۶۰سال با دیه‌گو آرماندو مارادونا و چند عکس

مارادونا در سال 1973 در یک رویداد ورزشی ملی در آرژانتین / طلوع خورشید آرژانتینی در فوتبال

همه چیز از آرژانتینوس جونیورز آغاز شد. از آنجا دیگو با استعداد به بوکاجونیورز در بوینس آیرس نقل مکان کرد. این باشگاه مورد علاقه پدرش بود و در سال 1981 این انتقال انجام شد. او توانست در همان سال قهرمان لیگ برتر آرژانتین شود اما آرژانتین برای دیگو خیلی کوچک بود و خیلی زود به اروپا رفت و به بارسلونا پیوست.

2 ژوئن 1979 در پیروزی 3-1 مقابل اسکاتلند در گلاسکو، دیگو اولین گل بین المللی خود را به ثمر رساند

باشگاه کاتالونیایی در سال 1982، مبلغ 7.3 میلیون دلار برای مارادونا هزینه کرد، اما او هرگز در بارسلونا خوشحال نبود. مارادونا که عاشق زندگی شبانه بود به طور مداوم با سرمربی خود "اودو لاتک" درگیر میشد و پس از سه سال، او این باشگاه را ترک کرد و شاید بهترین تصمیم زندگی حرفه ای خود را گرفت.

در جولای 1984، مارادونا با مبلغ بی سابقه 10.5 میلیون دلار به ناپولی منتقل شد. این باشگاه ایتالیایی قبل از ورود او به جز جام حذفی در سال 1961 هرگز قهرمان مسابقات مهم نشده بود و فقط از سقوط فرار میکرد. بین سالهای 1984 و 1991، مارادونا به ناپولی کمک کرد تا دو قهرمانی در لیگ و یک قهرمانی در جام یوفا در سال 1989 کسب کند.

هیچ بازیکن دیگری مانند مارادونا در سال 1986 یک جام جهانی را تحت تاثیر خود قرار نداد. او با آرژانتین قهرمان این مسابقات شد و تبدیل به یک فوق ستاره فوتبال شد. او در یک چهارم نهایی "دست خدا" خود را مقابل انگلیس به ثمر رساند، اما با یک گل دیگر در همان دیدار که به عنوان یکی از تماشایی ترین گلهای تاریخ میتوان نام برد. وی به عنوان بازیکن مسابقات نیز انتخاب شد.

جشن قهرمانی آرژانتین در جام جهانی 1986 مکزیک

یکی از سخت ترین لحظات دوران حرفه ای مارادونا شکست در فینال جام جهانی 1990 مقابل آلمان غربی به میزبانی ایتالیا بود. گیدو بوخوالد او را از بازی خارج کرد و آندریاس برمه از روی نقطه پنالتی تنها گل مسابقه را وارد دروازه کرد تا آلمان به قهرمانی برسد و آرزوی مارادونا در مورد جام جهانی دوم را خراب کند.

در سطح باشگاهی، مارادونا قبل از بازگشت به آرژانتین در سال 1992 به سویا رفت. در فوریه 1992، او با یک تفنگ بادی به سمت روزنامه نگارانی که ویلای او را در نزدیکی بوینس آیرس محاصره کرده بودند شلیک کرد و محکوم به دو سال و 10 ماه حبس تعلیقی شد.

مارادونا برای آخرین بار در 25 اکتبر 1997 در بوکاجونیورز به میدان رفت. پیش از این وی به دلیل دوپینگ به مدت 15 ماه محروم شده بود. برای جلوگیری از تعلیق بیشتر، او در 30 اکتبر 1997 بازنشستگی خود را اعلام کرد. 37 سال سن، دوران فوتبال مارادونا پر از حاشیه و افتخار به پایان رسیده بود.

در اکتبر 2008، مارادونا با وجود اینکه سابقه مربیگری کمی داشت، به عنوان سرمربی آرژانتین انتخاب شد. تیمش در جام جهانی 2010 در مرحله یک چهارم نهایی با نتیجه 4-0 مغلوب آلمان شد و در نهایت اخراج شد. او در دوران مربیگری هرگز نتوانست موفقیتی که در روزهای بازی اش داشت را تکرار کند.

دیگو مارادونا همواره به تفکرات چپ گرایش نشان داد و به همین منظور تصویری از "فیدل کاسترو" را بر پای چپ و "چه گوارا" را بر بازوی راست خود تاتو کرده ‌بود. (دیدار او با فیدل کاسترو سیاست مدار کوبایی)

سبک زندگی مارادونا منجر به افزایش وزن او شد. بیش از یک بار او از مرگ رهایی یافت، اما دیگو پس از برداشتن لخته خون از مغز، در 25 نوامبر دچار حمله قلبی شد و در سن 60 سالگی درگذشت.

غم و اندوه هواداران دیگو ابدی در آرژانتین و ناپل

پیش از دیدارهای شب گذشته و امشب در لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا، تیم ها به احترام دیگو مارادونا یک دقیقه سکوت خواهند کرد. همچنین در بازی های هفته پیش روی سری آ نیز به احترام درگذشت این اسطوره فقید، تیم ها یک دقیقه سکوت خواهند کرد.

در ناپل، مارادونا یک نماد و قهرمان است؛ او کوکائین مصرف کرد و به مافیای محلی نزدیک شد. اما همچنان در میان هواداران و مردم شهر ناپل همواره از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده است. طبق توافق باشگاه ناپولی با شهرداری ناپل پس از درگذشت وی، ورزشگاه تاریخی سن پائولو به نام دیگو مارادونا تغییر خواهد کرد. (چراغ های روشن سن پائولو در ناپل به احترام ستاره آرژانتینی)

باشگاه بوکا جونیورز با روشن نگه داشتن چراغ مربوط به جایگاه دیگو مارادونا در استادیوم لابومبونرا به او ادای احترام کرد