کشف شواهد تازه از سرآغاز شکل‌گیری ماه

مطالعه جدید انجام گرفته توسط محققان آمریکایی، شواهد بیشتری از فرضیه شکل‌‌گیری ماه در اثر یک برخورد بزرگ را ارائه می‌کند.

به گزارش ایسنا، بر پایه فرضیه برخورد بزرگ (Giant Impact)‌ که در سال 1975 مطرح شده است، ماه در اثر برخورد سیاره‌ای در اندازه مریخ به نام «تیا» با زمین شکل گرفته است.

محققان دانشگاه واشنگتن با همکاری مؤسسه اقیانوس شناسی اسکریپس، نمونه سنگ های جمع آوری شده در مأموریت آپولو ناسا، همچنین شهاب سنگ های متعلق به ماه را برای یافتن نشانه هایی از عنصر روی بررسی کرده و دریافتند که نسبت ایزوتوپ های سنگین به سبک بسیار بیشتر از نمونه های زمین است.

این یافته نشان می دهد که ماه در اوایل شکل‌‌گیری خود شاهد تبخیر گسترده ناشی از یک برخورد بزرگ بوده است.

در اوایل شکل‌‌گیری ماه، سطح آن برای تبخیر روی به اندازه کافی گرم بوده و یک برخورد بزرگ، یکی از مواردی است که می تواند چنین حراراتی را تولید کند.

«فدریک موینیر» استادیار علوم سیاره ای در دانشگاه واشنگتن تأکید می کند: چیزی که ما کشف کردیم این است که کاهش ایزوتوپ های سبک روی در ماه ناشی از تبخیر بوده است.

«موینیر» در تحقیقات خود به همراه «راندال پانیلو» و «جیمز دی» از محققان مؤسسه اقیانوس شناسی اسکریپس دریافتند که نسبت روی-66 به روی-64 در سنگ های ماه سه تا چهار برابر بیشتر از زمین یا مریخ است؛ این نسبت در زمین و مریخ به ترتیب 0.25 تا 0.27 واحد در هزار است، اما در ماه 1.3 تا 1.4 واحد در هزار است.

تقریبا همه نمونه سنگ های جمع آوری شده از بخش های مختلف ماه دارای نسبت مشابهی ایزوتوپ های سنگین به ایزوتوپ های سبک هستند.

دانشمندان تأکید می‌کنند که مقادیر انبوهی از آب موجود در ماه تبخیر شده و این تبخیر احتمالا به دلیل حرارت زیاد ناشی از همین برخورد بوده است، با این حال نشانه هایی از وجود آب در برخی از سنگ های متعلق به قمر زمین دیده شده است.

در مأموریت ماهواره سنجش (Sensing Satellite) در سال 2009 شواهدی از وجود آب در ماه به دست آمد و کاوشگر فضایی چاندرایان هند نیز موفق به کشف هیدروکسیل به عنوان یک ترکیب اکسیژن ـ هیدروژن سازنده آب شد.
جزییات این کشف در مجله Nature‌ به چاپ رسیده است.