4بازدید
۵۳
برای کاهش تولید ملی، شاهد از غیب رسید!
حتماً شما نیز روزهایی را به یاد می‌آورید که برای دیدن برنامه یا سریالی در رسانه ملی، باید تبلیغات متعدد و پیاپی را تحمل می‌کردید؛ روزهایی که تعدد تبلیغات در رسانه ملی به اندازه‌ای بود که گاهی آزردگی خاطر را به همراه داشت و از آن به عنوان ضد تبلیغ یاد می‌شد؛ اما راستی، این حجم از تبلیغات تجاری چه شد و چرا دیگر خبری از آن نیست؟
حتماً شما نیز روزهایی را به یاد می‌آورید که برای دیدن برنامه یا سریالی در رسانه ملی، باید تبلیغات متعدد و پیاپی را تحمل می‌کردید؛ روزهایی که تعدد تبلیغات در رسانه ملی به اندازه‌ای بود که گاهی آزردگی خاطر را به همراه داشت و از آن به عنوان ضد تبلیغ یاد می‌شد؛ اما راستی، این حجم از تبلیغات تجاری چه شد و چرا دیگر خبری از آن نیست؟
اما این روزهای فضای رسانه ملی در ایران بر خلاف سال‌های گذشته، چندان نشانی از این فرضیه اثبات شده در خود ندارد. تعدد تبلیغاتی که در سال‌های گذشته در رسانه ملی دیدیم و بیشتر موجب آزردگی خاطر بود و گاهی «ضد تبلیغ» خوانده می‌شد، امروز جای خود را به محدودیت در تبلیغات شرکت‌ها و نهادهایی داده است که اساساً از گونه‌ای از انحصار ماهوی یا عرضی برخوردارند.
نزدیک یک دهه پیش بود که یکی از انتقادهای عمده و اصلی وارده به صدا و سیما از سوی منتقدین تعدد تبلیغات یا همان پیامهای بازرگانی و طولانی شدن مدت هر مجموعه در میان برنامه‌های تلویزیونی بود. در همان سال‌ها یا کمی پیش از آن بود که پزشکان داد برآوردند نباید چیپس و پفک و نوشابه را محصول تجاری در تلویزیون تبلیغ کرد. آن زمان این دسته از منتقدین بر این باور بودند که این مواد غذایی برای سلامتی مضر بوده و نباید با تکرار مداوم آن در رسانه ملی، کودکان را به خرید این محصولات ترغیب کرد.
البته همه تبلیغات تلویزیونی مربوط به این دسته مواد غذایی نمی‌شد. در این میان محصولات لبنی و دامی، ماکارونی، چای و برنج، مواد غذایی نیمه آماده، کفش، شوینده‌های بهداشتی، لوازم خانگی، لوازم الکتریکی و الکترونیکی، گوشی تلفن ثابت و همراه، اسباب بازی‌های تولید داخل، فرش‌های ماشینی، موکت، تولیدات چوبی، تولیدات شیشه و کریستال، محصولات نفتی و پتروشیمی و تولیداتی که شاید دیگر کسی به یاد نمی‌آورد، به وفور دیده می‌شد.
با این حال پس از گذشت چندین سال، آنچه از آن تبلیغات متنوع و پرشور باقی مانده چیست؟ برای این که بدانیم چقدر کیفیت پیامهای بازرگانی تغییر کرده، کافی است تلویزیون را روشن نموده و مدت زمانی را صرف تمرکز بر تبلیغات تجاری کنیم. بسیار زود درخواهیم یافت، تنها تبلیغاتی که با تکرار زیاد پخش می‌شود، مربوط به بانکها و شرکت‌های مخابراتی است و باز همان چیپس و پفکی که سابقاً مورد حمله پزشکان بود!
کافی است، این پرسش را از خود بپرسیم که: پس آن همه تبلیغات تجاری سال‌های گذشته که مربوط به تولیدات متنوع داخلی و یا حتی واردات کالاهای خارجی بود کجاست؟
این مسأله هنگامی برجسته‌تر می‌شود که توجه کنیم، سالی که دارد به پایان می‌رسد، سال تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی بوده است. شاید به غیر از دولت هیچ نهادی در کشور نتواند برآورد دقیقی از رشد یا رکود تولید ملی در این سال‌ها و بالاخص در سال تولید ملی داشته باشد اما آنچه با چشم غیر مسلح و بدون نگاه کار‌شناسانه قابل رویت است کاهش تنوع و تعداد تبلیغات تجاری در رسانه ملی است؛ موضوعی که می‌توان آن را به مانند شاهدی بر ضعف تولید، کار و سرمایه در کشور نشانه رفت.
این مسأله هر چند ارزیابی درستی بر کاهش تولید نیست، ولی این پرسش را به اذهان می‌آورد که آخر چه بر سر تولید کنندگان آمده که جای خالی تبلیغاتشان در رسانه ملی مشهود است؟
دو علت می‌تواند موجب این بی‌رونقی بازار تبلیغات تلویزیونی شده باشد؛ نخست اینکه شاید تولیدکنندگان، مرجع معتبرتری نسبت به صدا و سیما برای تبلیغ تولیداتشان پیدا کرده باشند یا به عبارت دیگر، نسبت به این رسانه احساس بی‌اعتمادی داشته باشند. دیگر آن که تولید ملی نباشد و یا در این سال‌ها آنقدر ضعیف شده باشد که توانایی بازاریابی از طریق چنین رسانه‌ای برای تولیدکنندگان مشکل شده باشد.
درباره گزینه نخست، باید گفت که هنوز هم پر بیننده‌ترین رسانه همین صدا و سیماست. اصلاً دلیلی هم برای بی‌اعتمادی به تلویزیون به عنوان یک روش بازاریابی وجود ندارد که اگر داشت حتماً صاحبان شرکت‌های مخابراتی و بانکها باید این را مدنظر قرار می‌دادند.
اما در این باره باید گفت که با یک منطق استقرایی و بدون نیاز به متر و خط‌کش کار‌شناسی، می‌توان گفت که بی‌گمان، یکی از دلایل کاهش تبلیغات تجاری در رسانه ملی، تمایل نداشتن به تبلیغات است که خود می‌تواند ناشی از دو عامل باشد: بی‌نیازی به تبلیغات در این رسانه و یا ناتوانی برای عرضه محصول و در نتیجه رقابت و تبلیغات.
نگاهی به روند نزدیک یک دهه پیش و رجوع به الگوهای اقتصادی رقابت و بازاریابی نشان می‌دهد که هیچ عقل سلیمی، بی‌نیازی به تبلیغات در رسانه‌ای پر مخاطب را توصیه نمی‌کند، حتی یک فعالیت انحصاری. در نتیجه آنچه باقی می‌ماند، عدم توان برای تبلیغات در رسانه ملی از سوی تولید کنندگان و تجار و بازرگانان است که وقتی آن را در کنار واقعیت‌های بازار و اقتصاد داخلی نیز می‌گذاریم، بیشتر خود را نشان می‌دهد.
همان گونه که گفته شد، این یک منطق استقرایی است؛ بدون رجوع به آمار و داده‌ها، ولی اگر آن را یک فرضیه در نظر آوریم، می‌توان شواهد بسیاری برای اثبات آن، حتی با یک نگاه سطحی و گذرا پیدا کرد.
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
یک مقدار امار و عدد هم تو مقالات بیارید. این جور خبر نوشتن بیشتر شبیه روزنامه دیواری دوره دبستانه!
ربا جنگ با خداست.
پارسال همین موقع ها بود از رسانه ها تلاش مسئولان برای کاهش نرخ سود بانکی (بیشتر از 4% سود ربا است. با نظر آیت الله مکارم شیرازی و چند مرجع دیگر) رو میشنیدیم.
ولی به یک باره سود در یک حرکت انتحاری! کم که نشد بماند اینی شد که الان هست!
کسانی که به جنگ با خدا رفتن از خدا توقع چی دارن؟
وقتی مردم از ترس افزایش روزانه قیمتها ماحیتاج خود را خرید و ذخیره می کنند شرکت ها چه نیازی به تبلیغ دارند تولیید کنندها ورشکست نشده اند بلکه خود را به مردن زده اند که هم از یک طرف حقوق کارگران خود را پایمال کنند و هم با گرفت افزایش قیمت به سودهای انچنانی برسند چر اباید ورشکست شوند مواد اولیه دوبرابر شده قیمتها سه برابر حقوق دستمزد کارگران هم افزایش نیافته حساب دودوتا چهار تاست
به نظر بنده مسئله دوصورت دارد: 1- اشباع تبلیغاتی، 2- عدم تأثیر تبلیغات در افزایش توزیع یا مصرف و به تبع آن تولید. صورت اول بعید است و حالت دوم نیز حاکی از کاهش شدید قدرت خرید است. والسلام
نزول خوری به روش قانونی
صدا و سیما برای اینکه جبران پیامهای بازگانی رو بکنه
در هر برنامه ای مسابقه ای پیامکی میزاره که مردمو سر کیسه کنه
تو رو خدا نفرستید اس ام اس
البته من موافقم که اوضاع اقتصادی خیلی نا به سامان است
ولی این دلیل نمیشه چون بیشتر تبلیغات به شبکه بازار منتق شده و شاید این دلیل کاهش اون ها باشه
رامين عزيز !!!!
ضرب المثل 10 تا كلمه است ؛ نه 10 تا جمله !!!
اتوبوس آمد ؟
اوناهاشش :-)
تنها برتری تولید کنندگان داخلی نسبت به خارجی ها ، هزینه پایین انرژی بود که آنهم به لطف جناب دکتر و دولتشان ، از تولیدکنندگان گرفته شد
ای کاش انرژی با قیمت قبلی به تولید کنندگان داده می شد
بد نیست درعین حال یه چیزی رو که البته پیش از " تولبد" به " تیلیغ " مربوط است ، به یاد بیاریم :
تا حدود اواسط دهۀ 1360 ، اصولاً گقته می شد که " تبلیغات تجاری ، حرام و طبعاً ممنوع می باشد " و بنابراین فیلم های تلویزیونی را یکسره پخش می کردند و به ویژه در پخش فیلم های سینمائی خارجی که در یک لحظات چند ثانیه ای ، فیلم قطع و سپس وصل می شد ، مجبور بودیم به بچه های متعجب !!!! پاسخ بدیم که در کشور های دیگه در این موارد تبلیغات پخش می شود ؛
ولی اینک بازی روزگار و ......!!!!! چنان کرده که هرچند تبلیغات تجاری حلال و مجاز است ولی چون تولیدی در بین نیست ، میشه فیلم های تلویزیون را تقریباً باز هم یکسره و بدون تاًخیر های حتی چند دقیقه ای !!!! دید
بانك ها پول رو از مردم ميگيرن و سكه ميخرن و در عرض يك سال نزديك به 80% سود ميبرن ؛ بعدآ حدود 17 % به پول مردم سود ميدهند .
آخه سيستم بانكي بدون ربا اينجوريه ديگه !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
اینهمه منفی نگری!!!!
نه آقایون. با راه اندازی شبکه بازار دیگه تبلیغ از شبکه های اصلی حذف شده. هر کی میخواد کالایی رو بخره و نیاز به اطلاعات فنی داره ومیتونه تو شبکه بازار دنبالش بگرده. این سیساست مثبت اقای رئیس صدا و سیماست که بسیار قابل تشکر و قدردانیست.
دوستان مگر دیروز حرف های احمدی نژاد رو نشنیدید که فرمودند یکی از برکات اجرای هدفمندی یارانه ها حذف شرکت های مختلف من جمله تولیدی که زاید بودند و در این رقابت با هدفمندی کم آوردند. به عبارت دیگر جناب مدیر کل جهان قبل از اینکه شرکت ها را آموزش شنا داده و بعد در دریا رها کند . به آب انداختند و گفتند هر کی تونست به هر طریقی خودش رو نجات بده و هر کی نمی تونه بمیره بهتره و اینطوری آنهایی که خالص ترند رو می آیند! حال بماند که شرکت هایی مثل ایران خودرو با وجود آن همه توجهات ملوکانه به این روزگار افتاده اند وای به حال آن شرکت های بدبخت یدون حامی. و این است مدیریت نوین جهانی.
يه سر برو نارمك !!!
ميبيني مردم چه قدرت خريدي دارن !!!!!!!
فقط تبلیغ بانکها وجود دارد که آن هم منطقی است چون نرخ سود بانکها زیر نرخ تورم است و پول مردم برای بانکها سود دارد.
قدرت خريد مردم به ميزان چشمگيري ( حدودا" 1000 % ) رشد يافته است .
اين موضوع براي اكثر شهرك هاي صنعتي مجاور شهر تهران من جمله شهرك هاي صنعتي شمس آباد ، چرمشهر ، نظر آباد ، عباس آباد ؛ خوارزمي و ... صادق است .
1) مردم اعتمادی به صدا و سیما ندارند و صدا و سیما از خودشان نمی دانند. صدا و سیما برای یک فکر کار می کند ولی پول ملی. بنابراین هر چیزی در آن تبلیغ شود نتیجه عکس بین مردم دارد.
2) کسانی که ماهواره دارند شاید در هفته ک ساعت هم صدا و تلویزیون کسل کننده ایران را نگاه نکنند پس تبلیغ در رسانه ای موثر نیست کار صحیحی نیست.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.