نوجوانی که مهمان پدر شد...
در مراسم عزاداری با حالت عجیبی به سر و سینه خود میزد. در آخرین لحظه عمرش در عملیات بیتالمقدس هنگامی که داشت به حضرت دوست میپیوست، این جمله بر لبانش جاری شد: راهمان را ادامه بدهید و به خدا رسید/ مسعود در وصیت نامه اش نوشت: برادران و دوستان عزیز! نکند خدای ناکرده از دشواریهای انقلاب خسته شده و علاقه شما به این انقلاب کم شود.

سرویس دفاع مقدس ـ چه سخت است از نوجوانی بسیجی گفتن که عاشقانه به دیدار پدر شهیدیش شتافت. سخت اما با غرور و سرافرازی برای ملتی که سر بر فرمان امام خویش داشت. خانوادهای که دو بار داغ دیدند. داغ پدر و داغ فرزند.
به گزارش «تابناک»، روایت مسعود، روایتی عجیب اما سراسر افتخار است.
خواهرم که فوت کرد، برای دفن پیکرش در کنار مزار برادر شهیدم بین ما و پدرم اختلاف سلیقه پیدا شد؛ چرا که پدرم به شدت از دفن خواهرمان در کنار برادرم ممانعت میکرد و علت آن را اعلام میداشت که این جای من است تا پس از مرگم مرا در کنار پسر شهیدم به خاک بسپارید.

در این گیر و دار مثل همیشه مسعود با لبخندی بر لبانش به جمع ما پیوست و شروع به آرام کردن همه ما کرد. بعد رو به پدرم کرد و گفت: عمو جان! این جای من است. به شما هم نمیرسد.
همانجا بود که وصیت کرد: اگر شهید شدم مرا در کنار پدر شهید و پسر عمهام به خاک بسپارید. چهل روز بعد بود که مسعود با بدن خونین در همانجا که وصیت کرده بود، دفن شد.
چهرهاش قبل از عملیات گل انداخته بود و با وجودی که هنوز سنی از او نگذشته بود، اما در مراسم عزاداری با حالت عجیبی به سر و سینه خود میزد. در آخرین لحظه عمرش در عملیات بیتالمقدس هنگامی که داشت به حضرت دوست میپیوست، این جمله بر لبانش جاری شد: راهمان را ادامه بدهید و به خدا رسید.

از خدا خواسته بود که در عملیاتی به نام بیتالمقدس و در منطقه خرمشهر به شرف شهادت نایل گردد. وقتی علت را جویا شدم، چیری نگفت. بعدها فهمیدم که پدر بزرگوارش هنگام فتح خرمشهر در عملیات بیتالمقدس جاودانه شده است.
مسعود در تب این آرزو میسوخت که ناگهان سلسله عملیات بیت المقدس شروع شد و وقتی مهیای عملیات بیت المقدس 7، آن هم در حوالی خرمشهر شدیم، به خود لرزیدیم که مبادا...
سرانجام آن عاشق پر و بال سوخته، شهید «مسعود رومی پور» در همان عملیات راهی دیار حضرت دوست شد.
در یک شب سرد زمستانی مسعود به منزل ما آمد و دستم را گرفت و به طرف بهشت زهرا برد. حالش خیلی برایم عجیب بود. مدام صحبت از شهادت میکرد و به من سفارش مینمود که پس از من هدایت و راهبری خانواده بر دوش توست.
چند روز پس از آن، عازم یک مأموریت پانزده روزه شد و همانطور که خود گفته بود، این مأموریت پایانی او بود. مأموریتی که به شهادتش ختم شد.

اوایل جنگ تحمیلی در واحد فرهنگی بنیاد شهید مسئولیت تهیه و ضبط فیلم عملیاتها و قاب عکس شهدا را به عهده داشتم. یک روز نوجوانی محجوب به بنیاد شهید آمد و اعلام همکاری کرد و از آن روز به بعد او را میدیدم که میآمد و به من کمک میکرد. او با دیدن تصاویر و فیلمهای شهدا و بچههای رزمنده اشک در چشمنانش حلقه میزد تا اینکه عاقبت نیاورد و به جبهه اعزام شد.
روزی او را در جبهه دیدم که بی سیم چی گردان حمزه از لشکر 7 ولیعصر ( عج) شده بود. آن نوجوان کسی نبود جز مسعود رومی پور فرزند شهید کریم رومی پور که در همان منطقهای که پدرش در عملیات بیت المقدس به شهادت رسیده بود به کاروان شهدا پیوست و مهمان پدرش شد.
پس از شهادتش عکس او را که قاب گرفتیم و پایین آن نوشتیم: بسیجی عاشق مسعود رومی پور.

بخشی از وصیتنامه شهید مسعود رومی پور:
برادران و دوستان عزیز! نکند خدای ناکرده از دشواریهای انقلاب خسته شده و علاقه شما به این انقلاب کم شود.

* ارسالی از موسسه فرهنگی هنری غدیر اندیمشک
به گزارش «تابناک»، روایت مسعود، روایتی عجیب اما سراسر افتخار است.
خواهرم که فوت کرد، برای دفن پیکرش در کنار مزار برادر شهیدم بین ما و پدرم اختلاف سلیقه پیدا شد؛ چرا که پدرم به شدت از دفن خواهرمان در کنار برادرم ممانعت میکرد و علت آن را اعلام میداشت که این جای من است تا پس از مرگم مرا در کنار پسر شهیدم به خاک بسپارید.

همانجا بود که وصیت کرد: اگر شهید شدم مرا در کنار پدر شهید و پسر عمهام به خاک بسپارید. چهل روز بعد بود که مسعود با بدن خونین در همانجا که وصیت کرده بود، دفن شد.
راوی: پسر عمه شهید
چهرهاش قبل از عملیات گل انداخته بود و با وجودی که هنوز سنی از او نگذشته بود، اما در مراسم عزاداری با حالت عجیبی به سر و سینه خود میزد. در آخرین لحظه عمرش در عملیات بیتالمقدس هنگامی که داشت به حضرت دوست میپیوست، این جمله بر لبانش جاری شد: راهمان را ادامه بدهید و به خدا رسید.
راوی: سیف الله رجبی

مسعود در تب این آرزو میسوخت که ناگهان سلسله عملیات بیت المقدس شروع شد و وقتی مهیای عملیات بیت المقدس 7، آن هم در حوالی خرمشهر شدیم، به خود لرزیدیم که مبادا...
سرانجام آن عاشق پر و بال سوخته، شهید «مسعود رومی پور» در همان عملیات راهی دیار حضرت دوست شد.
راوی: مرتضی طیبی
در یک شب سرد زمستانی مسعود به منزل ما آمد و دستم را گرفت و به طرف بهشت زهرا برد. حالش خیلی برایم عجیب بود. مدام صحبت از شهادت میکرد و به من سفارش مینمود که پس از من هدایت و راهبری خانواده بر دوش توست.
چند روز پس از آن، عازم یک مأموریت پانزده روزه شد و همانطور که خود گفته بود، این مأموریت پایانی او بود. مأموریتی که به شهادتش ختم شد.
راوی: برادر شهید

روزی او را در جبهه دیدم که بی سیم چی گردان حمزه از لشکر 7 ولیعصر ( عج) شده بود. آن نوجوان کسی نبود جز مسعود رومی پور فرزند شهید کریم رومی پور که در همان منطقهای که پدرش در عملیات بیت المقدس به شهادت رسیده بود به کاروان شهدا پیوست و مهمان پدرش شد.
پس از شهادتش عکس او را که قاب گرفتیم و پایین آن نوشتیم: بسیجی عاشق مسعود رومی پور.
راوی: از کارمندان بنیاد شهید

برادران و دوستان عزیز! نکند خدای ناکرده از دشواریهای انقلاب خسته شده و علاقه شما به این انقلاب کم شود.

* ارسالی از موسسه فرهنگی هنری غدیر اندیمشک
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
افسوس که افسانه سرایان همه رفتند
ماندیم به خماری و یاران همه رفتند
د وش دلواپس خود بودیم به امروز رسیدیم.یاد وراهشان ماندگار باد.
به خداهروقت تصاویر انهارا می بینم اشکم جاری میش ود که چی می شداگرماهم شهید می شدیم
با سلام وخسته نباشيد به همه فعالان عرصه دفاع مقدس از اينگه با نوشتن مطلب پيام سرخ شهدا را به ما نسل سوني ها منتفل كرديد مچكريم اميدوارم كه شهدا مارا شفاعتمان كنند وما جوانان بسيجي از رهروان شهدا باشيم انشاء اللاه
اندیمشک قهرمان به تازگی شهیدی دیگر از تبار حسین را تقدیم انقلاب کرده است.
شهیدی که بر سر شهیدان رومی پر زیاد میرفت.
شهید مجتبی بابایی زاده که در درگیری اخیر با گروهگ پژاک به شهادت رسید.
خداوند رحمتشان کند.
وبلاگ شهید مجتبی بابایی زاده
www.shahidmojtaba-babaei.persianblog.ir
سالهاي دفاع كه تمام شد دل بچه ها هنوز تو سنگر ها بدجوري مانده بود مرتضي، عباس، پرويز ، سيف ا بادست خالي يا توي خونه يادفترهاي التماسي يادهاي ياران را روي كاعذ اوردن ، با پول قرصي چاپ كردند. باجمع خودشان كانون غدير را شكل دادن بدون كمك ديگران حتي كساني كه ....... وامروز غدير موسسه رسمي بادهها كتاب وكتاب خانه دفاع مقدس در محل بيمارستان قديمي شهر وبا چندين حكم تخليه با شب هاي خاطره يادونام شهيدان را زنده مي كنند. غديرها خسته نباشيد دست بوس شما هستم
اللهم الرزقنی توفیق الشهاده
با تشکر از جناب آقای طیبی و خسته نباشید بخاطر زحمات شبانه روزی غدیریهای اندیمشک
جایت بسیار خالیست مسعود جان خدایت بیامرزد بهرام
یاران چه غریبانه رفتند از این خانه...
پسر عموی رشیدم، شربت شهادت گوارای وجود آسمانی ات باد که بیش از این زحمت زمینیان را تاب نداشت و با پشت پا زدن به مظاهر فریبنده ی دنیا تا آستان دوست پر گشود و اینک ما مانده ایم و حسرت دیدارت از سویی و سنگینی بار امانتی که همانا پاس داری از انقلاب مقدسمان است از سوی دیگر. خاطر آسوده دار اگر چه حسرت دیدار آزرده امان می کند اما به وصیتت تا جان در تن داریم، جامه ی عمل می پوشانیم...
دختر عموی شهید، لیلی کمالوند
هنوز هستند انسانهای که راه شهیدان را ادامه دهند . ای شهید عزیز دعا کنید که من هم شهید شوم .
قهرمان واقعی شهیدان اسلامند _ درود بر روح با عظمت امام راحل و سلام بر روان پاک شهدای انقلاب و جنگ تحمیلی _ شرممان با اگر بخواهیم از آرمان شهدا غافل شویم چرا که ما هرچه داریم (حتی نفس کشیدنمان) مدیون امام و شهدا است
کاش من هم با انها رفته بودم وشاهد این نزاعها برای ........نبودم
سلام بر آنان که به مرک لبخند زدند تا ما سربلند باشیم وپایدار.
خدایا مارا هم شهید بمیران
شهدا بهترین افراد خانواده هاشان بودند! با وزیدن نسیم شهادت آنان فرصت را غنیمت شمردند ذلت را نپذیرفتند و به حسین(ع) لبیک گفتند . روحشان شاد باد و امید آنکه خدا ما را بر صراط حق راهنمایی و نیرو بخشد.
انديمشك، امروز بيش از راه آهن و جاده و سدهايش مي تواند به شهيدانش افتخار كند. هر چند از ما ننوشتند و ما نيز از خودمان دريغ كرديم... مسعود مسعود بود و بس... يادش بخير
سلام خدا بر همه شهداي انديمشك
خدا رحمتش کنه
در طی هشت سال دفاع مقدس مردان و زنان زیادی در راه آرمان های شان ایثار و جانفشانی کردند اگر بخواهیم راه شان ادامه یابد لازم است به نحو مطلوبی نسل جدید را به این همه ایثار آشنا کنیم چون در این زمینه هرچه تلاش شود کم است .
یادی که در دلها هرگز نمیمیرد یاد شهیدان است از زحمات کانون غدیر متشکریم
برادر عزيز عبدالله كه نشتي بلند شيد و ببينيد كه بعد شما چي شد ، خيلي ساده هست خون همان عزيزان فذش زيرپاي دختران و پسران رپي و بي بنبار شده و كسي سوراغي از شهدا نمي گيره ، الام كنرگره هم شده قصه گويي بدون ............... چرا نمي دانم.
تمام دوستانی که دارید از دست این اوضاع مملکت پس از شهادت شهیدان می نالید.به نظر من اگر شهیدان بودند چندان از این وضعیت تعجب نمی کردند.بله،از کاستی ها خون به جگر می شود،مشکل هست،ناملایمات جان فرسا هست،اما مگر از اول قرار بود راه انقلاب یک مسیر ساده و هموار باشد؟
فارغ از همه هیاهوها من فکر می کنم انقلاب دستاوردهای کمی نداشته است.مهمترین دستاوردش این است که به رغم همه خیانت ها و نفاق ها،انقلاب دارد در مسیر درستش پیش می رود
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.