تیم ملی امید المپیک ریو را فدای اینچئون نکنیم

در روزگاری که حضور کارلوس کی‌روش پرتغالی در رأس کادر فنی تیم ملی فوتبال ایران موافقان و مخالفان خاص خودش را دارد، یک پرتغالی کهنه‌کار دیگر در آرامش کامل، هدایت تیم ملی امید ایران را بر عهده گرفته تا ببینیم این بار «نلو وینگادا» می‌تواند به حسرت چهل سال ‌حضور نداشتن در رقابت‌های المپیک فوتبال ایران پایان دهد و تیم ملی امید ایران را به المپیک ریودژانیرو برساند یا نه.

به گزارش «تابناک»، در روزهایی که همه چیز در فوتبال ایران معطوف به آماده‌سازی برای جام‌جهانی بود، خیلی‌ها این تذکر را به مدیران فوتبال ایران می‌دادند که هرچه زود‌تر تکلیف تیم ملی امید را هم مشخص کنند که کار به روزهای پایانی نکشد.

اما سرانجام در آخرین روزهای اسفند ماه، یک پرتغالی دیگر هدایت یکی از تیم‌های ملی را بر عهده گرفت؛ انتخابی که خیلی‌ها آن را به مافیای دلالی فوتبال ایران نسبت می‌دادند و خیلی‌های دیگر وینگادا را آلترناتیو کی‌روش می‌دانستند تا در صورت عدم توافق با او، تیم ملی بزرگسالان بدون مربی نماند، ولی هر چه ‌بود، سرمربی تیم ملی امید، کار خود را با حمایت فدراسیون و رسانه‌ها در تیم ملی آغاز کرد تا بتواند پس از المپیک ۱۹۷۶ مونترال، بار دیگر پای جوانان فوتبالیست ایرانی را به بازی‌های المپیک باز کند.

در این میان حضور بازی‌های آسیایی اینچئون هم یکی از مأموریت‌های وینگادا و تیم ملی امید بود که خیلی‌ها آن را فرصتی مناسب برای آماده‌سازی تیمی می‌دانستند که قرار است برای حضور در المپیک بجنگد؛ اما وقتی لیست وینگادا برای اردوهای تدارکاتی پیش از اینچئون اعلام شد، باز هم دیدیم که تدابیر نادرست و نابجا و دل‌خوش کردن به موفقیت‌های زودرس و فراموشی اهداف بلند مدت، ‌شاید سرنوشت این تیم المپیک را هم مانند سرنوشت سایر تیم‌های المپیک بعد از انقلاب کند.

در لیست نلو وینگادا، شمار قابل توجهی بازیکن بالای ۲۱ سال هستند که هرچند سن‌ آن‌ها زیر ۲۳ سال است، به دلیل شرایط سنی توانایی بازی در بازی‌های مقدماتی المپیک و همین ‌طور حضور در المپیک را ندارند. در حالی که پیش از این، ادواردو نلو وینگادا، سرمربی تیم امید و مسئولان فدراسیون بر اعزام بازیکنان زیر ۲۱ سال به این رقابت‌ها پافشاری داشتند تا تیم واقعی امید ـ که قرار است در رقابت‌های مقدماتی المپیک ریو به میدان برود ـ در اینچئون حاضر باشد، در نهایت ناباوری در لیست جدید وینگادا به تعداد انگشتان دو دست بازیکنان بالای ۲۱ سال به چشم می‌خورد؛ بازیکنانی که تاریخ مصرفشان تنها به این مسابقات محدود می‌شود و به دلیل شرایط سنی نمی‌توانند در مسابقات مقدماتی المپیک ۲۰۱۶ به میدان بروند.

بنابراین، آنچه نشان می‌دهد، اینکه بر خلاف ادعاهای قبلی، نتیجه‌گیری و نگاه کوتاه مدت اولویت اول فدراسیون در اینچئون محسوب می‌شود و از آینده‌نگری و دوراندیشی هیچ خبری نیست.

بنا بر این گزارش، نتایج خوب کاروان ایران در بازی‌های آسیایی گوانگژو، موجب شده تا در آستانه بازی‌های آسیایی اینچئون، مدیران جدید ورزشی کشور به هر طریقی که شده، نتایجی مشابه و حتی بهتر از آن را به دست آورند که این رقابت البته اندکی به چاشنی سیاست هم آغشته شده است. چه اینکه نتایج خوب قبلی در دوران مدیران ورزشی رئیس جمهور قبلی کسب شده و اکنون اما زمان، زمان مدیران ورزشی رئیس‌جمهور جدید است و همین ‌موجب شده تا برای کاهش بار انتقادات پس از بازی‌های آسیایی، مدیران به فکر کسب نتایج‌ درخوری باشند.

اما نباید فراموش کنیم که همین مسأله، ممکن است موجب قربانی کردن موفقیت‌های بزرگ آینده باشد. اگر ما امروز تیمی را متشکل از متولدین ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ راهی بازی‌های آسیایی اینچئون کنیم و ثمره‌اش را پس از حضور در المپیک ریو ببینیم، خیلی بهتر از آن است که همه پتانسیل جوانان را برای ‌یک مدال در جدول مدال‌های بازی‌های آسیایی اینچئون بسوزانیم. نگاهی به تجربیات سی و چند سال قبل، نشان‌ می‌دهد‌ که همین مصلحت اندیشی‌ها بوده که حسرت حضور در المپیک را برای فوتبال ما چهل ساله کرده است.