کناره گیری، پاسخی به تلخ‌ترين‌ و سنگين‌ترين شكست؟

متاسفانه سایت وزین تابناک با موضع گیری های غیر فنی و جانبدارانه خود باعث تضعیف نقش خود می شود
1- آیا توسعه ورزش عمومی در کشور و اینهمه پروژه های مختلف و بی سابقه را نمی بینید ؟
2- آیا معتقدید که هر نتیجه ای محصول عملکرد مدیران همان دوره است ؟
3- آیا معتقدید 40 میلیارد تومان ( 40 ملیون دلار) پول زیادی است ؟
4- آیا فکر می کنید اگر ما یک طلای دیگر سوریان را گرفته بودیم آیا تمام این موضوعات معکوس نمی شدو تبدیل به احسنت و باریکلا نمی شد ؟
5- برخورد های احساسی با موضوعات بدون در نظر گرفتن توان و امکان کشور بدترین برخورد است ، ایا شما تصور می کنید ما در لندن یا در المپیک بعدی یا بعدی آن بتوانیم بیش از 2 یا 3 مدال بگیریم ؟
اگر می خواهید موفق باشید منطقی و بدور از هو و جنجال بررسی کنید.

به نام خدا
من نمی خواهم عملکرد ضعیف مسئولین ورزش را توجیه کنم . اما این تنها یک گزینه از گزینه ای این شکست است . جالب است که کسی از خود ورزشکاران صحبتی نمی کند و از عملکرد ضعیف آنها در کارشان صحبتی نمی کند . به نظر من یک گوشه بسار مهمی از این شکست به عدم شور و نشاط ورزشکاران برای مبارزه در میادین ملی را نشان می دهد . وقتی یک فوتبالیست در زمین بازی حتی به خودش اجازه کمترین حرکتی نمی دهد و توجیه اش هم این است که پایم و باشگاهم و .... دیگر فلان می شود و جالب است این بازیکن همان است که در ابتدای ورودش به میادین لیگ چنان به اب و اتیش میزد که انگار این ادم پا و دست و .... ندارد .
شاید علت این نوع تفکر هم نوعی بزرگ کردن بعضی از آنها می باشد . چطور باید مسئول ورزش جوابگوی عملش باشد (که البته باید باشد ) ولی همان ورزشکار نباید جوابگوی کم کاری و تنبلی خود باشد .

سلام ،
من طرفدار علي آبادي و كفاشيان و بقيه مديران نيستم اما همه اشتباهات و همه گناهارو نميشه كردن مسئولين انداخت به نظر من خود ورزشكارا هم مقصرند مگه همين آرش مير اسماعيلي بعد اون مدال طلاي جهاني ديگه چي كار كرده كه اين همه گندش ميكنن چرا دوره قبل شانسش خوند به جودوكار اسراييلي خورد وگرنه معلوم نبود چندم ميشه به هرحال هرچند برنامه ريزها هم مقصرند اما نصف تقصيرا هم گردن ورزشكارا ست كه فقط ميخوان ورودي المپيك و بدست بيارن و بگن ما رفتيم المپيك و معلوم نيست اونجا ديگه چي كار ميكنند.

دوستان تابناك با سلام
من از امريكا مزاحم ميشوم. تلويزيون اينجا بعد از اينكه مايكل فليپس هشتمين مدال طلاي خود را در شنا بدست آورد با او مصاحبه اي داشت و پرسيد حالا برنامه ات چيست؟ ايشان جواب داد 6 ماه استراحت مطلق و سپس شروع تمرين براي المپيك بعدي در لندن. سئوال بنده اينست كه ما در كدام ورزش اينطور برنامه ريزي ميكنيم؟ سنت خداوند بر پايه منطق است مگر ميشود با تزريق يكباره 40 ميليارد تومان نتيجه زحمات طاقت فرساي ورزشكاران كشورهاي ديگر را بيكباره دور زد؟

به نظر من تا ما كار زير بنايي در كشور نكنيم با تغيير مديران هيچ اتفاقي نخواهد افتاد .به نظر من اگر ما ورزش را از مدارس جدي بگيريم و مثلا ژيمناستيك را در مدارس اجباري كنيم تا دوران متوسطه ميتوانيم 10-15 سال ديگه تازه به نتايج قابل قبولي برسيم

وقتی ديديم کشتی فرنگی شکست خورد آقايان گفتند اين کشتی مال فرنگی هاست!!!!!!!!!!! کشتی ما، کشتی آزاده. جبران ميکنيم. برای کشتی آزاد هم حتما... افسوس تا کی بايد اينديدگاه احمقانه رو داشته باشيم که فلان ورزش مال ماست و فلان نيست. ورزش مال ورزشکار است. مگه دو و ميدانی مال جاماييکاست يا کشتی آزاد مال روسها و گرجیهاست که طلاهارو مثل گندم درو ميکنند. بياييد مثل عقب افتادهها فکر نکنيم. سر مردم کلاه نگذاريم.

55نفر ما باندازه یک هشتم اقای فلپ شنا گر امریکایی نبوده اند-

واقعا به صحبت آقاي فيروز كريمي در مثلث شيشه ايي پي برديم كه گفتند آقاي علي آبادي در شهرداري مدير بودند نه در ورزش.

(((( به حساب خود برسيم پيش ازاينكه به حساب ما برسند ))))قران كريم
وقتي ازتعداد انگشت شمار هيات ورزش افغانستان يك مدال نقره ميگيرند وعكس او بعنوان افتخار ملي روي تلويزيون قرار مي گيرد. يا از كشور كوچك جامائيكا چند ركورد دو و ميداني شكسته مي شود. ترابه خدا خودمان را باور كنيم و مسائل را با توجيه كردن حل نكنيم.

سلام
به نظر من جهت ارزیابی موفقیت یا عدم موفقیت باید معیار مناسبی انتخاب کرد. ظاهرا معیار همه دوستان تعداد مدالهای طلا نقره و برنز است. اما به نظر من برای یک ارزیابی درست لازم است مثلا معیارهای زیر را در نظر گرفت:
۱-تعداد ورزشکاران در المپیک یا تعداد رشته هایی که توانستیم به المپیک برویم در مقایسه با المپیکهای قبلی
۲- رده بندی کلی ورزشکاران را نگاه کنیم. وقتی فقط مدالها را بررسی می کنیم فقط مقامهای اول تا سوم را در نظر می گیریم و مثلا مقامهای چهارم و پنجم را در نظر نمی گیریم

عزيزان و هموطنان من توجه داشته باشند كه چهل ميليارد تومان در مقابل اعزام ورزشكاران به المپيك و تجربه اي كه آن ها از اين سفر بدست مي آورند چيز قابلي نيست و بقول يكي از اظهارنظر كنندگان آيا مدير مي تواند قهرمان بسازد ؟ بايد گفت كه قهرمان ملي بايد خودش همت داشته باشد و مبارزه كند و مدير نيز در راه پيشرفت او كارها را به انجام برساند . هر مدير ديگري هم كه باشد نمي تواند قهرمان بوجود بياورد . حال بايد در اين فكر باشيم كه نقاط ضعف ما در كجا بوده و با پرورش و رسيدگي به ورزشكاران كشورمان آن ها را در حد قهرماني تربيت و پرورش دهيم و عرق ملي را در آن ها بپروريم و بعد به ميدان هاي ورزشي اعزام داريم .

اصولا ایرانیها روحیه تکروی دارند درورزشهای فردی موفق ولی در بازیهای گروهی مانند فوتبال که کاردسته جمعی کاررا به نتیجه میرساند نتیجه همین است که دیدید برای نجات ازاین مخمصه باید کارگروهی را درخوانواده مدرسه ودانشگاه تقویت کرد انهم بدون سروصدا انشاالله

با سلام . يكي از محل هاي تبلور غرور ملي در مسابقات مهم جهاني است . اينقدر ساده نگاه نكنيد . به راحتي صحبت از اخر شدن مي كنيم اما نمي فهميم كه غرور 70 ميليون ايراني در اين مسابقات شكسته شد . چرا ما نبايد در پينگ پنگ يا هر رشته ديگر بعد از اينهمه سال و سرمايه گذاري مدعي باشيم . آنها كه به اينجا رسيده اند چه كردند كه ما نمي توانيم . دوستي كه حرف از ورزش همگاني زدند من هم موافقم اما براي همان هم كارها فقط تبليغاتي بوده . اگر مشكل مادي داشتيم تنها در فوتبال بازيكن غير حرفه اي يك تيم براي يكسال به اندازه حقوق 50 سال ( 600 ماه ) من به عنوان كارشناس ارشد پول نمي گرفت . پس حق ماست كه از غرور شكسته شده خود عصباني باشيم . به اميد روزي كه ايران هميشه سرفراز باشد

اگر مثل ژاپني ها خودكشي نميكنيد لااقل بفرماييد برويد ضمنا جهت انتخاب شخص بعدي به سابقه وتجربه ومديريت وو... دقت شود....

درود بر بینش و جسارت فیروز کریمی در خصوص علی آبادی

آقا این چه حرفیه که میزنید ؟ اینقدر بی انصاف نباشید. ما توی خیلی از رشته ها پیشرفت داشتیم ، دونده ما تونست برای اولین بار در تاریخ المپیک از خط پایان عبور کنه یا اینکه در رشته تیراندازی برای اولین بار مقام آخر رو کسب نکردیم و یکی دو پله صعود داشتیم . حالا توی چند تا رشته مثل کشتی آزاد و فرنگی ، وزنه برداری ، پرتاب دیسک و وزنه ، جودو ، تکواندو و یه چند تا دیگه موفق نبودیم . دیگه اینا که چیزی نیست، یه خورده به موفقیت های بالاتر فکر کنید ...

ایراد ما ایرانی ها این است که همیشه نظرات انتقادی ما همراه با سیاست و غرض ورزی میباشد. من شخصا هیچ اعتقادی به اقای علی ابادی ندارم و ایشان را ابدا در حد و اندازه های پست ریاست جمهوری نمیدانم. ولی باید گفت که نفرات قبلی که در این پست فعالیت داشتند نیز مانند وی مدیریت ورزشی نکردند. اگر منصفانه و انفعالی به قضیه نگاه کنیم میبینیم که در این مملکت هیچگاه به امر ورزش نگاه دلسوزانه ای نشد. نمیشود گفت که اگر در زمان فلان مدیر ما مدال گرفتیم پس مدیر خوبی بوده و بر عکس.نه ایشان و نه هیچ مدیر ورزشی دیگر هیچگاه به صورت زیر بنایی به امر ورزش نگاه ننموده و ورزش را به صورت زیر ساختی در این مملکت ایجاد یا مرمت ننموده اند. تنها دو درد مزمن ورزش ما را درگیر کرده است.1-نگاه سیاسی و انتقادات سیاسی به ورزش 2-عدم تفکر زیر ساخت نگری مدیران منصوبه از گذشته تا کنون. برای اینکه بفهمیم یک مدیر ورزشی خوب بوده یا نه باید دید که چه اقداماتی از قبیل بسط امکانات گوناگون ورزشی انجام داده نه اینکه در زمان تصدی وی ما مدال گرفتیم یا نه...

در کشورهای متمدن برای احترام به مردم رییس هر دستگاهی که دچار ضعف و نقصان است استعفا می دهد. ولی حیف که در کشور اسلامی مسولان به هیچ وجه حاضر نیستند صندلی خدمت به مردم را ترک کنند.

شكست در المپيك دل من را هم مانند بقيه سوزاند. دوستي در كامنتي گفته همه خوب بودند فقط كشتي سوتي داده است بايد عرض كنم اينطور نيست اگر احسان حدادي 1 متر كمتر از ركورد خودش در المپيك ديسك پرتاپ مي كردحالا مدال طلاي با ارزش المپيك روي سينه ستبرش مي درخشيد ! چرا اينطور نشد ؟ و يا اگر ورزشكار پرتاب وزنه درست هدايت مي شد و سه خطا مرتكب نمي شد مدال مي گرفت ! جودو كاران هم اگر بهتر مديريت مي شدند قادر بودند مدال بگيرند . چرا 36 سال است فوتبال رنگ المپيك را نمي بيند ؟‌آيا اگر چين در قهرماني آسيا با تيم اول خود شركت مي كرد و المپيك در پكن انجام نمي شد باز هم بسكتبال قادر بود به المپيك برود.حرف بسيار است اما مجال كم ! بياييم بخاطر اين مردم افسرده و غمگين هم كه شده دست از جناح بازي و خط بازي در ورزش برداريم !حداقل براي سر افرازي ايران و ايراني در ورزش وحدت داشته باشيم دسته بندي هاي سياسي را در مديريت ورزش دخالت ندهيم ! از تمام اهل فن داراي هر نوع سليقه و اعتقادي هستند براي خدمت به ورزش استفاده كنيم حتي آناني كه در خط ما نيستند ولي دلشان براي نام ايران و ايراني مي تپد وخبره ورزشند امكان خدمت داشته باشند! ورزش را براي ايران بخواهيم آيا چنين رويايي قابل تحقق است؟

اگر حوادث ورزشي اين چند سال اخير را مرور كنيم نتايج ديگري هم ميگيريم :
1- تحريم فوتبال و اثرات و حواشي آن
2- دوپينگي شدم تيم وزنه برداري
3- حذف استقلال از جام باشگاههاي آسيا
4-....
به راستي هر يك از اينها خود نميتوانست دليلي براي استعفا باشد . ولي چه كسي استعفا داد...............

در جواب اولین نظر : خیر وظیفه مدیر ورزشی قهرمان سازی نیست و نخواهد بود اما می تواند بگردد بیابد و تحویل دهد !

زمانيكه به كت شلوار و لباس شيك هيات ورزشي ايران مي نازيم چرا در محتوا نبازيم .افرين به غيرت 2 مدال اور. جون مادرت بچاپ

با سلام ، در سالهاي اخير در اين دنياي بزرگ بر كسي پوشيده نيست كه در سايه مديريت صحيح قهرمانان بوجود ميآيند ولي در ايران اين مديران ميباشند كه در سايه قهرمانان بوجود ميايند

با سلام. به یاد دارم در المپیک آتلانتا هم مسئولین همین حرف ها را می زدند. در آن موقع بسیاری از کارشناسان فریاد می زدند که المپیک جای کسب تجربه نیست. اینکه ما توی تیر اندازی از آخر دوم و پنجم می شویم با کدام منطق قابل توجیه است؟

يك شناگر امريكايي به تنهايي 8 مدال طلا داره و ما مي نازيم كه ساعي كه در المپيك قبل طلا اورده ...

در پاسخ به دوست عزیزی که فرمودند کی گفته ورزش قهرمانی باید هدف باشه، بایستی گفت لطفا شما بفرمایید مگر بدون هدف هم می شود به چیزی رسید. این همه ورزش برای چی انجام می شه ؟ ورزشکاران حرفه ای در دنیا مگر با غیرتشان به این درجه رسیدند ، اگر در چنین اوهامی بسر می برید بايد بدانید که بطور کلی پیشرفت در هر زمینه ای با مدیریت درست صورت می گیره و با افراد متخصص و اهل فن.

قهرمانی از دل توسعه ورزش همگانی در می آید. وقتی در کشور ما اکثر قریب به اتفاق مردم ورزش نمی کنند نمی توان انتظار مدال آوری در عرصه های جهانی داشت. انصافاً شما دوست عزیز که این کامنت را می خوانی آیا رشته ورزشی مشخص و برنامه ورزشی منظم و مستمر داری؟ اگر چینی ها مدال های طلای ژیمناستیک را درو می کنند به دلیل آن است که منتخبین المپیک در رشته ژیمناستیک در چین از میان ده ها میلیون ژیمناست کار حرفه ای انتخاب می شوند.
اگر ورزش کشور ما به یک فرهنگ و یک ضرورت تبدیل شود ، هزار و یک فایده خواهد داشت که یکی از آنها کسب مدال های جهانی است.

قبلا یکبار دیگر نوشته بودم ولی درج نکردید ! اگر خاطر دوستان باشد سال گذشته آقایان علی آبادی ( رئیس سازمان تربیت بدنی ) و کفاشیان ( کمیته ملی المپیک ) مشغول مبارزه انتخابی برای کسب کرسی ریاست فدراسیون فوتبال بودند . این در حالی بود که فقط کمتر از یک سال به آغاز بازیهای المپیک مانده بود و این دو مشغول میز دیگری بودند . در پاسخ به مطلب کاربر اول ، باید بگویم که وظیفه مدیر برنامه ریزی برای توسعه ورزش و نهایتا استعدادیابی است . آیا دیده اید وزیر نفت بیل و کلنگ بردارد و بدنبال نفت باشد ؟ برنامه های او باعث اکتشافات می شود .

با سلام
من صحبت اون دوستم رو راجع به اينكه ما فقط در كشتي توفيق نداشتيم قبول دارم ولي يادمون باشه ما ورزشمون در المپيك اول و آخرش كشتي بوده اينكه يه رئيس فدراسيون فوق العاده موفق در واليبال رو بدون هيچ بررسي و تحليلي وارد كشتي كنيم و فارغ از حاشيه ها و ويژگيهاي كه اين ورزش داره سكان المپيك رو بدست اين فرد بديم به نظر من نشون دهنده اين موضوع هستش كه آقاي علي آبادي درك خوبي از ورزش ندارند

اگر ورزش قهرماني هدف نبود پس 40 ميليارد هزينه چرا انجام شد؟حالا كه مدال نياورديم صورت مسئله را پاك مي كنيم؟ بيشترين بودجه تاريخ المپيك ايران را مصرف كرديم و بدترين نتيجه را گرفتيم. آيا بايد مديران ناكام بر سر كار باشند تا 4 سال ديگر دوباره داغ ما را تازه تر كنند؟

دوست عزیزی که نظر چهارم را گذاشته اید ایران نه تنها در کشتی بلکه در تکواندو و وزنه برداری نیز افت داشت. کسی نیز انتظار نداشته که در بسکتبال یا پینگ پنگ مدال بیاوریم که شما می فرمایید.

در جواب كاربر محترمي كه گفته‌اند فقط در كشتي دچار ضعف شد‌ه‌ايم بايد عرض كنم جايگاهي كه در پكن بدست آورديم (رتبه 51) بدترين رتبه‌ايست كه در طول تاريخ حضورمان در المپيك بدست آورد‌ه‌ايم. از نظر مدال هم در چهار دوره اخير يعني 1996 آتلانتا، 2000 سيدني، 2004 آتن و 2008 پكن ضعيفترين نتيجه را كسب كرد‌ه‌ايم.

متاسفانه ما اصلا حرفه اي فكر نمي كنيم. حالا آقاي ساعي طلا گرفته ببنيد داريم چكار مي كنيم انگار آقاي ساعي يك كار عجيب غريب كرده. بابا ايشان حرفه اش است شغلش اين است مدال هم در راستاي شغلش است. بياييد كمي حرفه اي فكر كنيم. هر كس در هر كاري كارش را جدي بگيرد موفق مي شود.

تاسف بار و استفا كمترين دارو التيام درد ناشي از شكست هاست

- مدیر غربی با عصبانیت به پرسنل خود میگوید : شرکت در حال ورشکست شدن است ، همه شماها باید استعفا بدهید .
- مدیر ژاپنی با احترام به پرسنل خود میگوید : شرکت در حال ورشکست شدن است ، من باید استعفا بدهم .
- مدیر ایرانی به پرسنل خود میگوید : کی گفته شرکت در حال ورشکست شدن است ؟؟ ما در بهترین شرایط دوران تاریخ خود بسر میبریم !!!!!!!!!!!!!!!!!!

اين يعني آخر شايسته سالاري !!!!! همينه که هست.

با سلام
آيا به خاطر مي آوريد تا كنون مسئولي به خاطر اشتباهي كه انجام داده ويا وظيفه اي كه در انجام آن كوتاهي كرده از مردم عذر خواهي نموده واستعفا داده باشد.؟ مسئولين محترم بيشتر در اين گونه موارد تقصير رابه گردن نيروهاي زير دست انداخته وخود از زير بار اشتباهشان فرار ميكنند ودر اخر ميبيني همه تقصير بر دوش آبدار چي ويا نگهبان ساختمان افتاد....

راستي رفتن علي آبادي پاسخي شايسته به گريه ميليونها جوان مضطرب در پاي تلويزيون ميتواند باشد اينقدر فشار سنگين به فرزندان ما در هنگام تماشاي شكست ايرانيها در المپيك وارد ميشد فكر كنم به سربازان آمريكايي در جنگ با عراق بر آنها وارد نشده باشد
جانباز جنگ

شخص باید خودش احساس کند که در جایگاهی که قرار گرفته (مسئولیت ورزش یک ملت)نتوانسته است به وظایفش خوب عمل کند و حداقل خودش را از کار برکنار کند و مثل ژاپونیها نیاز به خودکشی نیست.

با سلام با نگاهي به كارنامه المپيك اين دوره نسبت به دوره هاي پيش ما فقط در كشتي دچار ضعف مفرط بوديم در حالي كه در ساير رشته ها داراي جهش بوديم شما انتظار داشتيد سكتبال ما چندم شود پينگ پنگ چي تيراندازي يا ... خود نفس رفتن 55 ورزشكار به المپيك يك پيروزي و موفقيت محسوب مي شود درحالي كه بايد جداگانه به كشتي كه عامل اصلي شكست بود نگاه جداگانه اي داشت وقتي كشتي گيران خودشان نمي خواهند وقتي آقاي رضا زاده در فاصله 10 روز به المپيك كناره گيري مي كند ....

آخه آقای علی آبادی و دیگر مسئولین ورزش این مملکت کدامین سابقه درخشان مدیریتی را دارا هستند که لگام ورزش این مملکت به دست آنها سپرده شده است؟ حیف از اینهمه سرمایه و پول

با با دست های پنهان خارجی در کار بوده!!!!! می خواستن خرابش بکنند!!! کار اصلاح طلب ها است!!!

وقتی میشنویم که آرایشگر پناهنده افغانی در ایران مدال برنز المپیک را برای کشورش به ارمغان آورده آنوقت سوختن تازه معنای واقعی را پیدا میکند

فکر می کنید اگر برای دیگر عرصه های مدیریتی مانند اقتصاد، صنعت و ... نیز چنین المپیکی برگزار می شد چه مدالهایی می آوردیم؟

باید گفت آقایان ساعی و مرادی محصول و خروجی سیستم مدیریت قبلی بوده اند و مدیریت فعلی هیچ گونه توفیقی در استعداد یابی وپرورش ورزشکاران مدال آور نداشته است

کی گفته ورزش قهرمانی هدف باید باشد !
ورزش همگانی و ورزش در خدمت تندرستی روح و جسم باید اصل باشد.
مگر یک مدیر می تواند قهرمان درست کند؟
پس همت و غیرت و پشتکار ورزشکار کجا رفته !
حالا این رییس نه ، یک رییس دیگر ، کار با تغییر یک فرد درست می شود ؟