حق خرمشهر ومردمش آیا این است؟+22 تصویر

حتی اگر خرمشهری نباشید، دیدار از خرمشهر جداً کار دشواری است.
به گزارش «خبر آنلاین»، خرمشهر از معدود شهرهایی است که نامش به تقویم رسمی کشور راه یافته. روزهای سقوط و فتح خرمشهر به یکی از مهمترین نقاط عطف تاریخ این مملکت بدل شدهاند که مقاومت جانانه و پیروزمندانه مردم در مقابل تهاجم خارجی را به یاد میآورند.
![]()


![]()
![]()
![]()

![]()




در کنار رود کارون موزهای هم تدارک دیدهاند با همان در و دیوارهای سوراخ سوراخ و کلی اشیا و وسایل و پوتینها و قمقمههای رزمندگان و عکسهای دیدنی و تأثربرانگیز از خرمشهر قبل و بعد از جنگ و ادوات جنگی که هنوز هم بعضی ها کنارشان عکس یادگاری می گیرند.

![]()
![]()
اینجا را که میبینی، یعنی اینکه یادگارها و خرابیهای جنگ باید در همین موزه جمعآوری و حفظ شوند و خارج از موزه، پس از محو خرابیها، همه چیز از نو ساخته شود تا خون زندگی دوباره در رگهای شهر جریان یابد. کاری که در تمام نقاط جنگ دیده دنیا و حتی کشور خودمان انجام شده و میشود. این وظیفه بدیهی دولتهاست. ولی معلوم نیست چرا خرمشهر از این قاعده مستثنی شده. تو گویی قرار است تمام شهر با حفظ همه خرابیهایش موزه دائمی جنگ باشد.






شاید خرمشهر بیش از «ستاد دائمی بزرگداشت آزادسازی خرمشهر» به «ستاد دائمی بازسازی خرمشهر» نیاز داشته باشد.
دیدار از خرمشهر جداّ کار دشواری است، حتی اگر خرمشهری نباشید. اما این را بدانید که خرمشهر هنوز که هنوز است زیباترین و سرخترین غروب دنیا را دارد. بیتردید.
![]()
به گزارش «خبر آنلاین»، خرمشهر از معدود شهرهایی است که نامش به تقویم رسمی کشور راه یافته. روزهای سقوط و فتح خرمشهر به یکی از مهمترین نقاط عطف تاریخ این مملکت بدل شدهاند که مقاومت جانانه و پیروزمندانه مردم در مقابل تهاجم خارجی را به یاد میآورند.
فاصله بسیار اندک خرمشهر تا مرز عراق موجب شد تا این شهر و مردمش به راحتی در تیررس دشمن قرار گیرند و بیشترین صدمات را از این حملات تحمل کنند.

این شهر پیش از اشغال، بندری پررونق و آباد و شهری شاد و خرم به حساب میآمد.

اما حالا تفاوت چندانی با روزهایی که در اشغال بعثیها بود، ندارد. در و دیوارهای سوراخسوراخ و ساختمانهای همچنان مخروبه اما نه متروکه، سیمای جنگزده شهر را به تمامی حفظ کردهاند. درکمال تعجب، در اکثریت قریب به اتفاق همین بناها مردم، سکونت دارند.
البته مسجد جامع، بازسازی شده و تنها بخشی از دیوار قدیمی آن به یادگار مانده است.


ساختمان مشهور «شش طبقه»اش که زمانی برو بیایی داشت، حالا حال و روز عجیب و غریبی دارد.

و کارون پرشورش هنوز نه تنها باید لاشه قایقها و لنجهای کوچک و بزرگ را در خود تحمل کند که زبالههاو فاضلاب شهری هم امانش را بریدهاند.

واقعا خرمشهر باید بیست و دو سال پس از پایان جنگ، مشکل فاضلاب و آب شرب داشته باشد؟

در کنار رود کارون موزهای هم تدارک دیدهاند با همان در و دیوارهای سوراخ سوراخ و کلی اشیا و وسایل و پوتینها و قمقمههای رزمندگان و عکسهای دیدنی و تأثربرانگیز از خرمشهر قبل و بعد از جنگ و ادوات جنگی که هنوز هم بعضی ها کنارشان عکس یادگاری می گیرند.

اینجا را که میبینی، یعنی اینکه یادگارها و خرابیهای جنگ باید در همین موزه جمعآوری و حفظ شوند و خارج از موزه، پس از محو خرابیها، همه چیز از نو ساخته شود تا خون زندگی دوباره در رگهای شهر جریان یابد. کاری که در تمام نقاط جنگ دیده دنیا و حتی کشور خودمان انجام شده و میشود. این وظیفه بدیهی دولتهاست. ولی معلوم نیست چرا خرمشهر از این قاعده مستثنی شده. تو گویی قرار است تمام شهر با حفظ همه خرابیهایش موزه دائمی جنگ باشد.

همین محرومیتها و کمتوجهیها باعث شد بسیاری از خرمشهریهای اصیل به شهرهای دیگر ایران یا کشورهای دیگر جهان مهاجرت کنند. خرمشهر نه از «سازندگی» و «اصلاحات» خیری دید و نه از «مهرورزی» طرفی بست، همان ماند که بود.

آنها که در بازسازی کشورهای دیگر اعم از «دوست و همسایه» و «دوست و برادر» این همه شوق نشان میدهند، چرا و با چه توجیهی چشم روی خرمشهر و مشکلات بیشمارش میبندند؟

واقعا کدام وجدان بیدار و منصف، میپذیرد که ایران در بازسازی «عراق» مشارکت کند ولی حال و روز خرمشهرش اینگونه باشد؟

انصافتان را شکر! حال و احوال جوان خرمشهری که میراثدار جنگی است که بر پدرانش و شهر و دیارش تحمیل شده، باید این باشد که از فرط بیکاری و رخوت، گوشه خیابان چرت بزند؟

حالا واقعا حق مردم خرمشهر پس از تحمل آن همه دشواری و آوارگی، این است؟ حق مردم خرمشهر به کنار، حق در و دیوار خرمشهر هم این نیست.

شاید خرمشهر بیش از «ستاد دائمی بزرگداشت آزادسازی خرمشهر» به «ستاد دائمی بازسازی خرمشهر» نیاز داشته باشد.
دیدار از خرمشهر جداّ کار دشواری است، حتی اگر خرمشهری نباشید. اما این را بدانید که خرمشهر هنوز که هنوز است زیباترین و سرخترین غروب دنیا را دارد. بیتردید.
عکسها: کیوان کثیریان
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
پس مردم ابادان چی
اصلا هم جالب نیست.با بودجه ای که در این چندسال برای خرمشهر صرف شد میشود چند شهر را از نو ساخت اما همه آن توسط مسولین شهری خورده شد. مقصر دولت نیست
من خرمشهر رفتم واقعا آدم گریه اش می گیره بوی گند آشغال و فاضلاب توی خیابونها,
لوله های گاز و نفت از اونجا رد میشه مردم بیچاره شون گاز کپسولی استفاده میکنن محرومیت به تمام معنا!!!!
چراغی که به خانه رواست بر مسجد حرام است
سلام
خداروشکر چند وقتی که سایت تابناک در مورد شهرهای خوزستان مطالبی می نویسد لازمه به عنوان یک خوزستانی تشکر کنم. واقعا شهرهای استان خوزستان به واقع جز مظلومترین شهرهای ایران هستند چون اب کشور اینجاست حتی یک شهر اب شرب سالم نداره پول مملکت اینجاست ولی به مردمش هیچ خدمات شهری رفاهی ... داده نمیشه جنگ روتحمل کرد و بازسازی نشد ... .
بله دوست عزیز خرمشهری- بیشتر ما با هم همدریم ! ماقبل از جنگ زیر ساخت بسیاری داشتیم که متاسفانه با شروع جنگ آن زیر ساخت ها هم از بین رفت و در طو ل هشت سال جنگ نه تنها کار ی انجام نگرفت ولی بسیاری از استانهای دیگر که دور از معرکه بودند به خوبی به عمران و آبادانی آن مناطق رسیدند و حالا هم در عمران و آبادانی با سرعت زیاد پیش میروند - شهروند ایلامی
وای که چقدر این شهر پتانسیل دارد برای جذب توریست اما به آن رسیدگی نشده!
بنظر بنده اين مصاديق جنگ تحميلي را كه نعمتي براي ما بود نبايد از بين برد.چه نشاني براي نسل بعدي باقي خواهد ماند.
افسوس!
واقعا کدام وجدان بیداری می پذیرد که چند عکس را به صورت گزینشی از در و دیوار بگیریم و به نام حال و روز خرمشهر به مردم تحویل دهیم؟آیا چنین عکسهایی را در نیویورک و واشنگتن و جزایر قناری نمی توانیم بگیریم؟خرمشهر راما هم دیده ایم و از زیباییهاش لذت برده ایم.
خرمسهر نام تو فقط تبلیغت سکوت است
باسلام درود به روح تمامی شهدا
کجایی محمد جهان آرا
اگر بودی میدیدی
که چی شد
ميدانم كه نوشته هاي يك بچه خرمشهر را درج نمي كنيد ولي براي تسكين دردهايم مي نويسم .در جنگ آوراره شديم به آبادان و باز از آنجا آواره شديم سربندر . از آنجا ما را به ماه شهر بردند و از آنجا ما را به شاهرود و از آنجا مارا به (ميدان غار )و بعد به قرچك .خلاصه ما ماركوپواوي ايراني بوديم و كسي نگفت چرا آواره شديد.پدر از شدت فكر زياد فرزندان دچار افسردگي شديد شد .و بعد بيماري پاركينگسن.و بعد از مدتي به خاطر همين بيماري لعنتي درگذشت .و كسي جوياي حال او نشد ...بخاطر همين آوارگي هاي تلخ مادرم هم دچار بيماري عصبي شد...و اين قصه ادامه دارد.
سلام . عزيز خرمشهري
ما به اين موضوع عادت كرده ايم كه هر سال نزديك سوم خرداد ياد خرمشهر افتاده و حقايق تلخ را بازگو كنيم .
من نظر مقام معظم رهبري را به اين عكسها و كامنتها جلب كرده و تقاضا دارم يكبار براي هميشه به اين مسئله دردناك كه هر روح و وجدان بيداري را مي آزارد خاتمه دهند با آن نفس عيسايي خود فصلالخطاب مشكلات عديده مردم ايران باشند كه خرمشهر متعلق به تمام مردم ايران است .
خرمشهر وزير ميخواهد نه فرماندار !!!!.
ازمسئولين كه به عراق همه نوع كمكي ميكنند متشكرم!!!!!!!
حکایت مردم خرمشهر حکایت کسی که هم پیازو خورد و هم کتکو . هم توی جنگ بدبختی کشید و هم بعد از جنگ . واقعاً چی بود و چی شد
در ایام نوروز به این شهر یادها و خاطره ها و حماسه ها به اتفاق خانواده سفر کردم ، واقعاً آنچه شما گفتید ازنزدیک دیدم و شاهد این همه نارسایی ، کمبود و... بودم ، واقعاً سپری کردن حتی چند ساعت در این شهر به دلیل ضعف شدید بهداشت و سایر امکانات اولیه بسیار دشوار بود .
خرمشهر جزئي از خوزستان زيباي قبل از اشغا ل است،آبادان آباد، اهواز با كارون رويائي و... بيائيد اول به ملت خود مهرورز باشيم وعدالت طلبي رااز خانه و كشور خود آغاز كنيم ، بعد سراغ جهان برويم
کشور های حوزه خلیج فارس مخصوصا کشور امارات و کویت با پول نفت کشور خودشون را آباد کردند و ایران هم با پول نفت کشور لبنان و فلسطین و کشور های آفریقایی و آمریکای لاتین را آباد کرد.دود بر حس وطن پرستی عربها
هیچ قومی سرنوشتش تغییر نمی کند مگر اینکه خودشان بخواهند.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.