3بازدید
۰
خزعلی: ديگر بدون رضايت پدر نمی‌نويسم
نوشتم و نوشتم، مثل سابق، مي پنداشتم براي اسلام و آزادي قلم مي زنم، نمي‌دانستم كه هر زخمه قلم، زخمي است بر دل مجروح پدر، با خود گفتم: چون زنگي مست، تيغ برهنه كرده‌اي، بر كه مي‌زني؟ او پدر است نه كافر حربي.
مهدي خزعلي در آخرين به روز رساني وبلاگ‌شخصي خود مطلبي را با عنوان "ديگر بدون رضايت پدر نمي‌نويسم " منتشر كرده است.
به گزارش فارس در بخشي از اين مطلب آمده است:
نوشتم و نوشتم، مثل سابق، مي پنداشتم براي اسلام و آزادي قلم مي زنم، نمي دانستم كه هر زخمه قلم، زخمي است بر دل مجروح پدر! تا او را در بستر يافتم، دردم دو چندان شد، با خود گفتم: چون زنگي مست، تيغ برهنه كرده اي، بر كه مي زني؟ او پدراست نه كافر حربي!
دوش با خود عهد كردم تيغ در نيام كشم و قلم در خامه دان نهم و تا رضايتش ننويسم، يا اگر مي نويسم فقط براي خانواده ام بخوانم، چرا كه نه، آنها اولين و آخرين مخاطب منند، گاهي با نوشته هاي من ريسه مي روند و گاه مي گريند، گاه تنها پل ارتباط من و آنها اين نوشته هاست، فرزند براي مادر مي خواند و مادر براي فرزند، و با هم مي خندند، من نيز خودرا شريك محفل شادشان مي دانم، به چه ميخندند، به آسمان پر ستاره سلول من ؟ يا به پتوي سابقه دار انفرادي؟ به هر چه مي خندند، خوشحالم كه در اوج سختي توانسته ام لبخند را به خانه ام بياورم! مي دانم،چه سخت است "روز وداع ياران " ، امروز با دوستان همدل و يكرنگي كه شبهاي تنهايي مان را در محفل مجازي به هم انديشي مي نشستيم وداع مي كنم، مي دانم كه همه مرا درك مي كنند،...
ملت ما آنقدر فهيم و بزرگ است كه ادب در برابر والدين را آموخته و به فرزندانش مي آموزد، من تا كسب رضايت پدر با شما وداع مي كنم و درسايت چيزي نمي نويسم مگر با رضايت او. بدرود.
به گزارش فارس در بخشي از اين مطلب آمده است:
نوشتم و نوشتم، مثل سابق، مي پنداشتم براي اسلام و آزادي قلم مي زنم، نمي دانستم كه هر زخمه قلم، زخمي است بر دل مجروح پدر! تا او را در بستر يافتم، دردم دو چندان شد، با خود گفتم: چون زنگي مست، تيغ برهنه كرده اي، بر كه مي زني؟ او پدراست نه كافر حربي!
دوش با خود عهد كردم تيغ در نيام كشم و قلم در خامه دان نهم و تا رضايتش ننويسم، يا اگر مي نويسم فقط براي خانواده ام بخوانم، چرا كه نه، آنها اولين و آخرين مخاطب منند، گاهي با نوشته هاي من ريسه مي روند و گاه مي گريند، گاه تنها پل ارتباط من و آنها اين نوشته هاست، فرزند براي مادر مي خواند و مادر براي فرزند، و با هم مي خندند، من نيز خودرا شريك محفل شادشان مي دانم، به چه ميخندند، به آسمان پر ستاره سلول من ؟ يا به پتوي سابقه دار انفرادي؟ به هر چه مي خندند، خوشحالم كه در اوج سختي توانسته ام لبخند را به خانه ام بياورم! مي دانم،چه سخت است "روز وداع ياران " ، امروز با دوستان همدل و يكرنگي كه شبهاي تنهايي مان را در محفل مجازي به هم انديشي مي نشستيم وداع مي كنم، مي دانم كه همه مرا درك مي كنند،...
ملت ما آنقدر فهيم و بزرگ است كه ادب در برابر والدين را آموخته و به فرزندانش مي آموزد، من تا كسب رضايت پدر با شما وداع مي كنم و درسايت چيزي نمي نويسم مگر با رضايت او. بدرود.
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
هنوز دیدگاهی منتشر نشده است.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.