نگاه شما: مدرک پولی در پردیسهای قانونی

سه سال پشت کنکور سراسری موندم و نتیجه اش قبولی در یک کاردانی کشاورزی بود (اون زمان همین هم ارزش داشت. رقابت کنکور در اون زمان خیلی نفس گیر بود مخصوصا تو کنکور ریاضی). مهندسی کامپیوتر برق و... قبول میشدم تو دانشگاه آزاد، بهترین رشته ها رو قبول میشدم تو علمی کاربردی. غیر انتفاعی و پیام نور رو که اصلا به حساب نمیاوردم. اما متاسفانه پدر من پول این چیزارو نداشت. و تهران قبول شدن هم سخت بود چون همه رتبه های خوب کشور میخوان بیان تهران. به هر حال. 2سال هم بعد از کارشناسی مجبور شدم کار کنم تا هزینه ادامه تحصیلم رو دربیارم. حالا که 29 سالمه و کارشناسی ارشد دانشگاه تهرانم و همه مدارکم مال سراسریه، میبینم که همه به مدد انواع و اقسام دانشگاههای پیام نور و غیرانتفاعی و علمی کاربردی و آزاد و مجازی و...( که مثل قارچ همه جا دراومدن و تا دلتون بخواد ظرفیت دارن) مدرک دارن. اونم چه رشته هایی! همه برق و کامپیوتر و صنایع و مکانیک و حسابداری و حقوق و ... مهندسایی که هنوز که هنوزه یه مخرج مشترک بلد نیستن بگیرن یا یه معادله دو مجهولی رو نمیتونن حل کنن به مدد این دانشگاه ها و پول پدری که پروژه هاشونم میدن بیرون براشون انجام بدن حتی فوق لیسانس میگیرن و با استفاده از پارتی هایی که دارن راحت یه موقعیت شغلی رو بدست میارن تا بتونن با استفاده از اون موقعیت شغلی به هر چه خرابتر کردن این مملکت کمک کنند! من تا پیش دانشگاهیی نمیدونستم کلاس کنکور چیه! بچه دهاتهای اطراف شهریار بودم. نشنیده بودم همچین چیزی هم هست اصلا! در تمام دوران تحصیلم یا شاگرد اول کلاس بودم یا شاگرداول پایه بودم یا شاگرد اول مدرسه. کلاس پنجم مدرسه معلم حل تمرین ریاضی کلاس بودم. سال اول دبیرستان به معلم فیزیکم اثبات کردم که فلان مسئله فیزیک رو اشتباه حل میکنه. با فرمول براش اثبات کردم. سر کلاس مبانی برنامه نویسی کامپیوتر رسما شده بودم تیچر اسیستنس و و و .. اما چه فایده!! یادمه هر چی معلم نابلد و تازه کار و ناشی بود میفرستادن مدرسه ماو اگر معلمی کارش درست بود خیلی تو مدرسه ما باقی نمیموند! خیلی زود میرفت مدارس بهتر مثل شاهد و نمونه دولتی و غیرانتفاعی و موسسات کلاس کنکورو... (اینهارو بعدها متوجه شدم) وقتی لیسانس و فوق لیسانس گرفتن کاری نداره و آقای رئیس فلان جا همه خواهرزاده ها و برادرزاده هاشون لیسانس و فوق لیسانسن دیگه امیدی برای اشتغال امثال من باقی نمیمونه. حتی میبینم که افراد زیادی با دیپلم رفتن سر کار و با کمک این دانشگاهها لیسانس و فوق لیسانس و بعد ارتقاء شغلی گرفتن. یعنی درس خوندن انقد کشک شده!! اگر من میدونستم که اینطور میشه من هم همینکارو میکردم. یعنی بعد از دیپلم میرفتم سرکار اول و بعد در ارتباط با سازمانی که دراونجا کار میکردم تحصیل میکردم. یعنی الان هیچ فرقی نیست بین منیکه تمام وقتم رو روی تحصیلات گذاشتم با اون کسی که کارکرده و درس خونده و مطمئن باشید که چیزی یاد نگرفته چون فرصتشو نداشته که درس بخونه یا پروژه انجام بده یا نرم افزار یادبگیره (دیدم که میگم) ؟ جالبیش اینجاست که زمان ما تا جاییکه یادمه دانش آموزاییکه از نظری رونده بودن میرفتن فنی حرفه ای و کاردانش. البته تو فنی حرفه ای ها بودن اوناییکه خیلی هم ضعیف نبودن. اما الان که نگاه میکنم میبینم اونها یکسال زودتر از دانش آموزای نظری میرن دانشگاه! یعنی پیش دانشگاهی هم نمیخونن! چه وضعیه آخه؟!
بابا هر چیزی اندازه ای داره بخدا. نمیشه که هر کی که دیپلم میگیره رو بهش لیسانس داد که. انقد تعداد لیسانس فوق لیسانس زیاد شده که دیگه ارزش خودشو از دست داده. خوب و بد هم قاطی هم شدن. الان اون کسیکه حتی دیپلم نگرفته و کاسبی میکنه اوضاع زندگیش و حتی احترامی که مردم بهش میذارن از ماها بیشتره! چون ما کار و درآمد نداریم! یا اگر هم داشته باشیم اندازه یه کارگر حقوق میگیریم. بلکم کمتر! یعنی این مملکتا هیچ حساب کتابی نداره