نان سنگک 10000 ریالی در اهواز!

حبیب الله بهرامی از خوانندگان "تابناک" در نوشته ای آورده است:

جمله "بابا نان داد " از گذشته های دور تا کنون همیشه ورد زبان ما نان خورها بوده است. نانی که، بیش ترین حجم غدای ما را در وعده های مختلف از جمله ناشتا یا صبحانه تشکیل می داده است. اگر چه از قدیم این ماما بوده که نیمه های شب بر می خاست و نان می پخت و به دست ما می داد، نه بابا!

تعیین نرخ نان، همیشه یکی از دغدغه های مسوولان استان ها و نیز کشور بوده است. آن هم نانی که به زیور یارانه های دولتی آراسته می شود.

آخرین نرخ نان در استان خوزستان و اهواز تا آن جا که نگارنده سراغ دارد 200 ریال یا به عبارت بهتر 20 تومان بوده است. البته در شهرستان های استان ارزان تر است .

اگر چه واحد پول کشورمان ریال است اما تا آن جا که نگارنده یاد دارد، شهروندان در هنگام بیان نرخ کالاها و اجناس خیلی کم از واحد ریال استفاده می کنند و همیشه در گفت و گوهای روزمره شان، به ویژه وقتی که پای عدد به میان می آید، واژه تومان یا تومن را به کار می برند. واحدی که تا کنون برای نگارنده ناشناخته بوده و شاید نخواسته ام دریابم که از کجا آمده و چرا جای واحد اصلی پول مان را گرفته است ؟!

البته در دوران جنگ تحمیلی که رزمندگان دلاور ما برای دفاع از میهن اسلامی مان، در مصاف با دشمنان ایثار می کردند، جمله "بابا خون داد" جای خود را در جامعه باز کرد و جای جمله "بابا نان داد" نشست. اما، نانی که بابا می دهد، تمامی ندارد و همیشه سفره های زندگی ما را پر برکت می کند.

نانی که مدت های زیادی است، ذهن برخی مسوولان ذی ربط را به خود مشغول کرده است تا به گونه ای آن را از دایره یارانه خارج کنند یا محیط این دایره را کوچک تر کنند!

شاید یکی از دلایل سبز شدن بی حد و اندازه ی نان های فانتزی و آزاد پز در جای جای شهرها و بخش ها و حتا روستاها ـ که همیشه با نان های محلی، سفره های خود را زینت بخشیده اند ـ ولی امروزه به نان های شهری روی آورده اند ـ همین دغدغه ی اختصاص یارانه به نان و نیز کم کردن یارانه و کلن برداشتن آن باشد!

متاسفانه همین نان ها ی یارانه دار کم تر رنگ کیفیت به خود گرفته اند و بیش تر بی کیفیت، سوخته و خمیر بوده اند. اما نانواها همیشه بی کیفیت بودن آرد را بهانه قرار داده اند تا مورد هجوم خیل اعتراض های شهروندان قرار نگیرند. هر چند که کسی برای این اعتراض ها تره ای خرد نمی کند!

امروزه، با وجود متنوع شدن نان های غیر یارانه ای و فانتزی، آن هم در بسته بندی های مختلف، اما متاسفانه، نه تنها کیفیت این نان های بسته بندی ـ که بیش تر از استان های دیگر کشورمان وارد خوزستان می شوند ـ بهتر نشده که بدتر هم شده و بعد از دو سه روز یا کفک می زنند یا بو و طمع آن تغییر می کند و غیر قابل مصرف می شوند!

به راستی، ما که قصد و برنامه داریم که سکان مدیریت جهان را در دست بگیریم و جهان را مدیریت کنیم، چه گونه از سد کوتاه نان هنوز نتوانسته ایم عبور کنیم و امر نان مردم را به خوبی مدیریت کنیم؟!

البته با شعار می شود مدیریت کرد، اما اگر بخواهیم شعارهای مان رنگ عمل به خود بگیرند به مدیرانی متخصص، متعهد، دلسوز و مردمی نیاز داریم. مدیرانی که منافع مردمی را به منافع خود ترجیح دهند و در خدمت جامعه باشند.

در کشور عزیز ما به ویژه در استان خوزستان، هیچ سفره ای نمی یابی که خالی از نان باشد. اما چه نانی؟ نانی که بابا داد یا ماما؟! نانی که زمانی ماما می پخت اما امروزه ما از آن دوران یاد می کنیم! یا نانی که بابا از نانوایی می خرد؟

مسلمن (مسلما)، نانی که بابا از نانوایی ها یا مغازه های بسته بندی نان، به خانه می آورد.

نانی که دیگر نه بو دارد و نه طمع که بخواهیم واژه ی "خوش" را به آن بچسبانیم، چه رسد به این که به دهان مان مزه کند!

امروزه اگر چه هر قرص نان یارانه ای و دولتی و تحت نظارت دولت در اهواز 200 ریال یا 20 تومان است، اما قرص نان غیر یارانه ای و آزاد نیز به 10 هزار ریال یا 1000 تومان رسیده است. آن هم در یکی از مناطق اهواز ـ که فعلا از بردن نام این منطقه و خیابان و نانوایی مربوط، خودداری می کنم. چرا که به گفته یکی از دست اندرکاران این نانوایی، قرار است این نانوایی آزاد پز در آیینی رسمی با حضور مسوولان استان و اهواز افتتاح شود!

به اطلاع و آگاهی شهروندان اهوازی و نیز مسوولان عزیز می رساند: در این نانوایی چهار نوع نان پخته و به دست خریداران محترم ـ که جلوی آن، صفوف به هم پیوسته و بیش تر نامنظم تشکیل می دهند ـ داده می شود.

نان سنگک ساده 300 تومان، نان یک طرف کنجد یا به گفته تهرانی ها خشخاشی! 400 تومان، نان دو طرف کنجد 500 تومان و دو نانه یا دو نونه و دو طرف کنجد 1000 تومان. البته، وقتی که این نان های کنجد دار را به خانه ببری نصف کنجد های آن بر روی زمین می ریزد! هر چند که در این خصوص، پرندگان بیش ترین استفاده را خواهند برد!

بلی! درست خواندید: یک قرص نان سنگک، هزار تومان یا به عبارتی 10 هزار ریال !

البته این نان 1000 تومانی بیش تر با رضایت مشتری تهیه و به سینه ی تنور می چسبد و پس از پختن، به دست سفارش دهنده می رسد.

اطلاعات بیش تر درباره ی نان سنگک 300 تا هزار تومانی را می توانید از مسوولان محترم و ذی ربط جویا شوید . اما همین قدر بدانید که نان سنگک ساده در "همدان " 100 تومان، یک طرف کنجد 150 تومان و دوطرف کنجد 200 تومان. همچنین نان سنگک ساده در شیراز و ساوه 200 تومان است.

ضمنا، از نرخ هر قرص نان سنگک در دیگر شهرهای کشور، استان و نیز در سایر مناطق اهواز خودمان، اطلاعات و کیهانی در دست ندارم که باز هم فکر کنم مسوولان خدمتگزار بهتر می توانند در این باره نظر بدهند و بر شهر اهواز و استان مدیریت کنند!

به گمان نگارنده، نان را امروزه باید در ردیف کالاهای لوکس قرار داد. به ویژه، وقتی که بتوان نان شخص یا اشخاصی را آجر یا سنگ کرد!

یاد نان هایی که مادران مان می پختند و نیز نان های دو ریالی نانوایی ها به خیر.