11بازدید
۱۲۶
آیا سفارت انگلیس را تسخیر کردیم؟
ما حتی یاد نگرفته ایم چگونه با «دشمنانمان» دشمنی کنیم!
ما متناسب با دشمنی دشمنانمان هم با آنها دشمنی نمی‌کنیم؛ آیا موردی را سراغ داریم که مثلا اماراتی‌ها یا عربستانی‌ها، فرصت و جرأت دشمنی را داشته باشند و فروگذار کرده باشند؟ روابط با بیگانگان نیاز به پیروزی‌های روشن و از راه‌های قابل دفاع دارد تا هم به ملت آرامش و اطمینان دهد و هم این که آن را به بخش همراه و کارساز سیاست خارجی تبدیل کند.
سرویس سیاسی ـ روابط خارجی ایران، دغدغه همیشگی ما مردمی است که همواره دل در گروی پیشرفت و تعالی کشورمان داشته‌ایم. هر کداممان برای خود عقایدی داریم و راه و روش‌هایی که گاه در تضاد کامل با عقاید دیگری است.
به گزارش «تابناک»، این تقابل و تباین آرای ما، مخصوص سیاست خارجی هم نیست. هر کداممان به فراخور عقاید دینی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و جایگاهمان در جامعه برای هر مسأله، نظر و عقیده‌ای داریم که گاه نمی‌توانیم چند دقیقه هم از آن دفاع کنیم.
به همین دلیل است که گاه تصمیم عجولانه می‌گیریم، گاهی هرگز تصمیم نمی‌گیریم و فرصت‌ها را از دست می‌دهیم و یا ضربه می‌خوریم و گاهی تصمیمی می‌گیریم که بسیار زود معلوم می‌شود نادرست بوده است. به این جا که برسیم، یا خودمان را اصلاح می‌کنیم و یا اشتباهمان را می‌پذیریم، ولی یک راه نادرست دیگر برمی‌‌گزینیم، ولی از این بدتر هنگامی است که لجوجانه بر اشتباه خود پا می‌فشاریم و به خودمان و دیگران ضربه می‌زنیم.
همه این داستان دور و دراز برای هنگامی است که یک نفر به تنهایی تصمیم می‌گیرد و تنها باید منافع و ملاحظات خودش را در نظر بگیرد؛ وقتی که درباره یک مسأله چند نفر تصمیم می‌گیرند، وضع می‌تواند بدتر هم باشد. عقایدمان متفاوت است، به دنبال منافع گوناگون هستیم و با هم صریح، هدفمند و منطقی گفت‌وگو نمی‌کنیم و اگر هم به نتیجه درست برسیم، با استقامت و سرسختی آن را پی نمی‌گیریم.
این تشتت و ناهماهنگی، افزون بر این که در میان دستگاه‌ها هست، متأسفانه بین سیاست‌های اعلامی و اعمالی هم هست؛ یعنی آن چه را که فریاد می‌زنیم و به خاطر آن هزینه می‌دهیم، حتی اگر درست باشد ـ که در بسیاری موارد هم هست ـ با آنچه اجرا می‌کنیم، نامتناسب است. ما برای استقلال‌طلبی و استکبارستیزی فریاد زیاد می‌زنیم و لابد هزینه زیادی می‌پردازیم، اما به اندازه‌ای که خوب سخن می‌گوییم، خوب برنامه‌ریزی و کار نمی‌کنیم.
تلخ‌تر آن که، ما حتی متناسب با دشمنی دشمنانمان هم با آنها دشمنی نمی‌کنیم. باید بپذیریم که آمریکایی‌ها و انگلیسی‌ها و دیگران و حتی شیخ‌نشین‌های کوچک خلیج فارس، وقتی قرار بر دشمنی با ما دارند، از هیچ فرصتی برای دشمنی فروگذار نمی‌کنند. در همه حوزه‌ها، در هر جایی و هر فرصتی با شدت تمام دشمنی می‌کنند.
آیا موردی را سراغ داریم که مثلا اماراتی‌ها فرصت و جرأت دشمنی داشته باشند و فروگذار کرده باشند؟ تازه این امارات است که اختلاف مبنایی نداریم.
«واین برگر»، وزیر دفاع پیشین آمریکا می‌گوید: «ريشه ملت ايران بايد خشكانده شود» و یا «ریچارد پرل» در اوج خوش‌اخلاقی دولت اصلاح‌طلب ایران می‌گوید: مردم ايران ذاتا تروريست و همه آنها در تروريسم غوطه‌ورند، بايد همه جهان را بسيج كنيم و با ايراني‌ها بجنگیم و ما بی‌خیالیم که این حرف‌ها چه معنایی در دل خود دارد!
ما با این کیفیت دشمنی نمی‌کنیم. نه این که قلبمان راضی نباشد یا نتوانیم، بلکه مشکل از جای دیگر است؛ از بی‌نظمی و بی‌تفاوتی ماست که محکم و منطقی و هدفمند، دشمنی نمی‌کنیم.
این دو عدم تناسب، یعنی تناسب نداشتن حرف و عمل ما و نیز تناسب نداشتن کیفیت دشمنی‌ها، برخی از ما را که کم‌صبرتریم به حرکاتی می‌کشاند که نسبت فایده ـ هزینه بالایی ندارند و بدتر از آن، این که عده‌ای دیگر به روزمرگی افتاده‌ایم و فراموش کرده‌ایم که در پوست بره آمریکا و انگلیس و مانند آن، چه گرگ و روباه و خرس و کفتارهایی پنهان شده‌اند!
کم ندیده‌ایم بچه مسلمان‌های معتقد و دلسوزی را که حرف «بی‌بی‌سی» برایشان وحی آسمانی شده و رفتار آمریکا را بهتر از سخنگوی وزارت خارجه‌اش توجیه می‌کنند.
نمونه روشن هم، رابطه ما و انگلیس است. اگر دشمنی‌های انگلیس با ایران، حتی پس از انقلاب را فهرست کنید، شمار بسیار زیاد آنها به سرعت مشخص می‌شود، حمایت از ضد انقلاب و صدام، حمایت از تجزیه‌طلبی‌ها، ریشه ادعاهای ضدایرانی اعراب بودن، رفتارهای ضد اسلامی فراوان، قضیه هسته‌ای و تحریم‌ها و ... .
اما در مقابل، شاید تنها حرکت پس از انقلاب که در مقابل انگلیسی‌ها هدفمند، کارساز و برای سالیان متمادی مفید بوده، فتوای قتل سلمان رشدی بوده است. هیچ دلیل و منطقی هم نیست که این دشمنی‌های انگلیسی‌ها پایان یابد، مگر این که یا جمهوری اسلامی تغییر ماهیت دهد یا این که احمقانه فرض کنیم که انگلیسی‌ها تغییر ماهیت خواهند داد و یا این که یکی از طرفین، هزینه‌های این دشمنی چنان بر کمرش سنگینی کند که دست‌هایش را بالا ببرد.
اگر بنای بر استکبارستیزی و استقلال‌طلبی داریم، باید با دشمنی چون انگلیس با ظرافت، هشیاری و گزنده دشمنی کنیم، به گونه‌ای که طعم تلخ این دشمنی را واقعا حس کند. باید به خودمان پاسخ دهیم که چرا پس از قرن‌ها رابطه با انگلیس، هنوز تحریم تنباکوی یک قرن و اندی پیش و ملی کردن نفت شصت سال پیش، نمونه‌های شیرین و غرورانگیز رفتارهای ملی ما در مقابل انگلیس است.
روشن است؛ چون ضربه‌های دردناک و کارسازیی بوده‌اند. روابط با بیگانگان نیاز به پیروزی‌های روشن و از راه‌های دفاع کردنی دارد تا هم به ملت آرامش و اطمینان دهد و هم این که آن را به بخش همراه و موثر سیاست خارجی تبدیل کند. رفتارهای غیرعاقلانه و به نتیجه نرسیدن و نارضایتی جامعه سیاست‌زده و تحت فشار ذهنی رسانه‌ها و صاحبان تریبون و منبر، دور باطل و ناتمامی است که بیش از فایده، ضرر خواهد داشت.
مثال هم باغ قلهک؛ مدتهاست می‌گوییم باغ قلهک را انگلیسی‌ها به ظلم و ناحق تصرف کرده‌اند. این درست؛ اما مگر دادگاه‌های جمهوری اسلامی، صلاحیت و توانایی احقاق حق را ندارند که برخی لازم ببینند با رزم شبانه آن را پس بگیرند؟
برای گروه دوستان ارزشی سخت است که دو خط بنویسند به قاضی القضات که پس بگیر حق ملت ایران را و با جدیت مسأله را از مجاری قانونی پیگیری کنند؟ اگر حقمان را در دادگاه خودمان از انگلیسی‌ها خواسته بودیم، سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر به نتیجه می‌رسیدیم و جامعه احساس رضایت بیشتری می‌کرد.
برای پیروزی واقعی در روابط خارجی، هماهنگی و وحدت داخلی و تعقل و پرهیز از رفتارهای پرهزینه و کم‌فایده لوازم اجتناب ناپذیرند. این هم در رأس فرماندهی واحد و متمرکز و در بدنه جامعه هشیاری و همراهی همگانی میخواهد.
به گزارش «تابناک»، این تقابل و تباین آرای ما، مخصوص سیاست خارجی هم نیست. هر کداممان به فراخور عقاید دینی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و جایگاهمان در جامعه برای هر مسأله، نظر و عقیده‌ای داریم که گاه نمی‌توانیم چند دقیقه هم از آن دفاع کنیم.
به همین دلیل است که گاه تصمیم عجولانه می‌گیریم، گاهی هرگز تصمیم نمی‌گیریم و فرصت‌ها را از دست می‌دهیم و یا ضربه می‌خوریم و گاهی تصمیمی می‌گیریم که بسیار زود معلوم می‌شود نادرست بوده است. به این جا که برسیم، یا خودمان را اصلاح می‌کنیم و یا اشتباهمان را می‌پذیریم، ولی یک راه نادرست دیگر برمی‌‌گزینیم، ولی از این بدتر هنگامی است که لجوجانه بر اشتباه خود پا می‌فشاریم و به خودمان و دیگران ضربه می‌زنیم.
همه این داستان دور و دراز برای هنگامی است که یک نفر به تنهایی تصمیم می‌گیرد و تنها باید منافع و ملاحظات خودش را در نظر بگیرد؛ وقتی که درباره یک مسأله چند نفر تصمیم می‌گیرند، وضع می‌تواند بدتر هم باشد. عقایدمان متفاوت است، به دنبال منافع گوناگون هستیم و با هم صریح، هدفمند و منطقی گفت‌وگو نمی‌کنیم و اگر هم به نتیجه درست برسیم، با استقامت و سرسختی آن را پی نمی‌گیریم.
این تشتت و ناهماهنگی، افزون بر این که در میان دستگاه‌ها هست، متأسفانه بین سیاست‌های اعلامی و اعمالی هم هست؛ یعنی آن چه را که فریاد می‌زنیم و به خاطر آن هزینه می‌دهیم، حتی اگر درست باشد ـ که در بسیاری موارد هم هست ـ با آنچه اجرا می‌کنیم، نامتناسب است. ما برای استقلال‌طلبی و استکبارستیزی فریاد زیاد می‌زنیم و لابد هزینه زیادی می‌پردازیم، اما به اندازه‌ای که خوب سخن می‌گوییم، خوب برنامه‌ریزی و کار نمی‌کنیم.
تلخ‌تر آن که، ما حتی متناسب با دشمنی دشمنانمان هم با آنها دشمنی نمی‌کنیم. باید بپذیریم که آمریکایی‌ها و انگلیسی‌ها و دیگران و حتی شیخ‌نشین‌های کوچک خلیج فارس، وقتی قرار بر دشمنی با ما دارند، از هیچ فرصتی برای دشمنی فروگذار نمی‌کنند. در همه حوزه‌ها، در هر جایی و هر فرصتی با شدت تمام دشمنی می‌کنند.
آیا موردی را سراغ داریم که مثلا اماراتی‌ها فرصت و جرأت دشمنی داشته باشند و فروگذار کرده باشند؟ تازه این امارات است که اختلاف مبنایی نداریم.
«واین برگر»، وزیر دفاع پیشین آمریکا می‌گوید: «ريشه ملت ايران بايد خشكانده شود» و یا «ریچارد پرل» در اوج خوش‌اخلاقی دولت اصلاح‌طلب ایران می‌گوید: مردم ايران ذاتا تروريست و همه آنها در تروريسم غوطه‌ورند، بايد همه جهان را بسيج كنيم و با ايراني‌ها بجنگیم و ما بی‌خیالیم که این حرف‌ها چه معنایی در دل خود دارد!
ما با این کیفیت دشمنی نمی‌کنیم. نه این که قلبمان راضی نباشد یا نتوانیم، بلکه مشکل از جای دیگر است؛ از بی‌نظمی و بی‌تفاوتی ماست که محکم و منطقی و هدفمند، دشمنی نمی‌کنیم.
این دو عدم تناسب، یعنی تناسب نداشتن حرف و عمل ما و نیز تناسب نداشتن کیفیت دشمنی‌ها، برخی از ما را که کم‌صبرتریم به حرکاتی می‌کشاند که نسبت فایده ـ هزینه بالایی ندارند و بدتر از آن، این که عده‌ای دیگر به روزمرگی افتاده‌ایم و فراموش کرده‌ایم که در پوست بره آمریکا و انگلیس و مانند آن، چه گرگ و روباه و خرس و کفتارهایی پنهان شده‌اند!
کم ندیده‌ایم بچه مسلمان‌های معتقد و دلسوزی را که حرف «بی‌بی‌سی» برایشان وحی آسمانی شده و رفتار آمریکا را بهتر از سخنگوی وزارت خارجه‌اش توجیه می‌کنند.
نمونه روشن هم، رابطه ما و انگلیس است. اگر دشمنی‌های انگلیس با ایران، حتی پس از انقلاب را فهرست کنید، شمار بسیار زیاد آنها به سرعت مشخص می‌شود، حمایت از ضد انقلاب و صدام، حمایت از تجزیه‌طلبی‌ها، ریشه ادعاهای ضدایرانی اعراب بودن، رفتارهای ضد اسلامی فراوان، قضیه هسته‌ای و تحریم‌ها و ... .
اما در مقابل، شاید تنها حرکت پس از انقلاب که در مقابل انگلیسی‌ها هدفمند، کارساز و برای سالیان متمادی مفید بوده، فتوای قتل سلمان رشدی بوده است. هیچ دلیل و منطقی هم نیست که این دشمنی‌های انگلیسی‌ها پایان یابد، مگر این که یا جمهوری اسلامی تغییر ماهیت دهد یا این که احمقانه فرض کنیم که انگلیسی‌ها تغییر ماهیت خواهند داد و یا این که یکی از طرفین، هزینه‌های این دشمنی چنان بر کمرش سنگینی کند که دست‌هایش را بالا ببرد.
اگر بنای بر استکبارستیزی و استقلال‌طلبی داریم، باید با دشمنی چون انگلیس با ظرافت، هشیاری و گزنده دشمنی کنیم، به گونه‌ای که طعم تلخ این دشمنی را واقعا حس کند. باید به خودمان پاسخ دهیم که چرا پس از قرن‌ها رابطه با انگلیس، هنوز تحریم تنباکوی یک قرن و اندی پیش و ملی کردن نفت شصت سال پیش، نمونه‌های شیرین و غرورانگیز رفتارهای ملی ما در مقابل انگلیس است.
روشن است؛ چون ضربه‌های دردناک و کارسازیی بوده‌اند. روابط با بیگانگان نیاز به پیروزی‌های روشن و از راه‌های دفاع کردنی دارد تا هم به ملت آرامش و اطمینان دهد و هم این که آن را به بخش همراه و موثر سیاست خارجی تبدیل کند. رفتارهای غیرعاقلانه و به نتیجه نرسیدن و نارضایتی جامعه سیاست‌زده و تحت فشار ذهنی رسانه‌ها و صاحبان تریبون و منبر، دور باطل و ناتمامی است که بیش از فایده، ضرر خواهد داشت.
مثال هم باغ قلهک؛ مدتهاست می‌گوییم باغ قلهک را انگلیسی‌ها به ظلم و ناحق تصرف کرده‌اند. این درست؛ اما مگر دادگاه‌های جمهوری اسلامی، صلاحیت و توانایی احقاق حق را ندارند که برخی لازم ببینند با رزم شبانه آن را پس بگیرند؟
برای گروه دوستان ارزشی سخت است که دو خط بنویسند به قاضی القضات که پس بگیر حق ملت ایران را و با جدیت مسأله را از مجاری قانونی پیگیری کنند؟ اگر حقمان را در دادگاه خودمان از انگلیسی‌ها خواسته بودیم، سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر به نتیجه می‌رسیدیم و جامعه احساس رضایت بیشتری می‌کرد.
برای پیروزی واقعی در روابط خارجی، هماهنگی و وحدت داخلی و تعقل و پرهیز از رفتارهای پرهزینه و کم‌فایده لوازم اجتناب ناپذیرند. این هم در رأس فرماندهی واحد و متمرکز و در بدنه جامعه هشیاری و همراهی همگانی میخواهد.
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
احسنت
خوب شد چند نفر محکوم کردند تا شماها جرات پیدا کردید یک چیزی تیتر زدید . ای کاش اینقدر جرات داشتید روز سوم می نوشتید
مشکل ما این است تا کسی از عقل و عقلانیت صحبت میکند ، میگن خاینه یا پول گرفته یا بی غیرته . غیرت اگر از روی تعصب ( عصبانیت ) باشه فقط حماقته مثل بریدن سر خواهر یا همسر حتی اگر ثابت بشود که خیانت کرده . اما درواقع دفاع از حریم عقلانیت عین غیرت است یعنی پافشاری و حتی جان داد برسر آنچه عقل حکم میکند نه هیجان و شور
جاسوسی در سفارت خلاف قوانین بین المللی است . دخالت در امور داخلی ایران خلاف مقررات بین المللی و کنوانسیون ژنو است . تحریم گسترده بر علیه منافع ایران خلاف منشور ملل متحد و قوانین بین المللی است و ایجاد جریان تهاجم گسترده هم بر علیه ایران خلاف مقررات جهانی است ... صد تا دیگه هم هست که همه اش را انگلیس این روباه مکار بی صفت بر علیه ایران انجام داده است . آدم بی انصاف اینها دور از فرهنگ نیست که یکی اش را نگفتی و فقط چسبیدی به اینکه حمله به سفارت خلاف مقررات است . من هم می دانم که خلاف مقررات است ولی چیزی که عوض داره گله نداره . باید مردم را تشجیع کرد که در مقابل این استعمارگر پیر بایستند نه اینکه نوای مخالف کوک کرد که توی دل مردم خالی بشود .
اگر ناپخته نبودیم که الان وزیر اور خارجمون مجبور نبود به خاطر کاهش تاثیر این قضیه بر روابط بین المللیمون هر روز ابراز تاسف کنه
مشخصه دشمن خود ما هستیم. تا زمانی که کمتر فکر می کنیم و شتابزده عمل می کنیم دشمن من درونی ما است.
اگر ملتی قوی باشد هیچ دشمنی یارای مقابله با آن را ندارد.
استفاده از ادبیات دشمن نشان دهنده ضعف درونی ما است
دست بردار آقا، شما هم هر اشتباهی هر کی تو این مملکت می‌کنه میگم دست آمریکا یا انگلیس یا اسرائیل تو کار بوده!!! یه نگاه به خودتون بندازید صادقانه تا اشتبهتتون رو پیدا کنید، اون موقع میتونید از منافع ملیتون دفاع کنید
به نویسنده محترم این مقاله عرضه می دارم ، کاش اسمتان را هم می نوشتید
آیا برای شما پیش آمده است کسی حق شما را خورده باشد و شما صبر کرده باشید و به قول شما در چارچوب قواعد عمل نمایید ولی آنطرف جری تر شده باشد و دوباره عملش را با شدت بیشتری تکرار کند آیا باز هم شما با روش قبلی عمل می کنید یا وقتی چاقو در چشم شما دارد فرو می رود اقدامی برق آسا می کنید.فقط خود را جای خانواده های این دانشمندان شهید بگذارید و به این بیاندیشید که اگر همین کار را ما با دانشمندان اینها انجام داده بودیم چه اتفاقی می افتاد و اینها چه می کردند.حالا هم نترسید با شما کسی کاری ندارد شما راحت باشید .
حمله به سفارت انگلیس اشتباه بود. خواهشا حق رو بپذیرید
اينا يك دهمشون هم از قشر تحصيل كرده واقعي نبودن
كسي نگفت بگوييد چشم اعلي حضرت. فقط يكم منطقي رفتار كردن نبايد كار سختي باشه
توی فرهنگ ما همیشه سهم دشمن مرده باده
توی این سی و اندی سال من فهمیدم اما همیشه دشمن زنده میماند
من هم با اينكه با اكثر مواضع آقاي احمدي نژاد موافق نيستم ولي احساس مي كنم اين چاهي بود كه مخالفينش كندن كه احمدي نژاد بيافته توش. پيش خودشون خواستن شبيه سازي اول انقلاب و دولت موقت بكنن.
باسلام
دوستان آیا بهتر نبود به جای اینکه یک چهره خشن و غیرمتمدن از کشورمان درجهان ارائه دهیم صبر می کردیم و مصوبه مجلس را که یک راه قانونی و مدنی است اجرایی می کردند نه انگلیسی ها میتوانستند کاری بکنند و نه وجه کشورمان را نزد افکار عمومی دنیا خراب کرده بودیم. حفاظت از سفارتخانها و اماکن دیپلماتیک وظیفه هر کشور میزبانی است . و جبران خسارتهای وارده نیز همینطور وظیفه کشورمیزبان است حالا لطفا دانشجویان محترم پولهایشان را جمع کنند و یک میلیون پوند خسارت درخواستی انگلیسی را بدهند. تا دفعه دیگر جو زده نشوند. باتشکر
همه چیزو به گردن انگلیس نندازین. درسته انگلیس خیلی کشور حیله گریه اما دلیل نمیشه حماقت یه عده از افراطی هایی که کور کورانه این کارو کردن نادیده بگیریم. تا اینها هستند انگلیس و دیگر کشورها به بهانه نیازی ندارند.
مگه اسناد 28 مرداد منتشر شد؟ !!!!
نکنه منظورت این که میگن مصدق خودش خیانت و کودتا کرد هست؟
احمد جان شما بهتر بود یک کامنت جدا میدادی که حسابی بهت مثبت بدیم!
بحث ما چهارتا درخت نیست بحث ما اینه که با پررویی زیاد نشستن و سالهاست از جاشون تکون نمیخورن
شما احتمالا نماینده حفاظت محیط زیست نیستی.
در ضمن هنوز یادمون هست که تونل حفاری کرده بودند
واقعا من شبکه یک رو میدیم موقعی که در سالهای مختلف یه سفارت ایران حمله می کردند و شیشه ها رو میشکستند خیلی زشت بود
چه خوب بود دست از این پریشان فکری و افکار مالیخولیایی برمی داشتیم و معقول می اندیشیدیم م رفتار می کردیم.
نه ما نیاز به دشمنی با کسی داریم و نه کسی میخواهد هزینه دشمنی با مارا بپردازد.
اگر کمی و فقط کمی عقل در کله ما بود الان دنیا را در تسخیرمان داشتیم و اینقدر گزاف نمی گفتیم.
اینکه در وهم خودمان همیشه دشمنی فرضی داریم که اگر از 10 نفرمان بپرسند که دشمن ما کیست 10 جواب متفاوت خواهیم شنید.
مثل ما مثل دیوانه ایست که وقتی اورا نزد پزشک می برند ادعا می کند که او در سلامت کامل است و دیگرانند که دیوانه اند.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.