زمان از بین رفتن جهان

تهران- يک پروفسور فيزيک و کيهان شناسي گفت: جهان حدود 35 ميليارد سال پس از پيدايش از بين مي رود بطوريکه انرژي تاريک کل جهان را فرا مي گيرد و باعث از هم گسيختگي تمامي خوشه هاي کهکشاني و در نهايت کهکشانها و ستارگان مي شود.
   
پروفسور "بهرام مبشر" روز سه شنبه در گفت و گو با ايرنا گفت: حدود چهار درصد از محتويات جهاني که ما در آن زندگي مي کنيم قابل رويت است و 73 درصد جهان از انرژي تاريک و 23 درصد آن از ماده تاريک تشکيل شده است.

مبشر افزود: تنها سه تا چهار درصد جهان را ماده مرئي تشکيل مي دهد.

وي در پاسخ به سئوالي درباره آينده جهان گفت: جهان از لحظه "بيگ بنگ" (انفجار بزرگ) آغاز شد و به واسطه نيروي ايجاد شده در لحظه بينگ بنگ کهکشان ها در حال دور شدن از يکديگرند که به ان انبساط جهان مي گوييم.

نماينده پيشين سازمان فضايي اروپا در ناسا خاطر نشان کرد: سرعت انبساط جهان با فاصله کهکشان ها از يکديگر بستگي دارد.

مبشر گفت: در نهايت آينده جهان را ماده تاريک و انرژي تاريک مشخص مي کنند.

اين استاد ايراني دانشگاه کاليفرنيا توضيح داد: ماده تاريک خاصيت جاذبه دارد و کهکشان ها را به هم جذب مي کند . اين در حالي است که انرژي تاريک حالت دافعه به ماده مي دهد.

مبشر با اشاره به اينکه رقابت ميان ماده تاريک و انرژي تاريک در نهايت آينده جهان را مشخص مي کند افزود: درصورت غلبه انرژي تاريک سرعت انبساط جهان افزايش مي يابد و در نتيجه انرژي تاريک بر ماده تاريک غلبه مي کند که در نتيجه مي گوييم جهان باز است يعني انبساط فعلي جهان تا ابد ادامه پيدا مي کند.

وي افزود: بر عکس اگر ماده تاريک غلبه کند، جاذبه اي که ماده توليد مي کند سبب ايستادن انبساط جهان مي شود و جاذبه ماده جهان سبب مي شود که تمام کهکشان ها به سمت هم بيايند و در نهايت به يکديگر برخورد کنند که در اين صورت جهان بسته خواهد شد.

اين محقق کيهان شناس گفت: مشاهدات فعلي نشان مي دهند که انرژي تاريک بسيار بيشتر از ماده تاريک در جهان وجود دارد که در اين صورت انبساط فعلي جهاني تا ابد ادامه پيدا مي کند و جهان باز است.

مبشر تاکيد کرد: اگر اين سناريو درست باشد جهان حدود 35 ميليارد سال پس از پيدايش از بين مي رود به طوري که انرژي تاريک کل جهان را فرا مي گيرد و باعث مي شود همه چيز از هم جدا شوند.

نماينده اسبق سازمان فضايي اروپا در ناسا گفت: در آن زمان انرژي تاريک که هم اکنون در مقياس هاي بزرگ تاثير مي گذارد بر مقياس هاي کوچکتري اثر مي کند و باعث از هم گسيختگي تمامي خوشه هاي کهکشاني و در نهايت کهکشان ها و ستارگان مي شود.