نگاه شما: نارگیل‌های سوراخ دار

بومیان آمازون روش جالبی برای شکار میمون دارند. بدین صورت که نارگیل را از دو طرف سوراخ می‌کنند، یک طرف کوچک‌تر در حدی که بتوانند یک طناب را از آن بگذرانند و یک طرف کمی درشت‌تر در حدی که دست یک میمون به زور از آن رد شود. از طرف کوچکتر طنابی که انتهایش را گره زده‌اند، رد می‌کنند و بعد طناب را به تنه درخت می‌بندند تا اینطوری میمون نتواند جر بزند و نارگیل را با خودش ببرد. سپس توی نارگیل خالی شده چند تا سنگریزه می‌اندازند و چند بار تکانش می‌دهند تا صدایش خوب در جنگل بپیچد... تله آماده است.

میمون‌ها که شهوت کنجکاوی دیوانه‌شان کرده تا ببینند این چیست که این جوری صدا می‌دهد، می‌آیند و دستشان را می‌کنند توی نارگیل و سنگریزه‌ها را توی مشتشان می‌گیرند تا بیرونشان بیاورند، اما مشت بسته‌شان از سوراخ رد نمی‌شود. میمون‌ها اگر فقط مشتشان را باز کنند و از سنگریزه‌های بی‌ارزش دل بکنند، آزاد می‌شوند ولی به هیچ قیمتی حاضر نیستند چیزی را که به دست آورده‌اند از دست بدهند. آن قدر تقلا می‌کنند و خودشان را به زمین و آسمان می‌زنند که فردا وقتی صیاد می‌آید بدن‌های بی‌حالشان را به راحتی (عین آب خوردن) جمع می‌کند و توی قفس می‌اندازد.

این میمون‌ها چند خاصیت جالب دیگر هم دارند. اولا وقتی می‌بینند یک هم نوعشان گیر کرده و دارد جیغ و ویغ می‌کند، باز هم برای کنجکاوی می‌روند سراغ نارگیل بغلی و چند دقیقه بعد خودشان هم در حال جیغ و ویغ‌اند. دوم آن که بومی‌ها اگر میمونی اضافه بر تعداد مورد نیازشان گیر افتاده باشد، آزادش می‌کنند اما وقتی فردا دوباره برای شکار می‌آیند باز همین میمون‌ها گیر می‌افتند و جیغ و ویغشان درمی‌آید. این داستان قرن‌هاست که در جریان است! اما حق ندارید فکر کنید که این میمون‌ها از خنگیشان است که هر روزه توی این دام‌ها می‌افتند، اتفاقا خیلی هم ادعای هوش و استعدادشان می‌شود.

اگر خوب فکر کنیم... آیا دور و بر خود ما پر از نارگیل‌های سوراخ داری نیست که صدای تلق و تولوق جذابشان از شدت وسوسه دیوانه‌مان می‌کند؟ آیا دستمان را به خاطر بسیاری از چیزهایی که حقیقتا نمی‌دانیم ارزشی دارند یا نه، چندین و چند بار در هر مدخل سوئی نمی‌کنیم؟ آیا دستمان جاهایی گیر نیست که به خاطرش از صبح تا شب جیغ و ویغ می‌کنیم و خودمان را به زمین و آسمان می‌کوبیم؛ در حالی که فقط کافی است از یکسری چیز‌ها دل بکنیم؛ افکار قدیمی و تعصبات خشک را کنار بگذاریم و برویم خوش و شاد روی درخت‌ها، بی‌دغدغه این جور چیز‌ها، تاب بازیمان را بکنیم؟ آیا صدای جیغ و ویغ مذبوحانه بیشتر دور و بری‌هایمان که خودشان را اسیر کرده‌اند، نمی‌شنویم؟

خرد و خرافه حكامي هستند كه در يك اقليم نميگنجند

فرستنده: علیرضا امامی

---