هشتم بین ۸تیم و سقوط به دسته چهار مبارک تنیس

تیم تنیس جام دیویس ایران با شکست مقابل کلیه رقبایش در سنگاپور ، به دسته چهارم این رقابت‌ها سقوط کرد.

تنیس ایران که روزگاری در آسیا آقایی می‌کرد و حتی داعیه جهانی شدن داشت در بدترین شرایط دوران خود است، اما هوش و حواس متولیان ورزش به سرخابی هاست! این رشته با سال‌ها ثبات در مدیریت و اصرار بی مورد و جهت دار به ادامه این روند به قهقرا رفت.

گویا تنیس جزیره خودمختار ورزش ماست و کسی نه آن را می‌بیند و نه جرات دخالت در آن را دارد. درست همان روز‌هایی که والیبال ما در عرصه نفسگیر جهانی عرض اندام می‌کند، تنیس ایران کیسه بوکس همه رقبا از جمله سوریه جنگ زده است.
مدیریت ناکارآمد اما قدرتمند در پس پرده هر بلایی می‌خواهد سر تنیس می‌آورد و نه خودش خسته می‌شود و نه اجازه نفس کشیدن به کسی می‌دهد.

قصد کرده بودیم دیگر در این باره ننویسیم، چون قبل از همه، اهالی تنیس در این باره مقصرند. همان‌هایی که موقع انتخابات صاحب رای هستند و ادامه این مدیریت را تایید می‌کنند. اما با نگاهی گذرا در می‌یابیم که به جز چند صاحب رای معلوم الحال بقیه اهالی این رشته بسیار مظلومند که دست شان به جایی بند نیست.
بدون اغراق تنیس یکی از پنج رشته ورزشی پرطرفدار در ایران است، اما از این توان عظیم بهره گرفته نمی‌شود. این رشته به امان خدا رها شده و چون طفل سرراهی به کسی سپرده شده که توان اداره اش را ندارد.
در تیم اعزامی نام شاهین خالدان به چشم می‌خورد. بازیکنی که ساکن آمریکاست و می‌گوید بیش از یکسال است رییس فدراسیون را ندیده است. آیا به این ترتیب می‌شود انتظاری جز شکست برای تنیس داشت؟
سالهاست ادعای توجه به رده های پایه داریم، اما کیست که نداند هنوز شاهقلی و شکوفی و همین خالدان بهترین‌های تنیس ما هستند که به ترتیب و نوبتی پیراهن ملی می‌پوشند و کسی به گرد پای شان نمی‌رسد.
صرفا جهت اطلاع؛ ایران با ترکیب شاهین خالدان، مهدی و کیارش سوری و حسام یزدی با مربیگری سعید احمدوند به تیم‌های سوریه و مالزی و قطر باخت تا برای کسب مقام هفتم و هشتم با سنگاپور بازی کند که این بازی را هم دو بر یک واگذار کرد و هشتم شد. البته گویا تغییراتی در نوع برگزاری رقابت‌ها ایجاد شده است که جزییات آن مطلب جداگانه‌ای می‌طلبد.
در سایت دیویس کاپ نوشته شده احتمالاً دو تیم آسیایی از دسته سه سقوط می‌کنند که در این صورت ایران هم به دسته چهارم سقوط می‌کند.

نویسنده: بهمن اسدی