بيش از پيش هوايمان را داشته باش؛ همين!

آقاي مهرباني‌ها سلام!

از روزي كه نقاره‌ها غربتت را فرياد كشيدند، پيوندي ناگسستني بين قلب نازك من و بارگاه ملكوتي تو بسته شد...

گمان مي‌كنم براي از تو نوشتن هم بايد اذن دخول بگيرم كه بي اذن شما اين قلم روي صفحه كاغذ به حركت در نمي‌آيد.

پس از نو آغاز و به تو و خانواده مهربانت سلام مي‌كنم. سلام به تو كه بارگاه ملكوتي‌ات، پلي است از دل‌هاي شكسته تا عرش استجابت؛ پلي كه فرشتگان مقرب، همواره از آن برايت طبق طبق سلام و صلوات خداوند را مي‌آورند.

آقاي من!‌ پل‌هاي بسیاري را پشت سر گذاشتم تا به زيارت چشمانت كه چشمه رحمت الهي است بيايم. جرعه از مهرباني‌ات را به ما بچشان!

اي هشتمين نور!

مي‌خواستم بگويم كه تو خورشيدي اما ديدم خورشيد و ماه خود خادمان حرم نوراني تو هستند.
...و ديدم هر ستاره زائري است كه بي قرار رسيدن به آستان با بركت تو است.
...و آسمان چيست؛ جز كبوتري كه دور گنبد طلايي‌ات در طواف است؟

اي امام رئوف!

از سياهي دل بريده‌ام و دست به دامان پر نور و پر محبت تو دراز كرده‌ام.
چيزي به همراه ندارم تا تقديمت كنم، جز شوق حضوري كه گاه آسمان را به رقص مي‌آورد.
مگر مي‌شود عطر عود و عبادت تو به مشام برسد و سر از پاي شناخت؟

مگر مي‌شود به صحن و سراي باشكوهت قدم گذاشت و فرشتگان را نديد كه بال‌هاي خود را زير پاي زائرانت فرش كرده‌اند؟

حالا دلم آهوي رميده اي است كه دلتنگ نگاه صيادش شده است. نيم نگاهي از تو كافي است تا قرار اين عاشق برهنه پاي تو تضمين شود.

آقاي غريبان!

تو غريب نيستي. غريب نوازي! و آغوش گرمت پناه دلخستگان و گرفتاران است.
... و امروز خسته از همه آدم‌هاي بي شناسنامه و خيابان‌هاي بن بست؛

خسته از تكرار شنبه‌هاي ملال آور؛ خسته از روزنامه‌هاي ترشيده و كانال‌هاي 24 ساعته؛ كه تنها بلدند دلشوره و كسالت تعارف كنند؛ به بارگاه آرامشت پناه آورده‌ام.

بگذار اعتراف كنم كه زمانه خوبي نيست. چشم‌ها مي‌بينند اما راه را از چاه نمي‌شناسند. آيينه حقيقت در غبار فرو رفته است.
مي‌دانم همه راه‌ها به تو ختم مي‌شود؛ حقيقت ناب شماييد و خاندان نوراني شما؛

از تو مي‌خواهم كه بيش از پيش هوايمان را داشته باشيد؛ همين!