دوپينگ و حكايتی که همچنان باقيست

دوپينگ، ورزش ايران را به شدت آلوده كرده است. اين حقيقت تلخى است كه تمامى كارشناسان ورزشى به آن اذعان دارند. با وجود شواهد فراوان مبنى بر دوپينگ ورزشكاران، اين مساله بعضاً و به راحتى از سوى مسؤولان تكذيب مى شود.

به نوشته جوان؛ يكى از دلايل عدم توجه به مساله دوپينگ ورزشكاران، نبود يك آزمايشگاه مجهز در ايران است. به همين دليل تمامى نمونه ها با صرف هزينه اى گزاف به كلن آلمان فرستاده مى شود و به دليل گذشت زمان زياد بابت پاسخگويى اين آزمايشگاه، موضوع دوپينگ ورزشكاران از تب و تاب مى افتد و به بوته فراموشى سپرده مى شود. زمانى هم كه بعد از گذشت چند ماه، دوپينگ يك ورزشكار مثبت اعلام مى شود اين خبرها به راحتى در هياهوى اخبار روز ورزش گم مى شوند.

تقصير من نيست
بعد از اعلام اسامى ورزشكاران دوپينگى و آشكار شدن تخلف آنها، ورزشكاران متخلف به راحتى همه چيز را انكار مى كنند و گناه اين عمل زشت و غير ورزشى خود را به گردن مربى يا پزشك تيم مى اندازند. سعيد بيات، بازيكن تيم ابومسلم جديدترين چهره دوپينگى فوتبال ايران است، كه به محض مثبت اعلام شدن آزمايش دوپينگش همه چيز را به گردن پزشك ابومسلم انداخت:«من از اين قصيه كاملاً بى اطلاعم و به دليل مصدوميتم پزشك تيم به من يك آمپول تزريق كرد». نجفى، پزشك تيم ابومسلم هم انگشت اتهام را به سوى ماساژور تيم دراز مى كند:«من و بيات در اين ماجرا نقشى نداشتيم. دو ماه پيش و قبل از بازى با سپاهان، بيات يك آمپول به عنوان ويتامين از ماساژور تيم دريافت كرد و همان آمپول باعث مثبت شدن آزمايش دوپينگش شد.» از قصه بيات و پزشك ابومسلم كه بگذريم، به قضيه جالب ترى مى رسيم؛ اتفاقى كه در باشگاه پاس همدان رخ داد. بعد از اينكه مشخص شد يكى از بازيكنان اين تيم دوپينگ كرده كميته انضباطى، چلنگر (مترجم سرمربى پاس) را هم به دليل مشاركت در دوپينگ محروم كرد! اينكه چلنگر در اين ماجرا چه نقشى داشته هنوز بى پاسخ مانده، جالب تر اينكه محروميت چلنگر از بازيكن خاطى بيشتر است.

مقصر كيست؟
سؤال مهمى كه در اين بين مطرح مى شود اين است كه واقعاً مقصر كيست؟ بازيكن، پزشك، سرپرست، مدير؛ همه تقصير را به گردن ديگرى مى اندازند. با وجود اينكه اسامى داروهاى ممنوعه هر سال از سوى آژانس جهانى مبارزه با دوپينگ WADA اعلام مى شود، اما كادر پزشكى بيشتر تيم هاى ورزشى با اين داروها آشنايى لازم را ندارند و در هيچ يك از فدراسيون هاى ورزشى نيز برنامه اى براى آشنا سازى پزشكان و ورزشكاران با اين داروها وجود ندارد.

محروميت هاى كم اثر
دوپينگى هاى ورزش ايران بابت محروميت هاى ناشى از دوپينگ خود خيالى آسوده دارند، چرا كه محروميت آنان به شرايط مختلفى بستگى دارد؛ اول اينكه اگر چهره محبوب و معروفى باشند، اصلاً نامى از آنها برده نمى شود، در ثانى نهايت يك يا دو سال محروم مى شوند تازه به شرط اين اقدام متخلفين به اصطلاح ورزشكار به خاطر عمل غير ورزشى خود چندان سرزنش نمى شود چرا كه قصه دوپينگ آنان بعد از يك يا دو هفته به راحتى فراموش مى شود، در حالى كه در ورزش دنيا با اثبات دوپينگ يك ورزشكار، نه تنها تمامى عناوين و افتخارات وى پس گرفته مى شود، بلكه با محروميت هاى بلند مدت و مادام العمر نيز مواجه مى شود.