تیم ملی ایران به ازبکستان هم باخت
عادت کردن به شکست تیمی که به شکست عادت دارد!
از این فوتبال نباید انتظاری بیش از این داشت. حقیقت این است که انتظار ما مردم با سطح کنونی این فوتبال فاصله دارد. ما مردم، فوتبال ملی را قدرتی در سطح آسیا میپنداریم؛ اما واقعیت این گونه نیست. فوتبال ایران سالهاست به رده دوم آسیا سقوط کرده است.


تیم ملی فوتبال ایران، دومین شکست خود را در رقابتهای انتخابی جام جهانی متحمل شد تا پس از ثبت نخستین شکست برابر لبنان، ازبکستان هم برای نخستین بار، موفق به پیروزی برابر ایران شده باشد.
به گزارش «تابناک»، در روزی که به نظر میرسید فوتبال ایران این شانس را دارد که راهیابی خود را به جام جهانی نسبتا قطعی کند، بار دیگر و مانند گذشته، کار خود را به اما و اگر کشاند؛ تیمی که اکنون دو بازی سخت خارج از خانه با قطر و کره جنوبی را پیش روی دارد. دو تیمی که آنان نیز اتفاقا برای صعود میجنگند و لحظهای ایران را در بازیهای آینده راحت نخواهند گذاشت.
در چنین شرایطی و زمانی که تیم ایران، یکی از بهترین مربیان جهان را روی نیمکت خود دارد و از همه دنیا بازیکنان ایرانی را جمع کرده است، چنین ناکامیهایی چه معنایی دارد؟
* آیا باز هم میتوان به کمبود دانش مربیان انتقاد کرد؟
*آیا باید شکست تیم ملی به ازبکستان را هم به کفاشیان نسبت داد؟
*یا نه باید پذیرفت که توان فوتبال ایران، همین است که میبینیم؛ فوتبالی که نباید انتظار داشت در زمره چهار قدرت برتر قاره آسیا باشد، بلکه فوتبالی است که به سطح دوم فوتبال آسیا سقوط کرده و اکنون توانش در حد تیمهای سطح دوم فوتبال آسیاست؛ اما ما همچنان از این فوتبال ناکام، انتظار تیمی در حد کره و ژاپن را داریم، ولی متأسفانه این گونه نیست و تصورات مردم از فوتبال ملی باید دگرگون شود.
بیگمان اکنون میتوان پرسید که چرا فوتبال ایران به فوتبالی در حد سطح دوم فوتبال آسیا رسیده است! میتوان مدیریت ورزش کشور در سالهای اخیر، مدیریت فدراسیون و باشگاهها و حتی بیکیفیتی بازیکنان را به عنوان دلایل این سقوط در نظر گرفت. هر چه هست از این فوتبال نباید انتظاری بیش از این داشت. حقیقت این است که انتظار ما مردم با سطح کنونی این فوتبال فاصله دارد. ما مردم فوتبال ملی را قدرتی در سطح آسیا میپنداریم؛ اما واقعیت این گونه نیست.
در این شانزده سال اخیر، همواره خواستهایم، تیم ملی ما در حد کره و ژاپن بازی کند و همواره هم با توسل به دعا و شانس و قرعه، خود را از پذیرفتن واقعیت فراری دادهایم که آن تیمها بنیان خود را از نو بستهاند و ما همواره خواستهایم آنچه در چنته داشتهایم، وصله پینه کنیم و به میدانهای سخت بفرستیم.
اکنون واقعا هنگامه به زمین زدن تیم ملی و یا مدیران فدراسیون نیست، چرا که با چنین رویکردی کاری پیش نمیرود؛ بنابراین، باید از همین اکنون از میانه مسابقات مقدماتی جام جهانی برزیل پذیرفت که تیم ملی فوتبال ایران راه سقوط را در پیش گرفته و لازم است از بنیان فرهنگ فوتبال کشور عوض شود و در کنار آن در همین مدت باقی مانده، این تیم را با همان وصله پینههای معروف، راهی مسابقات آینده کرد. چه کسی میداند؟ شاید دست تقدیر این تیم را به جام جهانی رساند و مسئولان تا مدتها در باد این موفقیت خوابیدند و تا چهار سال دیگر «روز از نو و روزی از نو».
به گزارش «تابناک»، در روزی که به نظر میرسید فوتبال ایران این شانس را دارد که راهیابی خود را به جام جهانی نسبتا قطعی کند، بار دیگر و مانند گذشته، کار خود را به اما و اگر کشاند؛ تیمی که اکنون دو بازی سخت خارج از خانه با قطر و کره جنوبی را پیش روی دارد. دو تیمی که آنان نیز اتفاقا برای صعود میجنگند و لحظهای ایران را در بازیهای آینده راحت نخواهند گذاشت.
در چنین شرایطی و زمانی که تیم ایران، یکی از بهترین مربیان جهان را روی نیمکت خود دارد و از همه دنیا بازیکنان ایرانی را جمع کرده است، چنین ناکامیهایی چه معنایی دارد؟
* آیا باز هم میتوان به کمبود دانش مربیان انتقاد کرد؟
*آیا باید شکست تیم ملی به ازبکستان را هم به کفاشیان نسبت داد؟
*یا نه باید پذیرفت که توان فوتبال ایران، همین است که میبینیم؛ فوتبالی که نباید انتظار داشت در زمره چهار قدرت برتر قاره آسیا باشد، بلکه فوتبالی است که به سطح دوم فوتبال آسیا سقوط کرده و اکنون توانش در حد تیمهای سطح دوم فوتبال آسیاست؛ اما ما همچنان از این فوتبال ناکام، انتظار تیمی در حد کره و ژاپن را داریم، ولی متأسفانه این گونه نیست و تصورات مردم از فوتبال ملی باید دگرگون شود.
بیگمان اکنون میتوان پرسید که چرا فوتبال ایران به فوتبالی در حد سطح دوم فوتبال آسیا رسیده است! میتوان مدیریت ورزش کشور در سالهای اخیر، مدیریت فدراسیون و باشگاهها و حتی بیکیفیتی بازیکنان را به عنوان دلایل این سقوط در نظر گرفت. هر چه هست از این فوتبال نباید انتظاری بیش از این داشت. حقیقت این است که انتظار ما مردم با سطح کنونی این فوتبال فاصله دارد. ما مردم فوتبال ملی را قدرتی در سطح آسیا میپنداریم؛ اما واقعیت این گونه نیست.
در این شانزده سال اخیر، همواره خواستهایم، تیم ملی ما در حد کره و ژاپن بازی کند و همواره هم با توسل به دعا و شانس و قرعه، خود را از پذیرفتن واقعیت فراری دادهایم که آن تیمها بنیان خود را از نو بستهاند و ما همواره خواستهایم آنچه در چنته داشتهایم، وصله پینه کنیم و به میدانهای سخت بفرستیم.
اکنون واقعا هنگامه به زمین زدن تیم ملی و یا مدیران فدراسیون نیست، چرا که با چنین رویکردی کاری پیش نمیرود؛ بنابراین، باید از همین اکنون از میانه مسابقات مقدماتی جام جهانی برزیل پذیرفت که تیم ملی فوتبال ایران راه سقوط را در پیش گرفته و لازم است از بنیان فرهنگ فوتبال کشور عوض شود و در کنار آن در همین مدت باقی مانده، این تیم را با همان وصله پینههای معروف، راهی مسابقات آینده کرد. چه کسی میداند؟ شاید دست تقدیر این تیم را به جام جهانی رساند و مسئولان تا مدتها در باد این موفقیت خوابیدند و تا چهار سال دیگر «روز از نو و روزی از نو».
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
نظرها رو میخونم من خیلی وقت هست که اصلاً فوتبال نگاه نمیکنم حتی اسم تیم های لیگ برتری یادم رفت حالا کاری ندارم تیم ملی سقوط بکنه و شکست بخوره و اینا مهم نیست ، چیزی که منو متعجب کرده این هست که حالا چرا ما اینقدر پنچریم !!
من نظرات و خوندم کاری به فوتبال ندارم ، اما آدمی به امید زنده هست شماها که اینقدر نا امید هستید پس چطوری زنده اید و دارید زندگی میکنید
اینقدر حرفهای منفی نزنید ، اینهمه حرف زدید یکی نگفت درست میشه ، حالا اومدیم و دری به تخته خورد همه چی درست شد ، از همون اول قید همه چی رو نزنید !
به نطر من باید برا چند سالی فوتبال را از سطح ملی کنار بذاریم و به تیم های پایه توجه بیشتری کنیم و الا تا زمانی که این ها داران با احساسات مردم بازی میکنند نتیجه بهتر از این نیست.
مطمئنا ما از فوتبال خودمان پیروزی میخواهیم.این هدف اون 90 دقیقه بازیه.اینکه میگن خوب بازی کردن مهمه،بله مهمه ولی هدف نیست.پس اگر میبردیم،بچه ها وظیفشونو انجام داده بودن و حالا باید پذیرش انتقادات را هم داشته باشند.سطح فوتبال پایین اومده ولی بازیکنای ما مثل حرفه ایها از جیب من و شما پول می گیرن! فکر میکنی بعد از باخت،مردم بیشتر ناراحت شدن یا بازیکنا؟
آخه دیگه فوتبال ایران چیه که آدم انتظار برد ازش داشته باشه
درشم تخته کنن بره انقدم پول مملکتو تو حلق اینا نریزن
واقعا که اعصاب خورد کنی بیش نیستین
واقعا راس میگی. برین تو دانشگاهها. اون دانشجوی دکترا که داره کار علمی میکنه رو بودجه بهش نمیدن. اون مفیدتره واسه مملکت یا این فوتبالیستها که فقط باید جیباشونو پر کرد؟؟ واسه همینه که اینقدر فرار مغزها داریم و مملکتمونم از لحاط علمی در جا زده...
مشکل نه کمبود پول نه استعداد, مشکل کمبود دانش مدیریته. شما حسین هدایتی رو نگاه کنین این همه خرج کرده اما خروجیش چیه. اگر جای این همه خرج یه آکادمی فوتبال راه انداخته بود خیلی بیشتر به نفعش بود. باید فدراسیون کلا عوض شه و یه کمیته از مربیان ماهر در زمینه پایه که الان متاسفانه در حاشیه هستن مثل پیروانی, جلالی و فرکی تشکیل شه. باشگاه ها هم باید کاملا خصوصی شن و از دولت جدا تا پول بی حساب کتاب خرج پایه شه.
متاسفانه اگر خوب دقت کنی می بینیم تو همین بازی هم مثل بازی قبل بیشتر توپ و میدون ما دست دو بازیکنی هست که از بیرون اومدن و فوتبالشون ربطی به فوتبال ما اصلا نداره. حالا اگر همین دو نفر هم نبودن، چی می شد.
آه مردمی که برای سیر کردن شکم بایستی یکماه سگ دو بزند تا 400هزار تومان بگیرد آن وقت برای یک فوتبالیس ازبیت المال مییلیاردی خرج شود نتیجه داد
با وجود اینهمه ادم فوتبال در سراسر ایران بازی میکنند یازده تا بازیکن جون نداریم که یا از قدیما استفاده میکنیم یا بازیکن دو رگه باید در تیم بازی کنند
این تیم حتی اگر می برد هم هیچ ارزشی نداشت.توان فنی بازیکنان ما بسیار پایین است و بدون دل جرات بازی می کنند. اینکه فقط بخواهیم تیم مان به جام جهانی برود خواست نا معقولی است.خیلی تیم ها در جام جهانی عملکرد ضعیفی دارند این که هنر نشد. ما باید در برابر داشتن یک تیم با کیفیت راضی شویم. و تشکیل همچین تیمی در ایران حتی از میان بازیکنان گمنام شهرستانی هم کار سختی نیست ولی ما همیشه گول اسم های اشنا را می خوریم.و البته از دخالت های مافیای ورزش هم رنج زیادی می بریم
آقا واقعا بازی حرفه ای بلد نیستیم. دقت داشتید که با یک پاسکاری زمینی به گل اول رسیدیم که مردود شد. ولی در ادامه کار بازیکنان می خواستند با سانتر هوایی خط حملمون در موقعیت 18 قدم قرار بدند ولی این روش سنتی دیگه برای فوتبال مدرن جواب نمیده.
یک سؤال می پرسم:چطور دو تیم کره و ازبکستان که شانس های مسلم صعود به جام جهانی اند،سرمربی شان داخلی هست؟؟؟
ای جان. حرفت کاملا درسته. مشکل تیم تاکتیکی هست. یاد ایویچ بخیر که تیم رو واسه جام جهانی 98 جوری ساخت که اون نتایج درخشان رو بگیره
نمی دونم چه اصراری است که این تیم باید بره جام جهانی بره که دوباره بیشتر ابروریزی کنه بابا دعا کنید که زود اوت بشه واینقدر پول وسرمایه این مملکت بی خود تلف نشه از دستمزد میلیارد تومانی سر مربی وریخت وپاشهای دیگه در این ورزش که خبر دارید به خدا هر چه زودتر اوت بشه بنفع مردم است ای کاش یک مسئولی بیاید واین ورزش را و... منحل کند نتیجه بازی فقط اه مردم بیچاره ایران بود که برای نان شب هزار مشکل دارند بعد پول مفت به اینها بدهند حالا اینها رفتند جام جهانی انوقت چی همه مسائل ما حل می شود
من سر بازی با کره هم کامنت گذاشتم که با این بازی خواب جام جهانی رو ببینیم اتفاقا خیلی از دوستان با من هم عقیده بودند اصلا چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است
قطعاً اگه به هنگام برد کره بجای بیست سکه دویست سکه میدادید ازبک رو میبردن حیف
چطور ایران تو جام جهانی 1978 استعداد داشت تنها سهمیه آسیا رو توی بازی های مقدماتی جام جهانی آسیای اون سال با 14 برد و 2 مساوی و فقط دو گل خورده و نزدیک 2 گل زده تو هر بازی ارآن خودش کنه؟ اونم در حالی که 3 بازی به آخر مونده صعودمون مسجل شده بود!
نکنه اونا ایرانی نبودن؟ برزیل یا هلند یا آلمان بودن؟
اون زمان سهمیه آسیا فقط یکی بود(آسیا و اقیانوسیه باهم!) و فقط 16 تیم تو جام جهانی بودن ولی ما رفتیم
و حالا
4.5 سهمیه آسیا و 32 تیم تو جام جهانی و ما نمی ریم
اینقدر ضعف مدیریت ها شکست رو برامون عادی کرده که دیگه داریم به خودمون هم شک می کنیم
یه مقدار تو نوشتن مقالتون دقت میکردید . مخصوصا این جمله که در این شانزده سال اخیر خواستیم تیم ملی در حد کره و ژاپن بازی کند . فکر کنم کلا دو سه ساله فوتبال نگاه میکنید . از برد 6 بر 2 و 4 بر 3 ایران مقابل کره و چندین برد مقابل ژاپن خیلی نمیگذره . از جام جهانی 1998 هم چهارده سال بیشتر نمیگذره که در اون مسابقات ، ایران به عنوان بهترین تیم آسیایی معرفی شد و بین تیمهای جام ، نوزدهمین تیم شد . تازه باید صدرنشینی ایران در چندین سال در رنکینگ آسیا و جزء 30 تیم برتر جهان در رنکینگ فیفا را هم اضافه کرد .
وقتی میگن در حد یه تیم بازی بازی نمیکنیم یعنی در حد تیمهای سطح اول دنیا مثل برزیل ، اسپانیا و .. نه تیمهایی که چندین بار آنها را برده ایم .
مشکل اصلی فوتبال ما پولهای بی حساب ، دلالی ها و باند بازیها ، مدریت ناکارآمد و هزینه کردن پولها برای افراد خاص بجای اینکه بودجه برای زیر ساختها و گسترش امکانات برای همه جوانان بکار گرفته شود .
دوست عزیز لحن و محتوای این مقاله و نظرات میشد مثل همون مقاله ی بعد از برد کره. همه گفتن بردیم, اما با شانس و وقت کشی. اون موقع هم خیلی انتقاد شد توی مطلب تابناک. ایران حتی موقع برد هم جوری میبره که جای انتقاد داره. برد ازبکستان توی ازبکستان و برد کره توی تهران. جدیدا دیگه یه بازی و برد شیشدونگ ندیدیم از ایران.
کجایند اون فوتبالیست های بی ادعا؟ علی دایی ها کریم باقری ها خداداد عزیزی ها...
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.