواد نیست ، شاید معنای یک آدم سفارش شده باشد
جوانگرایی به معنای استفاده از دانش بروز شده و متناسب با مقتضیات زمان است نه صرفا سن جوان ،چه بسیار جوانانی هستند که از زمانه بسیار عقبترند و چه بسیار دنیا دیدگان که درک روشن و درستی از وضعیت دارند.جوانی به اندیشه و فکر است نه به سن
سن که بالا میره ، تو اجرا کمیتش لنگ می زنه.
یکی از بزرگترین حسرت هایی که باید تا ابد بخوریم عدم استفاده مناسب از ظرفیت دهه شصتی ها در مدیریت کشور است
به قول اسحاق جهانگیری، دهه شصتی ها مصیبتند، وقتی نگاه این باشه، معلومه چی میشه
همین کارها را کردند که کشور را دچار مشکل کردند. این آقا در زمان انتخابات یکسره از شایسته سالاری، عدالت و نهج البلاغه میگفت
سیستم به دلیل نگرش ویژه به جامعه و،به منظور انحصار قدرت در دست گروهی خاص ، چه بخواهد و چه نخواهد دچار کمبود شخصیت های تاثیرگذار و کارآمد خواهد شد و مقامات مختلفش را از مجموعه محدود تری انتخاب که نه بلکه به پذیرش آنها از روی اجبار وادارخواهد شد وقطعا بهترین گزینه ها نخواهند بود . واین به معنی چرخه معیوب است که نیازی به پیش بینی نتیجه ندارد و سرانجامش برای مملکت جز زیان نتیجه ای ندارد
دقیقا همینه
تو را خدا پیگیری کنید
بنیاد ملی نخبگان طرحی داشت برای استخدام در دستگاه‌های اجرایی هر چند مشاغل پیشنهادی در شان نخبگان نبود ولی حداقل نخبگان ورود به دستگاه های اجرایی داشتند که اگه خودشون رو نشون بدن جای ترقی دارن
متاسفانه دیگه این طرح را از سال 402 اجرایی نکردن
فایده ای ندارد . در همان طرح هم لابد پس از استخدام ، نخبه با مدرک فوق لیسانس از دانشگاه صنعتی شریف را زیر دست یک فوق دیپلم بی تجربه ولی پارتی دار قرار می دهند ک۶ نه خودش کار بلد است و نه اجازه می دهد دیگران که کاربلد هستتد کار کنند . دیدم که می گما ...
سفیر در وزارت خارجه یک فرد دارای رانت است که به خارج می رود تا حقوق دلاری بگیرد. اصلا بخش عمده دیپلمات‌های وزارت خارجه همین هستند. بیشترشان اصلا یک زبان خارجی هم بلد نیستد و به همین دلیل است که دائم در سیاست خارجی که مرتبط با گار وزارت خارجه است عقب هستیم و بازنده.
یک مورد دیگر اینکه اموزش و پرورش میگه چند هزار نفر نیرو کم دارم در وقت جذب از طریق کنکور تعداد انگشت شمار جذب می کند ولی از اونور با برگذاری ازمون چند هزار نفر نیروی سن بالا جذب میکند ایا این افراد توانایی سی سال خدمت را دارند بهتر نیست از همین جوانهایی که تو کنکور شرکت می کنند را جذب کند.
سهم ما، ما میتوانیم هست
اگر از جوانان منظورتان اقازاده ها هستن در امریکا و اروپا و کانادا تشریف دارن و مشغول کمک به پیشرفت اقتصاد و علم در اون کشورها هستن.
جوانان با تحصیلات عالیه در مقطع دکترا را اروپا و امر یکا و.... بردن
آره دیگه اساسا سفیر خوب یعنی 18 تا 22 سال. فوقش 25 سال. اصلا سفارت خانه جای تجربه اندوزی است برای شغل های بعدی
اگه به جوان‌ها اهمیت داده بودید که اصلا جنگ نمیشد
از جمعیت جوان استفاده نکردید و همه یا مهاجرت کردند یا ...
کدوم جوان بخواد هم تغییری بشه فرزندان خودشون رو جایگزین میکنن
جناب ناشناس .من هم عاشق ایران‌هستم . ولی از،اینکه نرفتم سخت پشیمان‌هستم .اینجا اعصاب و جسم من فرسوده شد .در حالیکه مانند خوردن آب می توانستم با مدرک تحصیلی خاصی که داشتم مهاجرت کنم .۳۰ سال دررایران کار کردم و بازنشسته شدم . الان هم مستمری من در حد ماهی ۳۰۰ دلار است که با این پول توان مهاجرت نخواهم داشت . اگر می رفتم می توانستم به همین ایران هم بهتر خدمت کنم
کسی که عاشق ایران باشه هر کاریش هم کنی هیچ جا نمیره
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.