6بازدید
۱۴۲
همه برگ‌های برنده تلویزیون در نوروز ۹۲
دود از «کلاه قرمزی» و «پایتخت» بلند شد
«کلاه قرمزی» و «پایتخت»، دو برنامه‌ای بودند که با توجه به سوابقشان، احتمال می‌رفت با توفیق همراه شوند؛ البته هرچند درباره «پایتخت» تا اندازه‌ای تردیدهایی وجود داشت و ممکن بود کار به کلیشه کشیده شود، سیروس مقدم کارش را در سطح انتظار و با کیفیت بالایی عرضه کرد و البته بر خلاف حملاتی که می‌شود، توهینی نیز به مازندرانی‌ها و شمالی‌ها نشد.
برنامه‌های نوروزی تلویزیون، در حالی به پایان رسید که به نظر می‌رسد دو برنامه بیش از دیگر تولیدات نوروزی رسانه ملی مورد توجه قرار گرفت و در میان خلاقیتهای به خرج داده شده، هیچ کدام نتوانستند با این دو برنامه باسابقه در جذب مخاطبان رقابت جدی داشته باشند و این گرایش مردمی به این معناست که همچنان باید در پی آثار جدی‌تر و باکیفیت‌تری برای تأمین نظر مخاطبان عام بود.
به گزارش «تابناک»، نوروز ۱۳۹۲ با یک شگفتی در تلویزیون روبه‌رو نبودیم و تقریباً همان رویدادهای قابل پیش‌بینی رخ داد. ویژه برنامه‌های تحویل سال به شکل چشم‌گیری خلوت‌تر از تحویل سال ۱۳۹۱ بود و حضور خواننده به لحاظ کمی و کیفی نیز از سطح پایین تری برخوردار بود که شاید همه اینها به حجم سنگین نقدهای وارد به ویژه برنامه تحویل سالِ پیش باز‌می‌گشت و البته کاهش ۵۰ درصدیِ بودجه «تخصیصی» به صداوسیما در این زمینه بی‌تأثیر نبوده و به نوعی سال با صرفه جویی آغاز شده است. با این حال، این برنامه‌ها آنچنان هم بد نبود؛ هرچند برنامه‌های سال ۹۱ قطعاً از کیفیت بالاتری برخوردار بود.
یکی از مهم‌ترین برنامه‌ها در این روزها، پخش فیلم‌های روز ایرانی و خارجی بود. در بخش فیلم‌های ایرانی، شاهد پخش آثار جدی از سینمای ایران بودیم و البته در میان این آثار، برخی از فیلم‌های ضعیف نیز خریداری شده بودند که به هر قیمتی از تهیه کنندگان خریده شده باشند، چرا که انصافاً بدون کیفیت بوده و دست‌کم نباید بخشی از کنداکتور شبکه‌های اصلی را در نوروز در اختیار می‌گرفتند. برخی فیلم‌های خارجی مهم مربوط به سال ۲۰۱۲ نیز پخش شد اما فیلم‌های بسیار مهم دیگری نیز بود که امکان دوبله و اکرانشان برای نوروز وجود داشت، چرا که اینک با فضای اینترنت و ابزارهای موجود، دیدن فیلم‌های ۲۰۰۸ یا ۲۰۰۵ دیگر مخاطب آنچنانی ندارد.
با این حال دو نکته درباره هر دو بخش قابل تأمل است؛ نخست شیوه ممیزی بود که برخی سانسورهای غیرقابل هضم و فاقد منطق صورت پذیرفته بود؛ برای نمونه، برای «یک حبه قند» ساخته رضا میرکریمی، صحنه سیب کندن بازیگر نقش اول با بازی «نگار جواهریان» در حالی که روی تاب نشسته قیچی خورده بود که حقیقتاً قابل هضم نیست چرا این صحنه درآمده و یا در فیلم «جانگوی آزاد شده»، بازیگر نقش دکتر شکارچی فراریان که یک آلمانی است، ملیتش به کل از دیالوگ‌ها حذف شده بود که مشخص نیست اینها سلیقه شخصی مترجم بوده یا جزو آثار ممیزی است و در عین حال مشخص نیست این دیالوگ‌ها چه ضربه‌ای به اعتقادات یا باور مردم یا منافع عمومی می‌زده است؟!
نکته دیگر آنکه دوبله فیلم‌های خارجی احتمالاً به واسطه شتاب در صدابرداری و صداگذاری، در برخی لوکیشن‌ها اصولاً با لب زدن‌های بازیگران فیلم همخوانی نداشت و بیننده هشیار در صحنه‌هایی که دوربین روی صورت بازیگران کلوزآپ کرده بود، کاملاً با این ناهماهنگی مواجه میشد. این البته تنها مشکل دوبله‌ها نبود و در صداگذاری‌ها نیز گاهی جلو یا عقب بودن موردی صدا بر دیالوگ‌ها دیده میشد که این اصولاً در شأن دوبلورهای ایرانی که بهترین دوبله‌ها را در کارنامه طولانی‌شان دارند، نیست و انتظار می‌رود در این زمینه دقت فدای سرعت نشود.
در کنار این برنامه‌ها، به جز پخش سریالهای ویژه نوروز، سریالهای دوبله شده ویژه نوروز نیز پخش شد و ظاهرا دیگر این نتیجه‌گیری صورت پذیرفته که برای حضور جدی در کورس رقابت با دیگر رسانه‌ها، می‌بایست سریالهای روز جهان ـ که مغایرتی با شئون مرسوم کشورمان نداشته باشند ـ از شبکه‌های گوناگون پخش شود و این حرکت جالب انتظار می‌رود از این پس در سال به وقوع بپیوندند و پیاپی در طول شب‌های متمادی شاهد پخش سریالهای روز جهان باشیم که خوشبختانه تعدادشان بسیار بالاست و انتخاب فراوانی در این بخش وجود دارد.
با این حال، مهم‌ترین و پرمخاطب‌ترین برنامه‌های تلویزیون در تعطیلات سال نوی طولانی ۹۲، باسابقه‌هایشان بود؛ برنامه‌هایی که اتفاقاً فشار‌ها برای حذفشان از کنداکتور وجود داشت اما در نهایت ساخته و پخش شد و حجم عظیمی از مخاطبان را پای تلویزیون ملی نشاند تا بتوان گفت، همچنان دود از کنده بلند می‌شود و تکیه بر آنچه در گذشته امتحان پس داده، سر راست‌ترین نسخه پیش روی هر مدیر رسانه‌ای است.
«کلاه قرمزی» و «پایتخت» دو برنامه‌ای بودند که با توجه به سوابقشان احتمال می‌رفت با توفیق همراه شوند، هرچند درباره «پایتخت» تا حدودی تردیدهایی وجود داشت و ممکن بود کار به کلیشه کشیده شود؛ اما سیروس مقدم کارش را در سطح انتظار و با کیفیت بالایی عرضه کرد و البته بر خلاف حملاتی که انجام می‌پذیرد، توهینی نیز به مازندرانی‌ها و شمالی‌ها نشود.
کلاه قرمزی تقریباً با همان شیوه سال پیشین و با دو عروسک تازه و چند بازیگر به عنوان می‌ه‌مان پیش رفت و نوع نوشتار‌ها و اجرا‌ها آنچنان جالب بود که بتوان گفت این عروسک‌های دوست داشتنی، جذاب‌ترین چهره‌های نوروزی همچون سال‌های پیشین بود و طهماسب و جبلی را می‌توان در نوروز سال ۹۳ نیز به تماشا نشست، البته اگر بودجه‌ها مشکل ساز نشود و حواشی روزهای باقی مانده به نوروز ۹۲ دوباره در اواخر سال پیش روی تکرار نشود.
سیروس مقدم نیز پایتخت ۲ را با تهیه کنندگی همسرش و نویسندگی محسن تنابنده با یک سال فاصله نسبت به سری پیشین مقابل دوربین برد و شواهد حکایت از آن داشت که این مجموعه را همان گونه که تهیه کننده‌اش گفته بود، با برنامه‌ریزی جدی در انتخاب لوکیشن‌ها و ترکیب دیالوگ‌ها ساخته بودند و حتی نوع فیلمبرداری‌های به کار برده شده در این سریال نیز با خلاقیت‌هایی همراه بود که در آثار سینمایی ایران نیز کمتر دیده میشد و قطعاً این سطح تصویربرداری با فکر به این سمت و سو رفته‌اند.
البته ضبط و تدوین این فیلم با خطاهایی نیز همراه بود و من باب مثال برخی صحنه‌ها که می‌بایست در صبح پشت سر هم رخ داده باشد، در صبح و عصر صورت پذیرفته و در تدوین قرار داده شده بود که این اختلاف زمانی با نور‌پردازی مناسب پوشش داده نشده بود. بازی‌های بازیگران اما یک دست و استاندارد بود و انگار هیچ فاصله‌ای میان سری پیشین و این سری بازیگران وجود نداشته و طبیعتاً بهترین بازیگر این سری نیز همچون سری پیشین کاراکتر «بابا پنجعلی» با نقش‌آفرینی «علیرضا خمسه» بود که سال‌ها نقش‌های جدی از او دیده نشده بود و این کمدین کشورمان به حاشیه رانده شده بود.
در مجموع می‌توان گفت، برگ‌های برنده تلویزیون در نوروز ۹۲ می‌توانست بیش از اینها باشد و شاید بهتر باشد برای آغاز هر سال برنامه‌های نوروزی را از شش ماه پیش از آغاز سال نه تنها برنامه‌ریزی نهایی که ضبط کرد، زیرا مخاطبی که تعطیلات هفده روزه را با تلویزیون با خاطرات خوبی گذرانده، انگیزش بیشتری برای استمرار پیگیری برنامه‌های تلویزیون دارد و از این حیث به نظر می‌رسد، قلاب را باید در وقت مناسب در آب نگه داشت و چنین نپنداشت که مخاطب تا ابد در انتظار برنامه‌های جذاب به سایر رقبای سیما پشت می‌کند.
به گزارش «تابناک»، نوروز ۱۳۹۲ با یک شگفتی در تلویزیون روبه‌رو نبودیم و تقریباً همان رویدادهای قابل پیش‌بینی رخ داد. ویژه برنامه‌های تحویل سال به شکل چشم‌گیری خلوت‌تر از تحویل سال ۱۳۹۱ بود و حضور خواننده به لحاظ کمی و کیفی نیز از سطح پایین تری برخوردار بود که شاید همه اینها به حجم سنگین نقدهای وارد به ویژه برنامه تحویل سالِ پیش باز‌می‌گشت و البته کاهش ۵۰ درصدیِ بودجه «تخصیصی» به صداوسیما در این زمینه بی‌تأثیر نبوده و به نوعی سال با صرفه جویی آغاز شده است. با این حال، این برنامه‌ها آنچنان هم بد نبود؛ هرچند برنامه‌های سال ۹۱ قطعاً از کیفیت بالاتری برخوردار بود.
یکی از مهم‌ترین برنامه‌ها در این روزها، پخش فیلم‌های روز ایرانی و خارجی بود. در بخش فیلم‌های ایرانی، شاهد پخش آثار جدی از سینمای ایران بودیم و البته در میان این آثار، برخی از فیلم‌های ضعیف نیز خریداری شده بودند که به هر قیمتی از تهیه کنندگان خریده شده باشند، چرا که انصافاً بدون کیفیت بوده و دست‌کم نباید بخشی از کنداکتور شبکه‌های اصلی را در نوروز در اختیار می‌گرفتند. برخی فیلم‌های خارجی مهم مربوط به سال ۲۰۱۲ نیز پخش شد اما فیلم‌های بسیار مهم دیگری نیز بود که امکان دوبله و اکرانشان برای نوروز وجود داشت، چرا که اینک با فضای اینترنت و ابزارهای موجود، دیدن فیلم‌های ۲۰۰۸ یا ۲۰۰۵ دیگر مخاطب آنچنانی ندارد.
با این حال دو نکته درباره هر دو بخش قابل تأمل است؛ نخست شیوه ممیزی بود که برخی سانسورهای غیرقابل هضم و فاقد منطق صورت پذیرفته بود؛ برای نمونه، برای «یک حبه قند» ساخته رضا میرکریمی، صحنه سیب کندن بازیگر نقش اول با بازی «نگار جواهریان» در حالی که روی تاب نشسته قیچی خورده بود که حقیقتاً قابل هضم نیست چرا این صحنه درآمده و یا در فیلم «جانگوی آزاد شده»، بازیگر نقش دکتر شکارچی فراریان که یک آلمانی است، ملیتش به کل از دیالوگ‌ها حذف شده بود که مشخص نیست اینها سلیقه شخصی مترجم بوده یا جزو آثار ممیزی است و در عین حال مشخص نیست این دیالوگ‌ها چه ضربه‌ای به اعتقادات یا باور مردم یا منافع عمومی می‌زده است؟!
نکته دیگر آنکه دوبله فیلم‌های خارجی احتمالاً به واسطه شتاب در صدابرداری و صداگذاری، در برخی لوکیشن‌ها اصولاً با لب زدن‌های بازیگران فیلم همخوانی نداشت و بیننده هشیار در صحنه‌هایی که دوربین روی صورت بازیگران کلوزآپ کرده بود، کاملاً با این ناهماهنگی مواجه میشد. این البته تنها مشکل دوبله‌ها نبود و در صداگذاری‌ها نیز گاهی جلو یا عقب بودن موردی صدا بر دیالوگ‌ها دیده میشد که این اصولاً در شأن دوبلورهای ایرانی که بهترین دوبله‌ها را در کارنامه طولانی‌شان دارند، نیست و انتظار می‌رود در این زمینه دقت فدای سرعت نشود.
در کنار این برنامه‌ها، به جز پخش سریالهای ویژه نوروز، سریالهای دوبله شده ویژه نوروز نیز پخش شد و ظاهرا دیگر این نتیجه‌گیری صورت پذیرفته که برای حضور جدی در کورس رقابت با دیگر رسانه‌ها، می‌بایست سریالهای روز جهان ـ که مغایرتی با شئون مرسوم کشورمان نداشته باشند ـ از شبکه‌های گوناگون پخش شود و این حرکت جالب انتظار می‌رود از این پس در سال به وقوع بپیوندند و پیاپی در طول شب‌های متمادی شاهد پخش سریالهای روز جهان باشیم که خوشبختانه تعدادشان بسیار بالاست و انتخاب فراوانی در این بخش وجود دارد.
با این حال، مهم‌ترین و پرمخاطب‌ترین برنامه‌های تلویزیون در تعطیلات سال نوی طولانی ۹۲، باسابقه‌هایشان بود؛ برنامه‌هایی که اتفاقاً فشار‌ها برای حذفشان از کنداکتور وجود داشت اما در نهایت ساخته و پخش شد و حجم عظیمی از مخاطبان را پای تلویزیون ملی نشاند تا بتوان گفت، همچنان دود از کنده بلند می‌شود و تکیه بر آنچه در گذشته امتحان پس داده، سر راست‌ترین نسخه پیش روی هر مدیر رسانه‌ای است.
«کلاه قرمزی» و «پایتخت» دو برنامه‌ای بودند که با توجه به سوابقشان احتمال می‌رفت با توفیق همراه شوند، هرچند درباره «پایتخت» تا حدودی تردیدهایی وجود داشت و ممکن بود کار به کلیشه کشیده شود؛ اما سیروس مقدم کارش را در سطح انتظار و با کیفیت بالایی عرضه کرد و البته بر خلاف حملاتی که انجام می‌پذیرد، توهینی نیز به مازندرانی‌ها و شمالی‌ها نشود.
کلاه قرمزی تقریباً با همان شیوه سال پیشین و با دو عروسک تازه و چند بازیگر به عنوان می‌ه‌مان پیش رفت و نوع نوشتار‌ها و اجرا‌ها آنچنان جالب بود که بتوان گفت این عروسک‌های دوست داشتنی، جذاب‌ترین چهره‌های نوروزی همچون سال‌های پیشین بود و طهماسب و جبلی را می‌توان در نوروز سال ۹۳ نیز به تماشا نشست، البته اگر بودجه‌ها مشکل ساز نشود و حواشی روزهای باقی مانده به نوروز ۹۲ دوباره در اواخر سال پیش روی تکرار نشود.
سیروس مقدم نیز پایتخت ۲ را با تهیه کنندگی همسرش و نویسندگی محسن تنابنده با یک سال فاصله نسبت به سری پیشین مقابل دوربین برد و شواهد حکایت از آن داشت که این مجموعه را همان گونه که تهیه کننده‌اش گفته بود، با برنامه‌ریزی جدی در انتخاب لوکیشن‌ها و ترکیب دیالوگ‌ها ساخته بودند و حتی نوع فیلمبرداری‌های به کار برده شده در این سریال نیز با خلاقیت‌هایی همراه بود که در آثار سینمایی ایران نیز کمتر دیده میشد و قطعاً این سطح تصویربرداری با فکر به این سمت و سو رفته‌اند.
البته ضبط و تدوین این فیلم با خطاهایی نیز همراه بود و من باب مثال برخی صحنه‌ها که می‌بایست در صبح پشت سر هم رخ داده باشد، در صبح و عصر صورت پذیرفته و در تدوین قرار داده شده بود که این اختلاف زمانی با نور‌پردازی مناسب پوشش داده نشده بود. بازی‌های بازیگران اما یک دست و استاندارد بود و انگار هیچ فاصله‌ای میان سری پیشین و این سری بازیگران وجود نداشته و طبیعتاً بهترین بازیگر این سری نیز همچون سری پیشین کاراکتر «بابا پنجعلی» با نقش‌آفرینی «علیرضا خمسه» بود که سال‌ها نقش‌های جدی از او دیده نشده بود و این کمدین کشورمان به حاشیه رانده شده بود.
در مجموع می‌توان گفت، برگ‌های برنده تلویزیون در نوروز ۹۲ می‌توانست بیش از اینها باشد و شاید بهتر باشد برای آغاز هر سال برنامه‌های نوروزی را از شش ماه پیش از آغاز سال نه تنها برنامه‌ریزی نهایی که ضبط کرد، زیرا مخاطبی که تعطیلات هفده روزه را با تلویزیون با خاطرات خوبی گذرانده، انگیزش بیشتری برای استمرار پیگیری برنامه‌های تلویزیون دارد و از این حیث به نظر می‌رسد، قلاب را باید در وقت مناسب در آب نگه داشت و چنین نپنداشت که مخاطب تا ابد در انتظار برنامه‌های جذاب به سایر رقبای سیما پشت می‌کند.
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
نقی نگونگو نقی نقو نگی
به نظر من هم سريال پايتخت خوب بود نه اينكه عالي باشه اما كلاه قرمزي عالي بود بخصوص گابي كه متفاوت با همه عروسك ها بود البته اين ويژگي اين فيلم هستش با اينكه هرسال يك عروسك جديد مي آيد اما با همه قبلي ها متفاوت نقش ايفا مي كنه و ويژگي خاص خودش را داره از آقايان طهماسب و جبلي تشكر مي كنم
واقعا هر دو سريال عالي بودن. من و خانواده ام هر دو تا رو با اشتياق دنبال ميكريم
دست عواملشون درد نكنه
ضمنا ما اصلا احساس توهين نكرديم. اين بحث رو من اولين بار اينجا دارم ميبينم
بيشتر صفا و صميميت مازندراني ها رو نشون ميداد
بي غل و غش و صاف و ساده و صميمي
آب پریا رو فراموش کردید بگین، آب پریا که بیشتر به مناطق زیبای ایران پرداخته بود، به نظر من موضوع پایتخت نمیتونه چندان واقعی باشه، کسی گنبد و گلدسته رو که برای جنوب کشور می خواهد به شمال کشور سفارش میده!!
خیلی بعیده و خیلی غیر واقعی-البته نظر همه محترمه
داداش يه كم يواش تر..
اولاً پايتخت سرياله و شما با مستند روبرو نيستيد، بعدم چرا بعضي ها وقتي مي خوان انتقاد كنند خودشون رو جدا از ملت مي دونن..
بنده دوستان مازندراني بسياري دارم كه هيچكدام از سريال پايتخت ناراحت نبودند و از اينكه يك خانواده مازندراني با صداقت ، صفاي دل و معتقد نشان داده شده بود خوشحال بودند...
بابا اون بالاتر ها هم گفتیم که : حساس نشو
غیر از تئاتر هاش
قرار نیست به علت نبود فیلم نامه درست بیان طبعت و مناطق ایران رو نشون بدن بعد بگن لوکشین جدیده.......خیلی ضعیف بود در حد لودگی و مسخره بازی و بی مفهوم
به هیچ وجه من الوجوه این نظر رو قبول ندارم و از دیدن این فیلم کل خانواده لذت بردیم . چرا بیخود مسله درست میکنید. مسئله نه ها " مسله"
نقی ناهار نخردمی
عزیزوم آقوی همساده چیطو بود؟
آمو داغون شدما ا ا ا ا
آقا همه اینها یه طرف نقش آقوی همساده و فامیل دور هم یه طرف
از بس از آین دو تا نقش لذت بردم که داغون داغون شدم له لهم اااااا
پایتخت هم زیادی شلوغش کرده بود در بعضی از صحنه ها خانم کیانی هم نقش درست تعریف شده ای نداشتند در ضمن ،
آقا چه ربطی داره اصلن این چیزایی که میگی به توهین؟
اینکه پلاک ماشین بجای پنجاه و نه 62 بوده کجاش توهینه ؟
فلان ترانه مال گلستانه یا مازندران؟ چه ربطی داره ؟مثل اینکه یادت رفته تا همین چند سال پیش گلستان هم جرئی از مازندران بوده؟
حالا علی آباد کتول یا علی آباد خالی.چه فرقی میکنه؟اینکه کتولش گفته نشه توهینه؟؟؟
بد کرده سیروس مقدم بنده خدا فرهنگ مازندرانی رو مطرح کرده؟
یه کم جنبه داشته باش!!!!این حرفایی که میگی هیچ کدومش توهین نیست!
از قدیم گفتن آدمو .... بگیره ولی جو نگیره!!!!
فکر کنم سانسورهای فیلم اسب جنگی به خاطر زمان بسیار طولانی اصل فیلم بود. تا جایی که توی ذهنمه اصل فیلم حدود دو ساعت و نیم بود. طبیعتا باید یه مقدارش حذف میشد تا از لحاظ مدت زمان قابل پخش بشه
اقو این اوضاع اقتصادی دمه عید داغونه داغونوم کٍرده بود یعنی آقو لهٍ له شده بودٌم تا ای برنامه کلاقرمزیو روحٌمو شاد کٍردش
شاید بنظرتون چندان مهم نیاد ولی با یه چیز این سریال خیلی حال کردم و اون توجه کوتاهی به مساله محیط زیست (شکار غیرقانونی) بود (هر چند خیلی کوتاه!). این نشون میده که توی این سریال به مشکلات موجود توجه شده و سعی شده تا جای ممکن پوشش داده بشه و توجه مردم رو به خودش جلب کنه. این مساله به‌نظر من قابل تقدیره.
اِز تسمشس نه استسمشس. خودتم نتونستی بگی که :)
من با نظر اقا شهرزاد مخالفم ولی بنظر من پایتخت یک اصلا و ابدا سریال خوبی نبود حتی ارزش یک قسمت نگاه کردن رو هم نداشت اما پایتخت دو بنظر من واقعا کار عالی و شاهکار بود ، من با تمام وجود از این سریال که 180 درجه(البته به نظر من) با پایخت یک به لحاظ کیفیت فرق داشت لذذذذذذذذذذذذذت بردم.
انصافا آقای مقدم خیلی خوب سلیقه مخاطب تلوزیونی رو میشناسه و همونطور که اشاره کردین از لحاظ فنی تصویربرداری سریال پایتخت یه سروگردن از تمام سریالهای تولیدی صداوسیما بالاتره و واقعا بعضی جاها خلاقیتهای نابی داشت وامتیاز خیلی خوبیه برای یک سریال تلوزیونی که از گشتردگی پرده سینما بی بهره هست،اشاره به بازی علیرضا خمسه هم خیلی بجا بود،ایشان تو فن بیان و استفاده از میمیک بدن خیلی ماهر هستن و بهترین نحو از این مهارتشون استفاده کردن و علی رغم کم دیالوگ بودن نقشش حسابی گل کرده،اشکالات نور در تصویربرداری هم برمیگرده به منشی صحنه و رج زدن سناریو که با فشردگی زمانی این سریال برای تصویربرداری طبیعی بوده.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.