«کُجاوه» در عروسی ترکمن

در میان ترکمن‌ها و در گذشته، کُجه‌وه یا کجاوه اتاقکی بود از جنس پارچه‌های رنگین و معمولاً چهل تکه که آن را به ویژه روی شتر قرار داده، درون و بیرون آن را می‌آراستند. از این کجاوه برای بردن عروس و ینگه‌های او استفاده می‌شد. از سقف آن زنگی شبیه ناقوس می‌آویختند تا بر اثر حرکت شتر یا گاو به صدا در آید. صدای زنگ، بیانگر جشن و سرور و عروس‌کشان بود. معمولاً در قدیم زنان و مردان مهم و صاحب مقام را سوار بر کجاوه می‌کردند و مردان بر پشت چارپا نشسته و سفر می‌کردند. امروزه، به روز آخر عروسی در فرهنگ ترکمن «کجاوه» می‌گویند و عروس را از خانه پدری تا خانه داماد با کجاوه راهی می‌کنند.