دل نوشته ای برای خستگی های عراقچی

جوانتر که بودیم با دوستانمان با عینک و متر و معیاری به دنیا و اجتماع خودمان نگاه می کردیم که امثال سید عباس عراقچی را جندان برنمی تافت ، اما یک نفر که نمیدانم دقیقا کی بود یا شاید هم کسانی یادمان داده بودند که حرمت افرادی چون عراقچی را باید حفظ کنیم . افراد وزین ، مودب کار بلد و تکنوکرات های وطن دوستی که همه جریان ها به آنها و تخصص و متانتشان نیاز دارند . 

نمیدانم خاتمی بود  که آن موقع از سیاست دور بود و نقاشی انتزاعی می کشید یا شاعران و نویسندگانی که دوستشان داشتم غیر مستقیم در گوشمان گفته بودند احترام آدمی چون او واجب است . شاید هم کار هیچ کدام نبوده و ماجرا در روزهایی ریشه داشت که مرحوم پدر بزرگ تفاوت و ارزش گذاری آدم ها را در گوش نوه اش زمزمه می کرد . خلاصه با همین فرمان فراز و فرودها طی شد و خیلی طول کشید که فهمیدیم اصل جنس همین آدم های شبیه به عراقچی هستند . بگذریم .

حالا خیلی ها که قبلا عراقچی را سهم خودشان می دانستند حرمتش را نه در رسانه و نه در مجلس نگاه نمیدارند . او به وظیفه خستگی ناپذیر می نماید ولی وقتی از تفاوت دلواپس و دلشکن می گوید یا از معنی مستند شطرنج با گرگ ها در ایام مذاکره و می گوید این یعنی ما نفهمیم . 

کارد به پهلو نشسته و رد خستگی را نشان می دهد . حالا رسایی می گوید عینک روی میز پرت کرده و نصیحت شده که برو عینکت را سمت جان کری پرت کن ! یک روزنامه هم عکسش را زده و بالاش نوشته مشکوک ! کنار ظریف و روانچی . ولی ما - من و رفقام - ناز سید عباس را می کشیم چه آن روزها که کنار لاریجانی به مذاکره می رفت چه بعد ها که با جلیلی و چه حالا که با ظریف . 

اصلا داداش درد وزخمت به جون ما . خسته نباشی . این دوستان هم به قول خودت خیلی هاشون آدم های خوبی هستن . چندتاشون هم باید باشن تا مردم قدر شما رو بهتر بدونن . همین طوری متین و محکم باش . عصبانی شدن هم حقته چون انسانی ولی مثل همیشه تا میتونی نزار عصبانیت کنن . لاکردارها دنبال بهانه برای سرپوش روی طبع عصبی و قدرنشناسشون هستند . بازهم پناه خستگی های ما باش .