یک تلنگر مهم اجتماعی در ماجرای غزاله و آرمان

تعدای از وکلا هستند که برای مطرح کردن و تبلیغ و کسب وجهه تخصصی و در نتیجه کسب مشتری بیشتر و درامد بالا تر اینگونه پرونده ها را در بوق رسانه های داخلی و خارجی قرار داده و سعی میکنند با تحریک احساسات عموم مردم بر صادر کننده گان حکم و خانواده مقتول اعمال فشار کرده و یا حکم را تضعیف و یا خانواده مقتول را مجبور به رضایت کنند . وگرنه روزانه تعداد قابل توجهی پرونده قتل در محاکم مطرح و حکم برای انها صادر و اجرا میگردد و در تعداد چشمگیری هم گذشت اتفاق میافتد بدون اینکه افکار عمومی مشوش گردد .شما برسی کنید ببینید چند پرونده قصاص که این چند وکیل وکالت اتها را بعهده داشتند و انها را به کف جامعه کشیدند منجر به گذشت شده .قطعا این وکلا میدانند نتیجه ای از رسانه ای کردن نخواهند گرفت اما ار تبلیغ وسیع مجانی هم نمیشود گذشت

درزمان و شرايط امروز قصاص خاصيت واقعى خود را ندارد و در نهايت از خانواده مقتول قاتل مى سازد چنانچه پس از طى مراحل قانونى قتل عمد ثابت و قاتل مشخص شد توسط مراجع قانونى حكم اجرا شود

در چارچوب قوانین فعلی نظر آقای عبدی کاملا منطقی است. اما آیا نمی توان با تغییر قانون راه سومی یافت؟ چرا برای کم کردن خرج زندانها، حبسهای طولانی را حذف کرده اند و شاکیان را بین دوراهی قصاص و بخشش قرار داده اند؟ اگر آرمان را حبس 20 یا 30 ساله می کردند بهتر نبود؟ درضمن کسانی که فکر می کنند با اعدامهای بیشتر جامعه امنتری داریم متاسفانه هیچ شواهدی ارائه نمی دهند فقط یک استدلال ساده می کنند که درستی آن تحقیق نشده.

حرف منطقی جواب ندارد

با سلام و احترام حرف های خوبی بود که در شرایط فعلی گفته شد ،منتها به نظر یک مشکلی در کار هست و اون هم اینکه وقتی قتلی اتفاق می افتد قانون در صدد اعدام قاتل بر می آید و با مقتول و عملکرد ایشان قبل از قتل اصلا " کاری ندارد برای مثال در همین قضیه آرمان و غزاله قضات به درستی به نتیجه قتل رسیدند ولی اگر نگاه کنیم در منزل قاتل این اتفاق افتاده و سوالی که اینجا ذهن را درگیر می کند اینست که مقتول در منزل قاتل چکار می کرده و چرا باید به تنهایی به چنین محلی میرفته ،اصلا" اگر آرمان را در این بحث صددر صد مقصر بدانیم باید غزاله را هم در موضوع حضور شان در محل یاد شده کمی مقصر بدانیم که قانون در این مورد سکوت اختیار کرده حالا چرا واقعا" من نمی دانم.باتشکر

خبرنگاران و روزنامه نگاران هم سهیم هستد در نتیجه
چنان در بوق و کرنا کردند فکر کردند می تونن با این کار هم تیتر بسازند هم نجاتش بدن

موضوعی که در این ۸سال برای خانواده غزاله شاید هیچ تشکیلاتی یا خیرخواهانی بخصوص از طرف فامیل یا ...پا پیش نگذاشتندپدر ومادرش را تشویق برای فرزند آوری نمایند این رویه اکسری است که دنیای محزون خانواده را عوض می کند ؛دوستی داشتیم دخترخانمشان از بالکن منزلشان سقوط کرد وفوت شد شاید از لحاظ سنی شرایط والدین غزاله را داشتند بسیار افسرده وغمگین بودند آنقدر تشویق شان کردیم که خداوند به ایشان اولاد جدیدی عطا فرمود واز زیر بار این محنت تا حدود زیادی خارج شدند .متاسفانه در طول این هشت سال این بندگان خدا هم محنت کشیدند هم پیرشدند وهم فشار اما آیا کسی حاضر شد آنها را ترغیب به تغیبر نگاهشان به دنیای بعد از غزاله نمایند .؟....

آفرین حرف حساب و درستی زدند.

وکلا و خانواده آرمان خیلی بد و ناشیانه و شاید عامدانه ادعاهای عحیب از خانواده مقتول توقع رضایت داشتند.می گقتند غزاله زنده است و قتل را حاشا می کردند و رسانه ها توهین می کردند.وکلا گفتند غزاله در زاهدان زنده رویت شده.این حرفها همه دلیل اصراری شده که به اعدام شبیه به قتل منجر شد.امان از دست شیاطین و دوستان نادان و مغرض.

البته اینور ماجرا را هم باید دید وآنهم اینکه برای اولین بار صدا و سیمای میلی در یک اقدام عجیب بلا فاصله رفت با پدر و مادر مقتول مصاحبه کرد و آنها هم هر چه خواستند حتی به حق و یکطرفه گفتند و نمک بر زخم های پدر و مادری دیگر که آنها هم گرفتار یک ندانم کاری فرزندشان شدند و بالاخره جگر گوشه نوجوان شان را بالای چوبه دار دیدند پاشیده شد

در کل اعدام باید جمع شود مگر برای قاتلین سریالی
جکم 15 سال زندان که در کل دنیا رواج پیدا کرده بسیار عقلی و بازدارنده تر است و خشونت را ترویج نمی کند.
در این قضیه هم اگر آرمان می دانست که مجازاتش 15 سال زندان است ، لااقل جنازه را معدوم نمی کرد و این خودش مرحمی بود بر زخم خانواده غزاله
فراموش نکنیم که اگر کسی 15 سال زندان برود ، روزی که بر می گردد خودش و دنیای اطافش کلا عوض شده است .
نیازی به اعدام نیست .

چه تحلیل خوبی بود. مخصوصا نتیجه گیری پاراگراف آخر

سوال: قاتل اگر دستگیر و زندانی و محاکمه و محکوم نشده بود پشیمان می شد؟
از شرح ماوقعی که بر سر مقتول و جنازه اش آمده چنین برداشت نمی شود.

این فشار بر خانواده های مقتولین رو در برنامه های آقای احسان علیخانی هم میشد دید که انگار خانواده مقتول احساس میکرد اگر رضایت ندهد جای قاتل و مقتول عوض می شود و آنها گناهکار و سنگدل شناخته می شوند.
یک اشتباه دیگر اینست که در صورت رضایت خانواده مقتول، این کدورت باطنی باقی است و نخواهیم عادی انگاری کنیم که مساله تمام شد و حالا بیایید رو در رو شوید و همدیگر را بغل کنید!

تحت تاثیر جو سازی های اروپایی های ریاکار قرار نگیرید.
مشکل شان کشته شدن جنایتکاری که دو روز مانده به 18 سالگی، دختری (فردی بسیار ضعیف تر از خود که متاسفانه به قاتل اعتماد داشت و مهمانش بود) را با ضربات مشت سپس کوبیدن سر به تخت و در نهایت (برای یکسره کردنش، گویا هنوز نفس می کشیده) با میله بارفیکس به قتل رسانده و قطعه قطه کرده و در چمدان قرار داده و در سطل زباله انداخته است نیست.
چگونه برای یک جنایتکار اشک می ریزند اما در برابر کشته شدند کودکان غیرمسلح فلسطینی توسط اسرائیل، ساکتند؟
مانند این، قویا محکوم کردن توی سرشان بخورد نمی توانند از اسرائیل فقط خواهش کنند که از سلاح غیر کشنده علیه معترضان کودک فلسطینی استفاده شود؟ شاید توقع چنین کاری از اسرائیل غیرواقعی است؟

سلام. خدا پدر شما رو بیامرزه! در این مورد کاملا با جناب عبدی موافق هستم. رضایت گرفتن فوت و فن خودش رو داره. در سال موارد زیادی از صلح و سازش در مناطق مختلف ایران و بین اقوام گوناگون صورت میگیره، کسانی که دنبال رضایت گرفتن هستند و میخوان ثواب کنن از این پرونده‌های صلح و سازش محلی و فارق از جار و جنجال یاد بگیرن