نجات در خودانتقادي است!

خراسان نوشت:

يکي از مهمترين اسباب نجات و سلامت در هر نظام فردي و اجتماعي ، مراقبت دروني و مستمر است.حتي در يک وسيله يا ابزار صنعتي و فني هم با پيشرفت تکنولوژي و دانش بشري مهمترين بخش که ضامن حفاظت از آن خواهد بود جزء مراقب و هشداردهنده و کنترل کننده خودکار است.

براي همين در دستورات ديني و روايات و احاديث مذهبي موضوع مراقبت و محاسبه نفس تکرار و تأکيد مي شود و به ما هشدار مي دهند که مهمترين نياز ما يک واعظ و هشدار دهنده دروني است که اگر به خاطر تداوم غفلت و تراکم گناه از کار بيفتد و بي اثر شود ديگر انسان در مقابل آسيب ها و خطرات ايمن نخواهد بود.جامعه نيز مثل فرد "واعظ من نفسه" مي خواهد تا دچار عجب و غرور نشود و در مقابل آفت ها و آسيب ها هوشيار باشد و براي مداواي مشکلات خود بکوشد.

منتقدان دلسوز که در داخل جبهه خودي هستند اين نقش را ايفا مي کنند و بيشترين سهم را در حفظ سلامت جامعه و باقي ماندن در مسير اهداف و آرمان هاي اصيل دارند ،زيرا از متن جريان ارزشي انقلاب و نظام بيگانه و دور نيستند و از موضع دلسوزي و خيرخواهي و از داخل اين جبهه انتقاد مي کنند و اتفاقا به همين دليل اين انتقاد بايد از طرف معتقدين به نظام باشد که با تمام وجود به حقانيت آن اعتقاد دارند و سرنوشت خود را به سرنوشت انقلاب گره زده اند ، نه از ديگراني که از موضع عناد يا حداقل بي اعتنايي به انتقاد مي پردازند.

انتقاد با اين رويکرد در واقع مراقبت از سلامت حرکت و حفظ مسير صحيح است و نه تنها انتقاد سالم تهديد نيست بلکه سازنده و لازم و در حقيقت دفع تهديد است.اين که کوچکترين انتقاد را تضعيف نظام بدانيم و آن را از موضع اپوزيسيون و ضدانقلاب برشماريم اتفاقا ضربه اي ندانسته به نظام اسلامي و خيانتي ناخواسته به آرمان هاي انقلاب است.اينگونه انتقادها را اتفاقا بايد روحانيت بيشتر از همه انجام دهند و مردم، روحانيت را در جايگاه منتقدان دلسوزي ببينند که بدون وابستگي دولتي و حکومتي همواره مراقب خطاها و اشتباه ها هستند!

واضح است که اين انتقاد مبتني بر قاعده و بر اساس دلسوزي و بدون تخريب و همراه با انصاف است. چهره هايي امثال حجت الاسلام دکتر محمد مطهري که از خاستگاه انقلابي و ديني اصيل با انتقادهاي سازنده و هشدارهاي صريح به اصلاح مي پردازند از بزرگترين سرمايه هاي اجتماعي امروز ما هستند که بايد قدردان شان بود و سپاس شان گفت.وجود چنين چهره هايي ،مردم خصوصا نسل جوان را همچنان به حضور آگاهانه و مستقل روحانيت در متن جامعه و در جايگاه مراقب و ناظر امين نسبت به عملکرد مسئولان اميدوار مي کند و آنها را به استمرار سلامت و بقاي ارزش هاي اصيل انقلاب دلگرم مي سازد.