جانا سخن از زبان ما می گویی

دوست خوبم رضا امیر شاهی یادداشت زیبایی نوشته که هم در محتوی عالی به آن پرداخته و هم در سوژه پردازی ،چه اینکه چند سالی است این موضوع در گلوی من و امثال من مانده و فقط حرص می خوریم از این همه بی حرمتی و کم محبتی مسولین و مردمی که خوب و بد و دوغ و دوشاب را با هم قاطی می کنند.

تلویزیون که بنیان گذار جمهوری اسلامی از آن به عنوان دانشگاه یاد کردند به جای پرداختن به فرهنگ و مسائل زیربنایی فرهنگی و نشان دادن راه سالم برای جامعه به خصوص جوانان ، سالی یک سریال و سوژه در باب خبرنگاران ورزشی و زد وبندهایی که بعضا یک درصد این جماعت ممکن است با برخی ورزشی ها و باشگاه ها داشته باشند می سازد و اینگونه به خلق الله وانمود می شود که همه جماعت روزنامه نگار ورزشی از همین قماشند.

در حالی که همه بزرگان و ورزشی ها و غیر ورزشی ها می دانند و اذعان می کنند که به قول رضا امیر شاهی بخش اعظمی از این جماعت اجاره نشینند و مانند این حقیر ذاتا عادت به شلخته پوشی ندارند و چنان زندگی می کنند که همه تصور می کنند اینها در رفاه کاملند.

اینکه می گویم براساس شناخت و تجربه ایی است که در این 20 ساله شاگردی کردن در رسانه های ورزشی دارم و با اطمینان می گویم که خبرنگاران و عکاسان ورزشی و گزارشگران آن سالمترین و البته عاشق ترین ها در کار و حرفه خود هستند و با عشق به کار و حرفه است که همه این ناملایمات را به جان می خرند اما بازهم هر روز پوست شان کلفت تر از قبل می شود(از همکارانم عذرخواهی می کنم) و به کار ادامه می دهند.

اما برسیم به این کارگردان ها که چنان سریال هایی می سازند و سوال می کنیم که بردار عزیزی که همین الان 3-5-2 را روی آنتن برده ایی آیا در حرفه خود شما چنین افرادی پیدا نمی شوند؟

اگر در بخشی از روزنامه نگاران ورزشی فقط بحث مادیات در میان است که در حرفه شما هزار و یک حرف و حدیث دیگر مطرح است که هم تو دانی و هم من و همه همه مردم عزیز و بزرگوار!

پس اگر قرار باشد برملا شود نه من می مانم و نه تو و نه دیگرانی که در حرفه شما چون به خلوت می رسند....

اما رضا امیر شاهی جان کلام را گفته و سوال کرده از مسولینی که به درستی افراد ناخالص در حرفه روزنامه نگاری را تنبیه می کنند اما چرا افراد سالم این جماعت را نیم توجهی نمی کنند تا باعث تشویق و ترغیب آنها و کسانسی شود که می خواهند قدم در این راه بگذارند و روزنامه نگاری سالم در جامعه ایی سالم باشند.

از طرفی تا رشوه دهنده ناسالم نباشد رشوه گیرنده به وجود نمی آید و چرا جلو مدیران دولتی باشگاه های دولتی را که بودجه های بی حساب و کتاب میلیاردی در اختیار دارند و برای بقای خود به لیدر و آبدارچی و خبربیار و خبرنگار و وهمه و همه باج می دهند را نمی گیرید تا این اتفاقات از سر ورزش و فوتبال ما کاملا برچیده شود.