تیم ملی امید همه را ناامید کرد!

هنوز بازی‌های آسیایی اینچئون رسما آغاز نشده بود که تیم ملی فوتبال امید ایران، خیال همه را آسوده کرد و با یک شکست تحقیرآمیز در برابر ویتنام و تساوی در برابر تیم نه چندان مطرح قرقیزستان، تقریبا در آستانه حذف از این رقابت‌ها قرار گرفت. امیدهای ایران تنها در صورتی که در بازی دوشنبه ویتنام و قرقیزستان، نتیجه‌ای بهتر از پیروزی ۴-۱ ویتنام رقم بخورد، می‌توانند به دور بعدی راه یابند. در واقع تکلیف تیم صعود کننده این گروه از میان دو تیمی که بهتر به ویتنام باخته باشند، مشخص می‌شود.

به گزارش «تابناک»، تکلیف تیم نلو وینگادا در کره‌جنوبی خیلی زود مشخص شد تا دعوایی که پیش از این بر سر تشکیل تیم امید شکل گرفته بود، بسیار زود به پایان برسد. تیم‌های باشگاهی لیگ برتری پیش از این از دادن بازیکنان خود به تیم ملی امید ابراز نارضایتی کرده بودند و حتی در مقطعی تشکیل تیم امید در هاله‌ای از ابهام رفته بود. حالا با شکست مفتضحانه تیم امید در بازی‌های آسیایی، تیم‌های لیگ برتری می‌توانند به آسانی بازیکنان خود را داشته باشند.

بنابراین، کلید ناامیدی تیم امید را باید در همین رفتار بالا جست‌وجو کرد. رسیدن به پاسخ این پرسش چندان سخت نیست که چرا نزدیک به چهل سال است، تیم امید ایران راهی به بازی‌های المپیکی ندارد و با اینکه در هر دوره نسل درخشانی در این تیم توپ می‌زدند، نتوانستند هیچ گاه در این سال‌ها، راهی به المپیک پیدا کنند.

واقعیت ماجرا این است که هیچ گاه تیم امید در ساختار فوتبالی فدراسیون فوتبال، جایگاه مستحکمی نداشته و همواره به آن به صورت تیم فصلی نگاه می‌شده که گاه تشکیل می‌شود و گاه هم نه.

بنا بر این گزارش، همین مسأله موجب شده تا در سال‌های اخیر از بازیکنان تا باشگاه‌ها و خیلی‌های دیگر هیچ گاه خیلی جدی به این تیم فکر نکنند و نتیجه‌اش همینی شود که اکنون پیش روی ماست. تیمی که با هفت بازیکن تقریبا بزرگسال راهی اینچئون شده بود، هفت بازیکنی که امکان بازی در المپیک ریو را ندارند، در دو بازی ساده برابر تیم‌های درجه دو و درجه سه آسیایی، نتیجه‌ای بهتر از سوم شدن در میان سه تیم ندارد.

اما کمیته فنی فدراسیون فوتبال ایران، امروز از اخراج نشدن نلو وینگادا سخن گفته است؛ مربی پرتغالی‌ که مدت کوتاهی پس از بلاتکلیفی تیم ملی به صندلی این تیم رسید تا شاید ما پس از سال‌ها روی المپیک را ببینیم. ماندن یا نماندن وینگادا در اینجا چندان مهم نیست. اکنون که در موقعیت حساس چند ماه مانده تا انتخابی المپیک ریو، زنگ خطر برای فوتبال امید ما به صدا درآمده، وقت آن است که فدراسیون فوتبال، بازنگری دقیق‌تری در جایگاه تیم امید انجام دهد تا خدایی ناکرده حسرت چند ساله‌ای بر حسرت‌های فوتبال ما افزوده نشود!