رفتن به محتوای اصلی 
آخرین خبرباید به سمت ساخت سلاح هسته‌ای برویم / آمریکا نمی‌تواند محاصره دریایی را طولانی کند
25بازدید
۶۵

جنگ "منطقی" بین "جمعیت" و مسئولان ایران/ وقتی نمودارها رو به سقوط می‌روند

شیب جمعیتی ایران رو به کاهش است و این، مساله‌ای است که مسئولان مهم می‌دانند، اما مردم نه چنین چیزی را مهم می‌دانند و نه انگیزه‌ای برای فرزندآوری بیشتر دارند.

جنگ "منطقی" بین "جمعیت" و مسئولان ایران/ وقتی نمودارها رو به سقوط می‌روند

ا

در سال ۱۴۰۳، ایران به نقطه‌ای بی‌سابقه در تاریخ معاصر خود رسید: تعداد تولدها برای اولین بار در بیش از چهار دهه به زیر یک میلیون نفر سقوط کرد.

 به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، این آمار، که نشان‌دهنده کاهش ۷۴ هزار نفری تولدها نسبت به سال قبل‌تر است، نه‌تنها یک عدد ساده، بلکه از نگاه مسئولان هشداری است که از عمق یک بحران جمعیتی خبر می‌دهد؛ بحرانی که می‌تواند آینده سیاسی، اقتصادی و امنیتی کشور را به خطر بیندازد. اما چرا مردم، با وجود همه تأکیدات بر اهمیت جمعیت، تمایلی به فرزندآوری نشان نمی‌دهند؟ چرا وعده‌های رنگارنگ سیاست‌گذاران، از وام ازدواج تا تسهیلات فرزندآوری، نتوانسته دل خانواده‌ها را به آینده‌ای پرجمعیت گرم کند؟

 پاسخ این پرسش‌ها در گفت‌وگوهای نمایندگان مجلس و تحلیل کارشناسان نهفته است: مردم هنوز مجاب نشده‌اند که چرا باید در این شرایط سخت، فرزندی به دنیا بیاورند.

داستان کاهش جمعیت ایران از دهه ۱۳۶۰ آغاز شد، زمانی که سیاست‌های کنترل جمعیت با هدف کاهش نرخ باروری از ۶.۴ فرزند به ۴ فرزند تا سال ۱۳۹۰ اجرا شد. اما این هدف با سرعتی غیرمنتظره محقق شد و نرخ باروری در سال ۱۳۷۱ به ۴ فرزند رسید. از آن زمان، این روند نزولی با شتاب بیشتری ادامه یافت تا جایی که در سال ۱۴۰۲، نرخ باروری کل به ۱.۶ فرزند به ازای هر زن رسید و نرخ رشد جمعیت به ۰.۷ درصد کاهش یافت. این اعداد، حکایت از واقعیتی دارند که نمایندگان مجلس آن را «جنگی خاموش علیه بقای کشور» می‌نامند. اما آنچه این بحران را عمیق‌تر کرده، نه صرفاً اعداد، بلکه شکاف عمیق میان وعده‌های سیاست‌گذاران و واقعیت‌های زندگی مردم است.

 

اقرارهای نهفته در اظهارات مجلسی‌ها

عالیه زمانی کیاسری، رئیس کمیته جمعیت کمیسیون بهداشت مجلس، با لحنی آمیخته به نگرانی و انتقاد می‌گوید: «وقتی زوج جوانی برای دریافت وام ازدواج ماه‌ها در صف انتظار می‌ماند و در نهایت با بهانه‌هایی مثل نبود بودجه دست خالی برمی‌گردد، چگونه می‌توان از او انتظار داشت به فکر فرزندآوری باشد؟» او دستگاه‌های کلیدی مانند سازمان برنامه و بودجه، وزارت اقتصاد و وزارت کار را متهم می‌کند که موضوع جمعیت را به حاشیه رانده‌اند. به گفته او، حتی حمایت‌های قانونی مانند مرخصی زایمان برای زنان شاغل، در بسیاری موارد اجرا نمی‌شود و این بی‌توجهی، اعتماد مردم را به سیاست‌های جمعیتی سلب کرده است.

فاطمه محمدبیگی، عضو ناظر مجلس در ستاد ملی جمعیت، با اشاره به پژوهش‌های میدانی، تصویری متفاوت اما مکمل ارائه می‌دهد: «بسیاری از خانواده‌های ایرانی دوست دارند حداقل سه فرزند داشته باشند، اما فشارهای اقتصادی، نبود مسکن، نگرانی از آینده شغلی فرزندان و ناکافی بودن حمایت‌های دولتی، آن‌ها را مردد کرده است. مردم به خاطر سختی‌های زندگی، نه بی‌میلی، از فرزندآوری صرف‌نظر می‌کنند.» او تأکید می‌کند که قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت، مصوب سال ۱۴۰۰، با وجود ظرفیت‌هایش، به دلیل اجرای ناقص و ناهماهنگی دستگاه‌ها، نتوانسته اعتماد مردم را جلب کند. به گفته او، تنها ۱۸ درصد از تسهیلات خودروی مادران محقق شده و بازار خودرو همچنان در دست دلالان است، نه خانواده‌هایی که قرار است آینده کشور را بسازند.

سید محمد جمالیان، دیگر عضو کمیسیون بهداشت، ریشه مشکل را در فشارهای اقتصادی می‌بیند: «هزینه‌های زندگی، از آموزش و درمان تا شیرخشک و مسکن، چنان سنگین است که حتی زوج‌های شاغل هم نمی‌توانند از پس تأمین نیازهای یک فرزند برآیند. در این شرایط، طبیعی است که خانواده‌ها به فرزند کمتر تمایل داشته باشند.» او معتقد است که بدون حل مشکلات اقتصادی، هیچ تبلیغ یا فرهنگ‌سازی نمی‌تواند مردم را به فرزندآوری ترغیب کند.

جنگ

کارشناسان نیز به این گفت‌وگوها وزن بیشتری می‌دهند. آن‌ها می‌گویند: «وقتی مردم در شرایط کنونی، با این تعداد جمعیت، در حوزه معیشت با مشکلات عدیده‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کنند و نهادها و مسئولان ذی‌ربط هم کاری از دستشان برنمی‌آید، با چه امیدی و چه چشم‌اندازی باید فرزند بیاورند؟ آیا واقعاً افزایش جمعیت در این شرایط، امنیت و آسایشی برای آینده آن‌ها به ارمغان می‌آورد؟» این تحلیل، تلخ اما واقعی، نشان می‌دهد که مردم نه‌تنها به سیاست‌های تشویقی باور ندارند، بلکه آینده‌ای مبهم پیش روی خود می‌بینند که در آن، داشتن فرزندان بیشتر به معنای تحمل بار سنگین‌تر است.

 

قوانین کوتاتر از قامت دغدغه‌ها

قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت، با وعده‌هایی مانند وام ازدواج، تسهیلات فرزندآوری و واگذاری زمین، قرار بود امیدی در دل خانواده‌ها روشن کند. اما واقعیت، داستان دیگری است. زوج‌های جوان ماه‌ها در انتظار وام ازدواج معطل می‌مانند، مادران برای دریافت سهمیه خودرو با موانع بی‌پایان مواجه‌اند و حمایت‌های اجتماعی مانند مرخصی زایمان، در بسیاری موارد، روی کاغذ باقی مانده است. این ناکارآمدی‌ها، اعتماد مردم را به سیاست‌های جمعیتی از بین برده و آن‌ها را در برابر این پرسش بی‌پاسخ گذاشته است: «چرا باید فرزند بیاوریم؟»

نمایندگان و کارشناسان هم‌صدا تأکید دارند که حل این بحران، نه در تصویب قوانین جدید، بلکه در اجرای کامل قوانین موجود، هماهنگی دستگاه‌ها و بازطراحی سیاست‌ها با نگاه عدالت‌محور نهفته است. تا زمانی که شکاف میان شعارهای پرطمطراق و واقعیت‌های زندگی مردم پر نشود، نمی‌توان انتظار داشت که ملت به افزایش جمعیت اقبال نشان دهد. جمعیت، پشتوانه قدرت ملی است، اما وقتی خانواده‌ها در تنگنای معیشت و بی‌اعتمادی گرفتارند، این پشتوانه به آرزویی دست‌نیافتنی بدل می‌شود.

 پاسخ به این بحران، در بازگشت به عمل‌گرایی، اعتمادسازی و گفت‌وگوی صادقانه با مردم و مهم‌تر از همه بهبود وضعیت زندگی آنها  نهفته است؛ جایی که هنوز راه درازی در پیش است. مخصوصا با اتفاقات اخیر و شرایط امنیتی و اجتماعی جاری، صحبت کردن از ضرورت افزایش جمعیت، موضوعی عجیب برای شهروندان به حساب می‌آید؛ در این شرایط واقعا کسی هم نیست که بتواند با حرفی یا استدلالی این ملت را مجاب کند. انگار منطق مردم قوی‌تر است.

 

Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۶۵
در انتظار بررسی:
۹
غیرقابل انتشار:
۲۹
ناشناس

مهمترین مساله کشور، حجاب است

ناشناس

تقلیل مسأله جمعیت به «وام ازدواج» و سهمیه (رانت) «خودرو» آدرس غلط دادن است. مسأله ناامیدی اجتماعی که افول جمعیت فقط یک شاخه از آن است ریشه های عمیق‌تری دارد که درباره آن صحبت زیاد شده و من هم تکرار مکررات نمی‌کنم.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

یک کامنت از عالی از یک آدم با سواد

ناشناس

در جامعه کنونی کشورمان همه اعضای خانواده شب و روز کار می کنند که فقط زنده بمانند آن هم برای آینده ای که تاریک و مبهم هست لذا نباید انتظار داشت ازدواچ و فرزند آوری صورت گیرد و تا زمانی که تغییرات اساس در حکومت داری صورت نگیرد که آن هم تقریبا غیر ممکن به نظر می رسد انتظار هیچ چیز را نباید داشته باشیم.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

به فرض که خانواده ای مولتی میلیاردر باشند و هیچ مشکل از نظر خوراک، پوشاک، مسکن و... نداشته باشند
آیا در این جامعه با این همه انحرافات
بچه می توانند تربیت کنند

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

بچه بیاد تو این مملکت که هر جا بخواهد وارد شود اول باید سهمیه دار بودن خود را ثابت کند، چه کار کند؟؟؟

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

از نظر من مساله جمعیت بسیار مهمه برای اینده ایران و امنیت کشور چون همسایه های ما عراق و افغانستان رشد جمعیت بالایی دارن و دشمن هم زباد داریم اما خودم هنوز نتونیتم ازدواج کنم به خاطر پول. پس چه کنیم؟ این کاهش جمعیت از سر دلخوشی نیست جبر بی پولیه

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

بابام جان اول باید ازدواج کنند بعد اگر از غلطی که کردند راضی بودند بروند و یک و یا چند تا بچه بیارند. حقیقتا الان با این وضعیت تقریبا هیچکس ازدواج نمبکنه که بخواد بچه دار بشه. جدیدا شما چند وقت یکبار ماشین عروس میبنید در شهر؟

ناشناس

با این وضعیت از به دنیا آمدن خودمان هم پشیمان هستیم

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

والا

ناشناس

یک هفته اگر تونستی برق را قطع نکن یشش ماه قیمت ارز را ثابت نگه دار بعدا به بچه دار شدن مردم کار داشته باش

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

دیده ام که آنهایی هم که بچه دارند
بعضی مواقع
به خود
فحش
می دهند.

ناشناس

من و همسرم هر دو فوق لیسانس از دانشگاه دولتی داریم من حتی معدل ارشدم 19:90 است هر دو در رشته فنی درس خوانده ایم من کارمند دولت با دریافتی 20 میلیون و همسر من شرکت خصوصی 25 میلیون و 9 سال هم هست ازدواج کرده ایم به نظر شما ایا ما می توانیم فرزندی را به این زندگی بیاوریم و از پس هزینه اش بر بیاییم؟؟؟؟؟

من بعد از اینهمه سال هنوز نتوانستم ماشین ال90 مدل 96 را تعویض کنم یا خانه ای بخرم البته از نظر دولت در دهک 10 هم هستم و یارانه هم سالهاس نمی گیرم
کاش بجای اینهمه طرح و شعار پوچ کمی به فکر وضعیت اقتصادی این مردم بودید

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

والا ما هم تو همون دانشگاه خراب شده درس خوندیم و بیکاریم. می خوای تمام پول این مملکت بریزن تو جیب تو و همسرت تا راضی بشین.

ناشناس

به غیر از هزینه های جاری یک زندگی که هفتاد در مردم را زیر خط فقر مطلق برده هزینه ازدواج و تهیه جهیزیه چند میلیاردی امکان ازدواج را از جوانان گرفته کارمندی که حقوقش به دهم ماه هم نمی‌رسه چطور چند میلیارد هزینه خرید جهیزیه را تأمین کند

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

همه که کارمند نیستند که شما کارمند کارمندی راه انداختید. من نمیدونم این کارمندی کجا بود که شما همتون کارمند شدید ما بیکار.

ناشناس

فکر کردید کشور خیلی بزرگه نصفدبیشترش بیابان هست کلان شهر ها هم دیگر ظریفت این همه جمعیت رو ندارن

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

بیست درصد ایران بیایانه چقد منفی بافی می کنن ملت

ناشناس

جمعیت ایران در حال حاضر ۹۲ میلیون و رشد جمعیت مثبته و در ۱۰ سال آینده به ۱۲۰ میلیون می رسه یک سوال ساده و بی پاسخ وجود داره آیا ایران ظرفیت زیستی برای این جمعیت را دارد مخصوصا با این سیاست‌های خانه برانداز یا سیاست افزایش جمعیت بر اساس پاکستان سازی کشور انجام می گیرد

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

اطلاعات اشتباه نده. همون تو هم کامنت پایبنی. فقط میشه چهار ابرشهر بیست میلیونی در سواحل جنوبی ایجاد کرد منتها اینا پول و برنامه میخاد که ما نداریم ایران در صورت مدیریت درست ظرفیت دویست میلیون نفر داره

ناشناس

نفس مسوولان از جای گرم درمیاد یکروز جای ما مردم زندگی کنند بفهمند دنیا دست کیست نه تحریم کاغذ پاره است نه گرانی با کسی شوخی دارد

ناشناس

۳ سال هست عقد هستم نمیتونم برم سر خونه زندگیم بعد میگید فرزندآوری؟ چاپ خونه پول دستتونه نشستین رو تخت پادشاهی میگید لنگش کن؟ شما قیمت یک دبه ماست رو ۴۸ ساعت نمی‌تونید ثابت نگه دارید از مردم چه توقعی دارید؟!

ناشناس

بچه هزینه داره.با حقوق 15 ملیونی کارگر و 25 تومنی کارمند جور در نمیاد بیشتر از 1 بچه اونم به زور و زر.

حسین
در پاسخ به ناشناس

منم مغلم هستم متاهل حقوقم 14.5 هست

ناشناس

ما از اینکه تو این مملکت دو تا بچه آوردیم شرمنده هستیم.
تمام تلاشمون رو میکنیم ایندشون با امید باشه ولی نمیشه.
سرنوشت ما دست خودمان نیست

مهدی نژاد

نبود امکانات برای فرزندان در آینده و درآمدهای پایین تر از خط فقر آیا امیدی برای فرزند آوری وجود دارد آموزش ابتدایی فرزند بالای حقوق در آمد خانواده است مدرسه دولتی تیغ برداشتند و مردم را تیغ می زنند مدارس غیر انتفاعی هم بدتر از دولتی هاست دانشگاهها هم همینطور و نبود آینده مستغل و فرزندان آواره با مدارک بالا که با هزاران مشکلات درس خواندند همه و همه باعث زندگی از هم پاشیده شدن آینده و نداشتن امید به وصلت با این همه آمار طلاق و نشناختن اصل و ذات فردی چه مرد و چه زن و آشناییهای خیابانی همه و چندین مشکلات دیگر با زندگی 38 ساله دارای یک دختر و پسر هستم که هزاران مشکلات در رو داریم در آخر زندگی شده برای جوانان نقل و قول و جوکهای ملانصردینی

ناشناس
در پاسخ به مهدی نژاد

مدارس دولتی فقط اسمش دولتیه با کمک های مردمی اداره میشه سرانه دولتی کفاف هزینه رو نمیده.

ناشناس

اگر انرژی هسته ای مان قوی و پرزور و پرقدرت باشد، توان فرزندآوری مان دوچندان خواهد شد، باید هر چه سریعتر بمب اتم بسازیم تا جمعیت مان سیر صعودی پیدا کند. فقط غنی سازی بالای 80% می تواند ما را به قله های سعادت جمعیتی برساند.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

اینقدر این جماعت ارزشی بی منطق و روی هوا حرف میزنند که خیلی ها طنز توی این کامنتو نفهمیدن

پرویز
در پاسخ به ناشناس

مشکل ما امثال تو در کشور هستند.

ناشناس

من دوتا بچه دادم واقعن مونوم تمام حقوقم صرف تحصیل و خوراک اینامیشه، ۷،۸ساله هیچ نتونستم پس انداز کنم.بچه هام دلشون اتاق میخواد، ماشین میخواد، از خودم شرمنده م، ای کاش زلزله بیاد دست جمعی دفن بشیم

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.