1بازدید
مسئولان بخوانند:
تحریم میخواهد کمر تولید کنندگان داخلی را بشکند!
در تازه‌ترین دور تحریم‌ها علیه ایران، نقاط آسیب‌پذیر اقتصاد ایران، نشانه گرفته شده و اثرات خود را هم نشان داده است. این چشم اسفندیارها و نقاط آسیب‌پذیر کدامند و دولت باید برای مقابله با آن چه کار کند؟
ارتباط تحریم با دلار چیست؟ اثر تحریم تاکنون چه بوده است و بهترین سیاست در شرایط کنونی از ناحیه دولت چیست؟ تحریم سویفت چه تأثیری بر اقتصاد ایران می‌گذارد و مسئولان باید چه کار کنند؟
به گزارش «تابناک»، تحریم‌های علیه جمهوری اسلامی ایران، در صدد نشانه گرفتن چشم اسفندیارها و نقاط آسیب‌پذیر اقتصاد ایران است؛ برای نمونه، از آنجا که رشد اقتصادی چین بر پایه تسخیر بازارهای جهانی است، اگر روزی بخواهند، اقتصاد چین را با مشکل روبه‌رو سازند و بازارهای صادراتی آن را محدود کنند، چین با کاهش رشد اقتصادی روبه‌رو خواهد شد.
حال آیا راه برای کشور چین بسته خواهد شد؟ مسلم است که نه. چین می‌تواند در صورت چنین رخدادی، دستمزدهای داخلی را افزایش داده و با ایجاد قدرت خرید در درون، بازار داخلی را جایگزین بازارهای خارجی کند.
بنابراین، آنچه گفته شد، تنها مثالی بود از این که تحریم چگونه چشم‌اسفندیارهای اقتصاد یک کشور را هدف قرار می‌دهد.
نقاط آسیب‌پذیر اقتصاد ایران کدامند؟
چشم اسفندیارها و نقاط آسیب پذیر اقتصاد ایران، در شرایط کنونی وابستگی تولیدات دامی، کشاورزی و صنعتی به مواد اولیه، کالاهای واسطه‌ای و سرمایه‌ای است. این بزرگترین و اصلی‌ترین مشکل اقتصاد ایران است و تحریم‌ها، دقیقا همین را نشانه گرفته است. واردات نیاز اصلی برای تولید داخلی است و اگر مانعی برای واردات کالاهای واسطه ای ایجاد شود، تولید داخلی با تهدید جدی روبه‌رو خواهد شد.
بنا بر این گزارش، تاکنون تحریم به تنهایی توانسته است، هزینه واردات نهاده‌ها برای بخش‌های تولیدی را، نزدیک به 40 درصد افزایش دهد، نتیجه گران شدن واردات، در کنار عدم حمایت‌های دولت، کاهش انگیزه‌های سرمایه‌گذاری داخلی و کاهش تولید داخلی بوده است.
هم اکنون برای این که وابستگی در اقتصاد ایران را به خوبی لمس کنید، اثر ارز و گران شدن آن را بررسی کنید. افزایش قیمت دارو، گوشت، مرغ، تخم مرغ، میوه، خودرو و ... همه و همه به نوعی به گران شدن ارز و افزایش هزینه‌های نهاده‌های تولید بازمی‌گردد. اتکای اقتصاد ایران به ارز عاملی می‌شود که پیکان تحریم دقیقا، ارز را نشانه بگیرد و کشوری را که ارز در آن به عنوان نهاده تولید نقش بازی می‌کند، کمیاب کند.
حال دولت چه سیاستی را باید در پیش بگیرد؟
نکته مهم این است که مشکلی که امروز اقتصاد ایران دارد، ریشه در توسعه‌نیافتگی اقتصاد ایران دارد. از همان آغاز، راه توسعه را نادرست به ما نشان داده‌اند. توسعه را به صورت مادی تعریف کردند و بر کمیت‌ها، بیش از کیفیت‌ها بها دادند و نتیجه این شد که نه تنها توسعه ای که توسعه مادی ثمره آن بود، محقق نشد، بلکه دیگر توان توسعه مادی نیز از ایران گرفته شد.
به زبان ساده، ماشین آلات و تکنولوژی، فرزند توسعه است، ولی از آنجا که اقتصاد ایران در راه توسعه‌یافتگی نبود و خرید ماشین آلات دست چندم خارجی، کمک به توسعه‌یافته‌تر شدن کشورهای خارجی می‌کرد، این گونه برای کشورهای در حال توسعه قلمداد کردند که اگر به سمت سرمایه و پس‌انداز حرکت کنید و پس انداز‌ها را به خرید کالاهای مادی و تکنولوژی ما اختصاص دهید، وارد مسیر توسعه خواهید شد.
به زبان دیگر، کشورهای خارجی از سرمایه و پس‌انداز کشورهای در حال توسعه رشد می‌کردند و تنها چیزی که به کشورهای در حال توسعه می‌دادند، رشد ظاهری ناکارامد و کم بازده بود و این رشد ناکارآمد و کم بازده و وابسته به دانش خارجی، از آنجا که هزینه‌های فزاینده داشت، توان ارتقا را از دست داده بود، به گونه ای که نه تنها توسعه‌یافتگی ایجاد نشد، بلکه توان توسعه تولید کنونی نیز از ما گرفته شد، چرا که توسعه تولید فعلی، یعنی توسعه ناکارآمدی، توسعه وابستگی نه توسعه بهره‌وری، توسعه نوآوری و... .
بنابراین، درسی که می‌توان از این تجربه گرفت، این است که تکنولوژی برای اقتصاد ایران ابزار توسعه نیست و آنچه تاکنون گذشته، کار ضد توسعه ای بوده است؛ پس نباید با شعار بهره‌وری به سمت آن حرکت کرد و از سویی، باید تحریم را فرصتی دید تا از این مسیر توسعه نیافتگی بیرون آمده و کاری کنیم که تکنولوژی، فرزند اقتصاد ایران شود و این هنگامی محقق می‌شود که گام در مسیر توسعه بگذاریم، چرا که تکنولوژی فرزند توسعه است، نه ابزار توسعه؛ بنابراین، نباید بهره‌وری را از طریق توسعه مادی تعریف کرد، چنین تعریفی به معنای این است که بهره‌وری با عقب‌ماندگی و توسعه نیافتگی همراه است و این راه اشتباه، رسیدن به بهره وری را بیش از پیش سخت می‌سازد.
تولید از آنجا که متکی به ارز است و تولید متکی به ارز در تسلط کشورهای خارجی است، عاملی برای ایجاد تهدید تولید داخلی از طریق کشورهای خارجی شده است و این دولت جمهوری اسلامی ایران است که باید، تولید را نجات دهد؛ حمایت و تقویت از تولید بزرگترین رسالت امروز دولت ایران است.
توجه به این نکته بسیار ضروری است که توسعه امر جهشی نیست؛ یعنی نمی‌توان یک شبه ره صد ساله را رفت. توسعه یعنی تربیت و این تربیت، زمان‌بر است و اگر می‌خواهیم به توسعه دست پیدا کنیم و اثر تحریم را خنثی کنیم، باید این واقعیت را بپذیریم؛ بنابراین، برای افزایش بهره‌وری نباید هزینه‌ها را افزایش داد. با اعمال شوک، مسیر توسعه پیموده نمیشود. این قدم یعنی حمایت‌های درست از تولید، مهمترین قدم و جزو ضروری ترین کارهایی است که دولت باید انجام دهد.
نکته دیگر، از آنجا که اثر این تحریم‌ها، کاهش ارز در داخل است، مدیریت درست بر ارزهای موجود، از ضروری‌ترین کارهایی است که باید برای حمایت از تولید کنندگان داخلی انجام بگیرد. در شرایطی که به علت رکود تورمی، واردات و دلالی از سوددهی خوبی برخوردار است، ارز نباید راهی به سوی آنها باز کند.
همچنین صرافی‌ها نباید ارز را پخش کنند، مدیریت ارز و هدایت آ» به تولید کنندگان داخلی، از اوجب واجبات است، چرا که در غیر این صورت، واردات گسترده در کنار هزینه‌های بالای دستیابی به ارز، کمر تولید کنندگان داخلی را خواهد شکست و این همان چیزی است که تحریم میخواهد. تحریم میخواهد کمر تولیدکنندگان داخلی را بشکنند، ولی می‌توان با پیمودن مسیر توسعه، کمر آنها را شکاند.
در این باره باید گفت که باید خود بر هزینه‌های تولید کنندگان اضافه نکرده و با حمایت از آنها، این راه را پشت سر گذاشته و خود را در مسیر توسعه‌یافتگی قرار دهیم.
به گزارش «تابناک»، تحریم‌های علیه جمهوری اسلامی ایران، در صدد نشانه گرفتن چشم اسفندیارها و نقاط آسیب‌پذیر اقتصاد ایران است؛ برای نمونه، از آنجا که رشد اقتصادی چین بر پایه تسخیر بازارهای جهانی است، اگر روزی بخواهند، اقتصاد چین را با مشکل روبه‌رو سازند و بازارهای صادراتی آن را محدود کنند، چین با کاهش رشد اقتصادی روبه‌رو خواهد شد.
حال آیا راه برای کشور چین بسته خواهد شد؟ مسلم است که نه. چین می‌تواند در صورت چنین رخدادی، دستمزدهای داخلی را افزایش داده و با ایجاد قدرت خرید در درون، بازار داخلی را جایگزین بازارهای خارجی کند.
بنابراین، آنچه گفته شد، تنها مثالی بود از این که تحریم چگونه چشم‌اسفندیارهای اقتصاد یک کشور را هدف قرار می‌دهد.
نقاط آسیب‌پذیر اقتصاد ایران کدامند؟
چشم اسفندیارها و نقاط آسیب پذیر اقتصاد ایران، در شرایط کنونی وابستگی تولیدات دامی، کشاورزی و صنعتی به مواد اولیه، کالاهای واسطه‌ای و سرمایه‌ای است. این بزرگترین و اصلی‌ترین مشکل اقتصاد ایران است و تحریم‌ها، دقیقا همین را نشانه گرفته است. واردات نیاز اصلی برای تولید داخلی است و اگر مانعی برای واردات کالاهای واسطه ای ایجاد شود، تولید داخلی با تهدید جدی روبه‌رو خواهد شد.
بنا بر این گزارش، تاکنون تحریم به تنهایی توانسته است، هزینه واردات نهاده‌ها برای بخش‌های تولیدی را، نزدیک به 40 درصد افزایش دهد، نتیجه گران شدن واردات، در کنار عدم حمایت‌های دولت، کاهش انگیزه‌های سرمایه‌گذاری داخلی و کاهش تولید داخلی بوده است.
هم اکنون برای این که وابستگی در اقتصاد ایران را به خوبی لمس کنید، اثر ارز و گران شدن آن را بررسی کنید. افزایش قیمت دارو، گوشت، مرغ، تخم مرغ، میوه، خودرو و ... همه و همه به نوعی به گران شدن ارز و افزایش هزینه‌های نهاده‌های تولید بازمی‌گردد. اتکای اقتصاد ایران به ارز عاملی می‌شود که پیکان تحریم دقیقا، ارز را نشانه بگیرد و کشوری را که ارز در آن به عنوان نهاده تولید نقش بازی می‌کند، کمیاب کند.
حال دولت چه سیاستی را باید در پیش بگیرد؟
نکته مهم این است که مشکلی که امروز اقتصاد ایران دارد، ریشه در توسعه‌نیافتگی اقتصاد ایران دارد. از همان آغاز، راه توسعه را نادرست به ما نشان داده‌اند. توسعه را به صورت مادی تعریف کردند و بر کمیت‌ها، بیش از کیفیت‌ها بها دادند و نتیجه این شد که نه تنها توسعه ای که توسعه مادی ثمره آن بود، محقق نشد، بلکه دیگر توان توسعه مادی نیز از ایران گرفته شد.
به زبان ساده، ماشین آلات و تکنولوژی، فرزند توسعه است، ولی از آنجا که اقتصاد ایران در راه توسعه‌یافتگی نبود و خرید ماشین آلات دست چندم خارجی، کمک به توسعه‌یافته‌تر شدن کشورهای خارجی می‌کرد، این گونه برای کشورهای در حال توسعه قلمداد کردند که اگر به سمت سرمایه و پس‌انداز حرکت کنید و پس انداز‌ها را به خرید کالاهای مادی و تکنولوژی ما اختصاص دهید، وارد مسیر توسعه خواهید شد.
به زبان دیگر، کشورهای خارجی از سرمایه و پس‌انداز کشورهای در حال توسعه رشد می‌کردند و تنها چیزی که به کشورهای در حال توسعه می‌دادند، رشد ظاهری ناکارامد و کم بازده بود و این رشد ناکارآمد و کم بازده و وابسته به دانش خارجی، از آنجا که هزینه‌های فزاینده داشت، توان ارتقا را از دست داده بود، به گونه ای که نه تنها توسعه‌یافتگی ایجاد نشد، بلکه توان توسعه تولید کنونی نیز از ما گرفته شد، چرا که توسعه تولید فعلی، یعنی توسعه ناکارآمدی، توسعه وابستگی نه توسعه بهره‌وری، توسعه نوآوری و... .
بنابراین، درسی که می‌توان از این تجربه گرفت، این است که تکنولوژی برای اقتصاد ایران ابزار توسعه نیست و آنچه تاکنون گذشته، کار ضد توسعه ای بوده است؛ پس نباید با شعار بهره‌وری به سمت آن حرکت کرد و از سویی، باید تحریم را فرصتی دید تا از این مسیر توسعه نیافتگی بیرون آمده و کاری کنیم که تکنولوژی، فرزند اقتصاد ایران شود و این هنگامی محقق می‌شود که گام در مسیر توسعه بگذاریم، چرا که تکنولوژی فرزند توسعه است، نه ابزار توسعه؛ بنابراین، نباید بهره‌وری را از طریق توسعه مادی تعریف کرد، چنین تعریفی به معنای این است که بهره‌وری با عقب‌ماندگی و توسعه نیافتگی همراه است و این راه اشتباه، رسیدن به بهره وری را بیش از پیش سخت می‌سازد.
تولید از آنجا که متکی به ارز است و تولید متکی به ارز در تسلط کشورهای خارجی است، عاملی برای ایجاد تهدید تولید داخلی از طریق کشورهای خارجی شده است و این دولت جمهوری اسلامی ایران است که باید، تولید را نجات دهد؛ حمایت و تقویت از تولید بزرگترین رسالت امروز دولت ایران است.
توجه به این نکته بسیار ضروری است که توسعه امر جهشی نیست؛ یعنی نمی‌توان یک شبه ره صد ساله را رفت. توسعه یعنی تربیت و این تربیت، زمان‌بر است و اگر می‌خواهیم به توسعه دست پیدا کنیم و اثر تحریم را خنثی کنیم، باید این واقعیت را بپذیریم؛ بنابراین، برای افزایش بهره‌وری نباید هزینه‌ها را افزایش داد. با اعمال شوک، مسیر توسعه پیموده نمیشود. این قدم یعنی حمایت‌های درست از تولید، مهمترین قدم و جزو ضروری ترین کارهایی است که دولت باید انجام دهد.
نکته دیگر، از آنجا که اثر این تحریم‌ها، کاهش ارز در داخل است، مدیریت درست بر ارزهای موجود، از ضروری‌ترین کارهایی است که باید برای حمایت از تولید کنندگان داخلی انجام بگیرد. در شرایطی که به علت رکود تورمی، واردات و دلالی از سوددهی خوبی برخوردار است، ارز نباید راهی به سوی آنها باز کند.
همچنین صرافی‌ها نباید ارز را پخش کنند، مدیریت ارز و هدایت آ» به تولید کنندگان داخلی، از اوجب واجبات است، چرا که در غیر این صورت، واردات گسترده در کنار هزینه‌های بالای دستیابی به ارز، کمر تولید کنندگان داخلی را خواهد شکست و این همان چیزی است که تحریم میخواهد. تحریم میخواهد کمر تولیدکنندگان داخلی را بشکنند، ولی می‌توان با پیمودن مسیر توسعه، کمر آنها را شکاند.
در این باره باید گفت که باید خود بر هزینه‌های تولید کنندگان اضافه نکرده و با حمایت از آنها، این راه را پشت سر گذاشته و خود را در مسیر توسعه‌یافتگی قرار دهیم.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل
نظرات بینندگان
احسنت گل گفتی.باید ورود کالاهای مصرفی و لوکس کلا گرفته شده و فقط از تولیدات داخل انهم با کنترل دقیق قیمتها که سبب سو استفاده تولید کنندگان برای انحصاری بودن نباشد حمایت گردد.در غیر اینصورت مردم مشکلشان چند برابر خواهد شد.اجناس بیفایده چینی و غربی و غیر غربی باید کلا تحریم شود
این شد حرفه حساب!
آیا تاکنون از تولیدکنندگان و صاحبان صنایع پرسیده اید که مشکلاتشان چیست؟ فقط کافی است هزینه های جاری آنها را محاسبه کنید از قبیل : آب، برق، گاز، عوارض گوناگون، مالیات، دستمزدهای پرداختی، هزینه های جاری، مالیاتهای سرسام آور، استهلاک ماشین ها و ابزار و . . . و همچنین مواد اولیه و در مقابل فروش و سود حاصل از سرمایه و کارشان را نیز محاسبه کنید تا معلوم و مشخص شود چقدر از این قشر حمایت می شود!
خوابی ها ، کمر ملت شکسته تو هنوز صداشو نشنیدی ؟
و آیا در این منازعه ما سمت تولید کننده ایستاده ايم یا ندانسته با حمایت از واردات بی رویه و بی توجهی به صادرات و تولید، آثار سوء تحریم را تشدیدتر می کنيم؟!
در این گفتار مطالب سیاسی و اقتصادی مخلوط شده است و از نظر اقتصادی به نتیجه غیر اقتصادی رسیده است. هیچ
کشوری بی نیاز از سایر کشور ها نیست. ضمنا ارز هم یک کالا میباشد که ارزش آن را عرضه و تقاضا تعین میکندو هرگونه دخالت در این ابزار ابتدائی اقتصادی موجب رانت کاری و فساد اقتصادی میگردد.
به نظر این حانب هم اول تولید کشاورزی بر اساس نظم جهت مصرف کننده داخلی و صادرات ان وحذف واسطه از تولید کننده به مصرف کننده ورفتن واسطه به طرف صادرات با کمک اتاق فکرتولید کننده مصرف کننده و واسظه با نظارت عالی دولت
مجید جان ! 33 سال است همه می گویند و اثبات شده که تحریم ها شکوفائی تولیدات داخلی و روند رو به تولید را در کشور افزایش داده .
من یک تولید کننده هستم خواستم ماشین الات جهت بالا بردن تولید بخرم کفتن باید ثبت سفارش را بدون انتقال ارز انجام بدهی دولت ارز ندارد
من از کجا ارز تهیه کنم پس اقای بهمنی چی میگفت برای تولید کننده ارز هست
ما تولید کننده ها به اندازه یه مسافر هم ارزش نداریم چون حداقل سال یک بار به اونا ارز میدن
نظرت خيلي خوب است ولي قبل از توسعه تعقيق لازم است . همانطور كه مرحوم پرفسور حسابي در سال 77 گفت بايد اولويت در تحقيق باشد نه در خريد كالاي خارجي .
ضمن تشکر، مقاله علمی و ایده الی نگاشته شد و نویسنده محترم باید توجه به نکات خروجی ثروت و عوامل بازدارندگی هدر رفت ثروت (ارز) نیز می پرداخت.
واضح است ایران کشور توسعه یافته نیست به عبارت دیگر ابزار تولید و ماشین آلات صنعتی را خودمان تولید نمی کنیم و بیش از 70درصد صنایع تولید و ماشین آلات یا مونتاژ و یا از غرب خریداری شده است و تاریخ مصرف دارند.
در چنین حالتی طبیعی است که تولیدات کشور معنی تولید صرف را ندهد.
چرا که همه اجزاء تولید ساخت داخل نیست. اصولا کشورهایی که در وضعیت مشابه ما قرار ندارند، در تامین احتیاجات مشکلی ندارند و شاید بیش از 80درصد کشورها در چنین وضعیتی قرار دارند در حالیکه شرایط ایران، در حال حاضر غیرطبیعی است و نمی توان تنها مدیران تولید را مقصر دانست.
باید اطلاع رسانی صحیحی صورت گیرد و مردم در حفظ و حراست از سرمایه موجود بیشتر دقت کنند. ارز نیز براساس محدودیت ها و تحریم ها باید مدیریت شود و اگر ارز را ثروت و سرمایه دولت و مردم فرض کنیم که اینچنین نیز هست، ارز مصرفی باید در چرخش تولید و مهار تورم و تحریم قرار گیرد.
ضمن آنکه عافیت طلبان برای گشت و گذار آنتالیا، سواحل آسیای شرقی و آسیای دور آنانیکه قبلا ملت خاطرات و تجربه تلخی از زمان جنگ تحمیلی از آنان بخاطر دارد نباید به آنان ارز تعلق بگیرد.
دولت و مجریان سیاست های ارزی در ثروت اندوخته و ذخایر ارزی نباید مبالغه آمیز سخن بگویند و ارز بی زبان را در مبادی ورود و خروج کشور براحتی در اختیار غیر بگذارند.
و مسئولان نباید بگویند که تا سالهای سال ارز موجود است! و نوعی انتظار در ارائه تسهیلات ارزی در مخاطبان را نهادینه کند.
متشکرم
چندروز پیش سیب کیلویی 1500 تا2500 بود الان شده حداقل2500.
یا مرغ کیلویی 3800 را چندروز پیش خریدم اما حالا شده 4500ت.(از آستارا)
اینها طمع ورزی عده ای خدا نشناس هست نه تحریم(تو خیلی کشورها موقع عید تا 50% تخفیف میدن توکشور ما یه عده50% می کشن روجنس)
از مطالب بسیار ارزنده شما استفاده بردیم ولی به قول شما توسعه ره یک شبه نیست پس در حال حاضر اختصاص این ارز محدود باید برای واردات مصرف شود بهتره یا تولید داخلی ؟
فعلا در این بحران چه کسی به تولید می تونه فکر کنه؟ تولید امنیت میخواهد که نیست...
فقط باید خود بر هزینه های تولید کنندگان اضافه نکرده و با حمایت از آنها این مسیر را پشت سر گذاشته و خود را در مسیر توسعه یافتگی قرار دهیم
فرصتها همچون ابر میگذرند. مردم ایران را در یابید.
فقط یک نکته برام جالبه، اگر مشکل چین به همین راحتی که میگین حل میشه پس چرا از همین الان اینکار رو انجام نمیدن و با افزایش دستمزد کشور خودشون رو در سطح کشورهای پیشرفته قرار نمیدن؟ هر چی که باشه بازار داخلی چین با جمعیت میلیاردی از مجموع بازار آمریکا و اروپا هم بزرگتر هست!
اقای عزیز یا شما تولید کننده ای یا این مقاله را به سفارش تولید کننده ها نوشتهای .
"دستمزدهای داخلی را افزایش داده و با ایجاد قدرت خرید در داخل بازار داخلی را جایگزین بازار های خارجی" افزایش دستمزدها موجب تورم و افزایش قیمت تمام شده می شود عملا بازار خارجی هم از دست می رود!!!
ترا به خدا با اين صحبت هاتون ورسانه اي كردن آن باعث نشويد كه غربي ها فكر كتتد تحربم ها شون كارآمد بوده
مطالب خوبی بود . تولید کنندگان بسمت خام فروشی میروند چون از تولید حمایت نمیشود و هزینه های تولید هم بالا رفته سرمایه در گردش هم ندارند بنا بر این توان تولید محصول نهایی هم ندارند چون باید تنخواه خود را افزایش دهند
همزمان با مبارزه با تحريمها مسئولين بايد در مجامع بين المللي به دنبال اين باشند كه تحريمها بر داشته شوند اينكه همه توان خود را صرف مبارزه و دورزدن تحريم كنيم كافي نيست
تولید داخلی خیلی وقته که کمرش شکسته
اخه مگه ما تولید داخلی هم داریم.نکنه منظورتان چینی داخلی است؟
احسنت این متن یک راهکار خیلی خوب بود
یه راهکار دیگه هم اینه که دولت به جای اینکه فقط قیمت نهایی هر محصول رو بدون توجه به مواد اولیه و ساخت اون اعلام میکنه اصلا دخالتی روی بازار تولید نداشته باشه اینجوری هم دو نرخی بودن کالاها و دلالی حذف میشه هم کیفیت محصولات به خاطر رقابت بالا تر میره
خدایا شکر که این تفکر که زمان مشروطه وجود داشته ولی هیچگاه به طور جدی فعلیت نیافته است دویاره دارد جوانه می زند. آری برادر امروز حمایت از تولید کننده (غیر رانت خوار) وظیفه ای انسانی، مذهبی و ملی است. دست در دست هم به یاری خدا جرکت کنیم
تكنولوژي حال حاضر چنان شتابان به پيش مي رود كه خيلي از كشورها حتي مجال اشنايي اوليه با انها را پيدا نمي كنند به بركت ثروت چاههاي نفت حال كه ملت ايران مي تواند از بيشتر اين تكنولوژي ها استفاده كند مسئولان امر
هم بايد براي توسعه همزمان كشور و بومي كردن تكنولوژيهاي مورد نياز برنامه داشته باشند در هر صورت بدون ارتباط با جامعه جهاني اين امر ناممكن مي نمايد
مرسی از تحلیل خوب شما
با نظر نويسنده موافقم . خود تحريمي و سوء مديريت منابع انساني در تاثير تحريمها بر اقتصاد بسيار موثر بوده است . آيا ما قدر دان متخصيصين گمنام داخلي هستيم كه هم اكنون در حال تلاش براي تامين قطعات و تجهيزات از طريق منابع داخلي هستند . براستي اينان سربازان گمنام وطن هستند كه البته گاهي مورد بي مهري قرار گرفته اند .
حالا نمیشه یجوری مملکت و اداره کرد که نه کمر ما بشکنه نه کمر اونا. یعنی هدف شکستن کمر نباشه بلکه مثل 190 تا کشور دیگه هدف زندگی کردن باشه
تحریم میخواهد کمر تولید کنندهای داخلی رابشکند !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
تابناک جان !
مدتی است که تحریم ، کمر تولید کننده ها را شکسته است که ظاهرا" شما خبر ندارید !!!
شما حتما " منتظرید تا تولید کننده های داخلی ، عکس رادیولوژی و سی تی اسکن کمراشون رو براتون بیارند تا باور کنید !!!!!!!!!!!!!!!!!
عجب تفسیر آبکی . بدون هیچ راهکار .
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.