بلایی که سر احمدی نژاد آمد، سر دولت روحانی هم میآورند!
در هشت سال دوران دولت احمدینژاد، یکی از انتقاداتی که عموما به وی و دولتش میشد و اغلب هم حالت تمسخر به خود میگرفت، آماری بود که رئیس دولت میداد؛ آمارهایی که گاه با آمار دیگران مردان اقتصادی دولتش در تضاد بود. عمده این نقدها هم از سوی کارشناسانی صورت میگرفت که آن زمان در بیرون از دولت بودند و اکنون بر مصدر قدرت نشستهاند.

در هشت سال دوران دولت احمدینژاد، یکی از انتقاداتی که عموما به وی و دولتش میشد و اغلب هم حالت تمسخر به خود میگرفت، آماری بود که رئیس دولت میداد؛ آمارهایی که گاه با آمار دیگران مردان اقتصادی دولتش در تضاد بود. عمده این نقدها هم از سوی کارشناسانی صورت میگرفت که آن زمان در بیرون از دولت بودند و اکنون بر مصدر قدرت نشستهاند.
به گزارش «تابناک»، اکنون ماههاست که دولت احمدینژاد، مسند قدرت را ترک کرده است، ولی «بازی آمار» همچنان ادامه دارد. رئیس جمهور آماری میدهد، منتقدان انتقاد میکنند و دولتمردان برای پاسخگویی، از انواع روشهای محاسبه تورم میگویند. تاریخ نزدیک کشور همچنان تکرار میشود. تفاوتی که آمار دوران احمدینژاد داشت، این بود که آمارهای او با حمله بیشتری مواجه میشد و کمتر او و دولتش منتقدان را بیاطلاع خطاب میکردند. همه این مطالب اما حاشیه است. نکته اینجاست که چرا مردم آمارهای مسئولان را باور نمیکنند؟
عدهای معتقدند که بالاخره آمارهایی چون کاهش تورم باید خود را در زندگی مردم نشان دهد و مردم این کاهش تورم را لمس کنند؛ اما مسئولان عموما معتقدند نباید انتظار داشت در کوتاه مدت مردم کاهش تورم را مستقیم در زندگی خود لمس کنند، ولی در فرایندی بلندمدتتر، کاهش تورم را حس خواهند کرد.
در یکی از مناظرات انتخاباتی سال ۸۸، وقتی احمدینژاد ادعای کاهش تورم را مطرح کرد، یکی دیگر از کاندیداهای ریاست جمهوری اظهار داشت، اگر تورم کاهش یافته بود، حتی ننه جون او هم میتوانست کاهش تورم را حس کند! و بدین وسیله، صحتهای ادعاهای احمدی نژاد را زیر سؤال برد. در آن برهه، آن کاندیدا هم نظری چون منتقدان دولت روحانی داشت و معتقد بود اگر تورم در زندگی مردم ملموس نباشد، ادعای کاهش آن واقعی نیست. این هم باز حاشیه است؛ صرفا اشارهای بود تا مشخص شود منتقدان دولتهای اصولگرا و اصلاحطلب یا اعتدالی مشی یکسانی دارند.
اما چرا آمارهای مرکز آمار یا یانک مرکزی محل اعتماد نیست؟ چرا مردم ایران در مواردی به آمارهای این نهادها اعتماد نمیکنند و حتی وقتی رئیسجمهور به آمار این نهادها ارجاع میدهد، به او انتقاد میشود؟ مگر نه این است که در یک کشور بالاخره در حوزه آمار باید نهادهایی مورد اعتماد باشند تا بتوان بر اساس آمار و دادههای آنان تحلیل کرد و برای آینده کشور برنامهریزی نمود؟
در برخی موارد شنیده شده، آمار نرخ تورم از زمانی که از یک کارشناس شروع میشود تا هنگامی که به رئیس جمهور گزارش میشود، چندین درصد کاهش مییابد و فلان رئیس اداره، فلان معاون اداره، فلان مدیر کل، فلان معاون سازمان و... هر یک جهت خوشایند، درصدی از آمار را کاهش میدهند!
با اینکه در سالیان اخیر، چنین بیاعتمادی به مراکز آماری ـ درست یا غلط ـ صورت گرفته است و اغلب مسئولان با این معضل دست به گریبان بودهاند و از طرفی هم تجربه کشورهای صاحب تجربه در این زمینه پیش روی آنان است، تلاشی جهت بازسازی یا طراحی نوع جدید از محاسبه و آمارگیری در کشور صورت نگرفته که با اعتماد مردم و کارشناسان روبهرو شود؟
سؤال اساسی این است که مردم ایران باید درستترین آمارها را از زبان رئیس جمهور بشنوند. باید آنقدر سیستم آمارگیری در کشور صحیح، شفاف و با سلامت همراه باشد که وقتی رئیس جمهور از آنان گزارشی میگیرد، مطمئن باشد به اصطلاح «مو لای درز» آن آمار نمیرود و رئیس جمهور، هر منتقدی را به راحتی به آن سیستم شفاف ارجاع دهد. آیا این انتظار زیادی است که بنا بر یک فرایند شفاف، آماری که به رئیس جمهور گزارش میشود، آماری باشد که نتوان در آن تردید ایجاد کرد؟
شاید بر اساس آنکه مؤمن باید از مواضعی که مورد تهمت قرار میگیرد، دوری کند، لازم باشد دولت هم یا حاکمیت حتی، این تهمت را که چون مراکز آمارگیری دولتی هستند، پس به نفع دولتها آمار ارائه میکنند، از ساحت خود بزداید و مانند انجمنهای حسابداران مستقل، کانون وکلا و... از مراکز کارشناسی و غیر دولتی برای آمارگیری در مسائل مختلف کشور حمایت کند.
این بدان معنا نیست که آمار مرکز آمار یا بانک مرکزی کنونی، درست و یا قابل اعتماد نیست، بلکه سخن این است که همواره آمارهای این نهادها به دلیل دولتی بودن، مورد تشکیک قرار میگیرد و این خاص دولت کنونی یا مرکز آمار و بانک مرکزی کنونی نیست و در همه دولتها این فرایند تشکیک در آمارها به دلیل دولتی بودن این نهادها وجود دارد. لذا هم لازم است بر اساس اصول دینی، از مواضعی که یک نهاد مورد تهمت قرار میگیرد، دوری شود و هم تجربه دیگر کشورها مورد استفاده قرار گیرد. تا زمانی که رئیس جمهور آمار کشور را در حوزههای مختلف اعلام میکند، با کمترین تشکیک مواجه شود و مردم از زبان رئیس جمهور درستترین وضعیت کشور و زندگیشان را برای برنامهریزی آینده بشنوند.
به گزارش «تابناک»، اکنون ماههاست که دولت احمدینژاد، مسند قدرت را ترک کرده است، ولی «بازی آمار» همچنان ادامه دارد. رئیس جمهور آماری میدهد، منتقدان انتقاد میکنند و دولتمردان برای پاسخگویی، از انواع روشهای محاسبه تورم میگویند. تاریخ نزدیک کشور همچنان تکرار میشود. تفاوتی که آمار دوران احمدینژاد داشت، این بود که آمارهای او با حمله بیشتری مواجه میشد و کمتر او و دولتش منتقدان را بیاطلاع خطاب میکردند. همه این مطالب اما حاشیه است. نکته اینجاست که چرا مردم آمارهای مسئولان را باور نمیکنند؟
عدهای معتقدند که بالاخره آمارهایی چون کاهش تورم باید خود را در زندگی مردم نشان دهد و مردم این کاهش تورم را لمس کنند؛ اما مسئولان عموما معتقدند نباید انتظار داشت در کوتاه مدت مردم کاهش تورم را مستقیم در زندگی خود لمس کنند، ولی در فرایندی بلندمدتتر، کاهش تورم را حس خواهند کرد.
در یکی از مناظرات انتخاباتی سال ۸۸، وقتی احمدینژاد ادعای کاهش تورم را مطرح کرد، یکی دیگر از کاندیداهای ریاست جمهوری اظهار داشت، اگر تورم کاهش یافته بود، حتی ننه جون او هم میتوانست کاهش تورم را حس کند! و بدین وسیله، صحتهای ادعاهای احمدی نژاد را زیر سؤال برد. در آن برهه، آن کاندیدا هم نظری چون منتقدان دولت روحانی داشت و معتقد بود اگر تورم در زندگی مردم ملموس نباشد، ادعای کاهش آن واقعی نیست. این هم باز حاشیه است؛ صرفا اشارهای بود تا مشخص شود منتقدان دولتهای اصولگرا و اصلاحطلب یا اعتدالی مشی یکسانی دارند.
اما چرا آمارهای مرکز آمار یا یانک مرکزی محل اعتماد نیست؟ چرا مردم ایران در مواردی به آمارهای این نهادها اعتماد نمیکنند و حتی وقتی رئیسجمهور به آمار این نهادها ارجاع میدهد، به او انتقاد میشود؟ مگر نه این است که در یک کشور بالاخره در حوزه آمار باید نهادهایی مورد اعتماد باشند تا بتوان بر اساس آمار و دادههای آنان تحلیل کرد و برای آینده کشور برنامهریزی نمود؟
در برخی موارد شنیده شده، آمار نرخ تورم از زمانی که از یک کارشناس شروع میشود تا هنگامی که به رئیس جمهور گزارش میشود، چندین درصد کاهش مییابد و فلان رئیس اداره، فلان معاون اداره، فلان مدیر کل، فلان معاون سازمان و... هر یک جهت خوشایند، درصدی از آمار را کاهش میدهند!
با اینکه در سالیان اخیر، چنین بیاعتمادی به مراکز آماری ـ درست یا غلط ـ صورت گرفته است و اغلب مسئولان با این معضل دست به گریبان بودهاند و از طرفی هم تجربه کشورهای صاحب تجربه در این زمینه پیش روی آنان است، تلاشی جهت بازسازی یا طراحی نوع جدید از محاسبه و آمارگیری در کشور صورت نگرفته که با اعتماد مردم و کارشناسان روبهرو شود؟
سؤال اساسی این است که مردم ایران باید درستترین آمارها را از زبان رئیس جمهور بشنوند. باید آنقدر سیستم آمارگیری در کشور صحیح، شفاف و با سلامت همراه باشد که وقتی رئیس جمهور از آنان گزارشی میگیرد، مطمئن باشد به اصطلاح «مو لای درز» آن آمار نمیرود و رئیس جمهور، هر منتقدی را به راحتی به آن سیستم شفاف ارجاع دهد. آیا این انتظار زیادی است که بنا بر یک فرایند شفاف، آماری که به رئیس جمهور گزارش میشود، آماری باشد که نتوان در آن تردید ایجاد کرد؟
شاید بر اساس آنکه مؤمن باید از مواضعی که مورد تهمت قرار میگیرد، دوری کند، لازم باشد دولت هم یا حاکمیت حتی، این تهمت را که چون مراکز آمارگیری دولتی هستند، پس به نفع دولتها آمار ارائه میکنند، از ساحت خود بزداید و مانند انجمنهای حسابداران مستقل، کانون وکلا و... از مراکز کارشناسی و غیر دولتی برای آمارگیری در مسائل مختلف کشور حمایت کند.
این بدان معنا نیست که آمار مرکز آمار یا بانک مرکزی کنونی، درست و یا قابل اعتماد نیست، بلکه سخن این است که همواره آمارهای این نهادها به دلیل دولتی بودن، مورد تشکیک قرار میگیرد و این خاص دولت کنونی یا مرکز آمار و بانک مرکزی کنونی نیست و در همه دولتها این فرایند تشکیک در آمارها به دلیل دولتی بودن این نهادها وجود دارد. لذا هم لازم است بر اساس اصول دینی، از مواضعی که یک نهاد مورد تهمت قرار میگیرد، دوری شود و هم تجربه دیگر کشورها مورد استفاده قرار گیرد. تا زمانی که رئیس جمهور آمار کشور را در حوزههای مختلف اعلام میکند، با کمترین تشکیک مواجه شود و مردم از زبان رئیس جمهور درستترین وضعیت کشور و زندگیشان را برای برنامهریزی آینده بشنوند.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
اینگونه آمار ها در دولت های قبل از احمدی نژاد هم داده میشد اما چون در آن موقع تحریم نبودیم کسی ریزبینی نمیکرد و دولتها هم از درآمد نفت یه جوری اقتصاد مملکت رو میگردوندند تازه لقب سردار هم میگرفتند اما زمان احمدی نژاد خیلی از این مدیران فکر میکردند مملکت داره برای خودش میچرخه وقتی آمدند توی گود تازه فهمیدند با حرف زدن اوضاع روبراه نمیشه این بود که دو راه داشتند یا کاسه کوزه رو تو سر دولت قبلی بشکنند یا جا پای دولت قبلی بگذارند با روش جدید یعنی هر مشکلی پیش میآید یا بانکها مقصرند یا دولت قبلی.
اتفاقا اگه یه جمله علمی گفته شد ایشون گفتن.آقای رحیمی میشه شما علمی تر بگید ب بگید شما چقدر تحصیلات دارید که ایشون را به بی سوادی محکوم میکنی؟
اشتغال جوانان صفر صفر صفر صفر
اسم این دولت دولت واردات است هنوزم پولدارهای دلال پولدار تر و کارگران بدبخت بدبخت تر می شوند آدمی که کار می کند حرف نمیزند فقط عمل می کند . وقتی میبینم پول ندارم غذای خودم را تامین کنم اون هم تو این ماه ها این آمار ها کجای دلم بگذارم ولش کن اصلا این حرف ها رو ما هم خدایی داریم .
مرغ بالای 8000 تومان و اقای روحانی میگن تورم اومده زیر 15%
پس این همه بیراهه و تهمت به احمدی نژاد قضیه اش چه می شود ، این همه دروغ به او فقط سیاسی است ...؟! یعنی احمدی نژاد که بعضی ها می گفتند مرد کار است و خیلی زحمت کشیده ، درست است ؟...
از قدیم گفتند با دیگران نگو که سر خودت میاد...
ما امیدمون به تدبیر خداست نه به دولت تدبیر وامید
روحاني و احمدي نژاد اصلا قابل مقايسه نيستن و هركسي اين دوتا رو با هم مقايسه كنه نشونه سطحي نگربودنشه.
احمدي نژاد به هيچ عنوان مملكت داري بلد نبود و تمام دوستان و فاميلاش و همسايه هاشو گذاشت راس كارهي مهم و مملكت و بيت المال رو نابود كرد.
حداقل دولت روحانی اگه کاری هم بلد نباشه بکنه ریشه مملکت نمیسوزنه جریان بین بد و بدتر وگرنه هیج کدوم از این دولت ها خوب نبودند
دوست عزیز
آمار و اعداد و ارقام، در جهت تصمیمگیری و تشخیص درستی مسیر طی شده، بسیار مهم و تاثیرگذار هستند. برنامه ریزی ها در جهت تغییر متغیرهای اقتصاد کلان در یک دوره یک یا دو ساله آنطور که قابل حس باشد تغییر نمیکنند. سیاستگذاران برای بهبود این متغیرها که هدف آن در نهایت افزایش سطح رفاه اقتصادی است، سیاستهایی را وضع میکنند و برای تشخیص درستی آن از شاخصهایی مثل نرخ تورم، بیکاری و ... استفاده میکنند. توانایی کنترل این شاخصها و هدایت آنها به سمت مقدار بهینه، نشان از مسیر درست سیاستگذاریهای انجام شده است. اما حس کردن و یا حس نکردن این حرکت در کوتاه مدت میسر نیست. اساسا با شاخص حس کردن امکان بهبود وجود ندارد. چون احساس افراد، متفاوت است و هر کس درکی از شرایط دارد. به جاست که همگی به علم و شاخصهای علمی که در سطح جهانی آزمون شدهاند، اعتماد کرده و به دولت در مسیر پیشرفت کشور یاری رسانیم. سپاس
غیر منصفانه است که کاهش تورم از چهل درصد به پانرده درصد را نپذیریم .
اما مشکل اینجاست که تورم پنج درصدی هم بالاست و منجر به افزایش قیمتها خواهد شد.
چاره تورم حذف یارانه ها - افزایش تولید و کاهش مصرف است.
نهایتا همه افراد جامعه باید در تولید ثروت نقش داشته باشند ، نه اینکه مصرف کنند و غر بزنند.
وقتی تورم 15 درصد باشه معنیش این نیس که قدرت خرید مردم بالا بره یعنی همچنان قدرت خرید مردم میاد پایین منتها با شدت کمتر نسبت به وقتی که تورم 40 درصد بود
نه مسئله اینکه دولت قبل هم همینو میگفت با این تفاوت که منتقدین عجیب دیروز الان خودشون دارن این امارو میدن.
نیازی نیست عزیز هرکی دستش تو خرج باشه میفهمه از اول سال تا حالا چقدر شده و حتی تو همین ماه بهمن چه مقدار رفته رو قیمت ها ...
نه عزیز شما راست میگی تورم منفی 40 درصده روحانی نخواست بگه مردم شکه نشن یدفعه.
قبلا تو یک ماه یکبار صد برابر میشد حالا تو یک ماه تو صد نوبت دوهزار برابر میشه ... دستت تو خرج نیست انگار ناشناس
مقایسه امار منتشره توسط دولت کنونی با دولت نهم ودهم منصفانه نیست چون دولت نهم ودهم به تخصص وتجربه برنامه ریزی امار قانون اغتقادی نداشت خود را قایم بر همه میدانست نتیجه اقداماتش انحلال سازمان برنامه قانونگریری اقدامات خود سرانه بهمریختگی روند اداری وحقوقی سازمانها دخالت درامور بانک مرکزی اشاعه ارتشا ورشوه بصورت رومیزی وزیر میزی بی اارزش نمودن پول ملی افلاس وفلاکت کشور برای سالیان طولانی بطوربکه حد اقل سی سال طول خواهد کشید تا اگر دولت صادق ومردمی بتواند سرکار باشد وقادر باشد جلوی غارتگری وفساد را بگیرد شاید بتواند بخشی از تخریب های ایجاد شده به کشور را جبران نماید
درود بر شما و ذهن واقع بینت
بنده قبول دارم که مقداری سرعت رشد تورم مهار شده است. اما علت اصلی عدم تزریق نقدینگی و رکود در همه زمینه هاست. ا- تسهیلات بانکی در حداقل ممکن است و عموما تسهیلات یارانه داری به بخش صنعت و کشاورزی نه بصورت سرمایه در گردش و یا سرمایه گذاری تزریق نشده است. (جریان نقدینگی کاهش یافته) بعلت سیر مراحل مذاکرات ورود سرمایه به بازار منتظر نتایج مذاکرات است. حقوق کارکنان دولت افزایش نیافته و حتی نسبت به تورم کاهش یافته لذا سطح خرید و سبد مصرفی مردم محدود شده که از عوامل اصلی کنترل تورم است. مطالبات پیمانکاران بعلت نبود بودجه پرداخت نشده لذا از این طریق نیز گردش پولی در کشور رخ نداده است. و .... که مجموع این عوامل سبب رکود در اقتصاد است . این برهه البته نا÷ایدار است و اگر گشایشی خصوصا در منابع مالی دولت ایجاد نشود انتظار یک جهش تورمی وجود دارد.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.