نظم جدید منطقه‌ای ایران برای آمریکا و اسرائیل: من می‌گویم چکار بکن!

نتانیاهو توانسته اسرائیل را در موقعیتی قرار دهد که یک رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه به او می‌گوید به موشک‌باران ایران پاسخ ندهد. این وضعیت شش ماه پیش به سختی قابل باور بود.

به گزارش سرویس بین الملل تابناک، سایت کانورسیشن در مقاله‌ای به درگیری اخیر ایران و اسرائیل پرداخته که در ادامه آمده است.

در تاریخ ۷ ژوئن، ایران برای اولین بار در دو ماه گذشته، موجی از موشک‌ها را به سمت اسرائیل شلیک کرد. محرک اولیه این حمله، حمله اسرائیل به یک هدف متعلق به حزب‌الله در پایتخت لبنان، بیروت، در همان روز بود؛ حمله‌ای که دونالد ترامپ اخیراً از بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، خواسته بود از انجام آن خودداری کند.

ارتش اسرائیل به‌زودی حملات تلافی‌جویانه‌ای را به اهدافی در غرب و مرکز ایران انجام داد و بار دیگر خواست ترامپ مبنی بر خویشتن‌داری را نادیده گرفت. ایران نیز متعاقباً حملات جدیدی انجام داد، تا اینکه ارتش ایران اعلام کرد به حملات خود پایان می‌دهد. ایران در بیانیه‌ای هشدار داد که در صورت ادامه حملات اسرائیل به لبنان، پاسخی «شدیدتر» خواهد داد.

آنچه در این دور از درگیری توجه را جلب کرد، بافت ژئوپلیتیکی است که این رویداد‌ها در آن رخ داده‌اند. ایران در تلاش است تا نظم منطقه‌ای جدیدی را بر اساس قواعدی تازه ایجاد کند؛ و ممکن است که این هدف را عملی سازد.

نخستین ویژگی قابل توجه این نظم آن است که ایران به اسرائیل و آمریکا دیکته می‌کند چه کاری می‌توانند انجام دهند و چه کاری نمی‌توانند. ایران این دور از درگیری را نه به دلیل حمله به خاک خود، بلکه در تلاش برای دیکته کردن اقدامات نظامی اسرائیل در لبنان آغاز کرد.

شش ماه پیش، اسرائیل می‌توانست بدون دخالت ایران هر کاری در لبنان انجام دهد. اما اکنون، به لطف جنگ ترامپ و نتانیاهو، تهران به اندازه‌ای احساس قدرت می‌کند که تلاش کند بر اقدامات اسرائیل در مرز‌های خود اسرائیل محدودیت اعمال کند.

در ماه گذشته نیز تا حدودی غیرمستقیم، همین اصل را در تنگه هرمز شاهد بوده‌ایم. ایران اندکی پس از آغاز جنگ در اواخر فوریه، این آبراه حیاتی را در محاصره خود قرار داد و قصد ندارد این کنترل را از دست بدهد. این نیز بخشی از نظم منطقه‌ای جدید ایران است. 

ایران به مخالفان خود می‌گوید: یا طبق گفته ما عمل کنید، یا فشار را بر اقتصاد جهانی بیشتر می‌کنیم. حداقل برای حال حاضر، اقدامات آمریکا نشان می‌دهد که واشنگتن ترجیح می‌دهد وجود این واقعیت را بپذیرد تا اینکه برای تغییر آن بجنگد.

جنبه دوم نظم منطقه‌ای جدید، گسترش روش‌های ایران برای تحمیل هزینه به دشمنانش به منظور وادار کردن آنان به پذیرش این دنیای جدید است. ایران ثابت کرده است که می‌تواند بر اسرائیل موشک باران کند، به زیرساخت‌های کشور‌های حوزه خلیج فارس حمله کند، سربازان آمریکایی را بکشد و اقتصاد جهانی نفت را خفه کند، بدون اینکه با هیچ تلاش واقعی برای تغییر رژیم مواجه شود.

ایران همچنان کارت‌های زیادی در آستین دارد. از گسترش دامنه اهداف انرژی و آب‌شیرین‌کن در منطقه خلیج فارس گرفته تا فعال‌سازی حوثی‌ها برای مسدود کردن ترافیک انرژی در دریای سرخ. حوثی‌ها پس از آخرین تنش‌ها، ممنوعیت تردد کشتی‌های اسرائیلی در دریای سرخ را اعلام کرده‌اند.

آمریکا بار‌ها تهدید کرده است که به زیرساخت‌های غیرنظامی ایران حمله خواهد کرد، به پایانه صادراتی جزیره خارک یورش خواهد برد یا کشتی‌ها را از طریق تنگه هرمز اسکورت خواهد کرد. اما از ترس عواقب، از همه این تهدید‌ها عقب‌نشینی کرده است.

روابط تیره آمریکا و اسرائیل

سومین ویژگی نظم منطقه‌ای جدید این است که اسرائیل و آمریکا دیگر گام هماهنگ برنمی‌دارند. ترامپ در پاسخ به حمله ایران به اسرائیل تأکید کرد که اولویت او جلوگیری از تلافی‌جویی اسرائیل است. او پس از حملات اولیه ایران گفت: «الان با بی‌بی تماس می‌گیرم و به او می‌گویم تلافی نکن.»

نتانیاهو توانسته اسرائیل را در موقعیتی قرار دهد که یک رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه به او می‌گوید به موشک‌باران ایران پاسخ ندهد. این وضعیت شش ماه پیش به سختی قابل باور بود.

جدایی اسرائیل از آمریکا یک آرزوی دیرینه تهران است. حداقل تاکنون هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که ترامپ تهدید کند سامانه‌های دفاع موشکی را به دلیل ازسرگیری خصومت‌ها از اسرائیل دریغ خواهد کرد. اما حتی با حفظ کمک‌های دفاعی آمریکا، تداوم درگیری بیشتر با ایران برای اسرائیل بسیار دشوار خواهد بود.

تعقیب سکو‌های پرتاب موشک به تنهایی چالش‌برانگیز خواهد بود، زیرا بدون کمک آمریکا در هدف‌گیری، توان هوایی اسرائیل بسیار محدودتر خواهد شد. اگر جبهه شمالی علیه حزب‌الله نیز فعال باقی بماند، منابع ارتش اسرائیل حتی بیشتر تحت فشار قرار خواهد گرفت؛ و آمریکا تا کی می‌پذیرد که ذخایر رهگیر‌های موشکی خود را برای دفاع از اسرائیل در برابر جنگی که رئیس‌جمهور بدعهدش به آن کشور گفته بود آغاز نکند، کاهش دهد؟ در کوتاه‌مدت، شاید مدتی. اما در بلندمدت، اختصاص بخش قابل توجهی از دفاع موشکی آمریکا به حفاظت از اسرائیل پایدار نیست.

چهارمین و آخرین ویژگی نظم منطقه‌ای جدید این است که به نظر می‌رسد صلح غیرقابل تصور است. نتانیاهو نمی‌تواند وتوی ایران را بر اقدامات اسرائیل در لبنان بپذیرد، و اگر بگذارد حملات ایران بدون پاسخ بماند، نمی‌تواند پیامد‌های آن را برای بازدارندگی اسرائیل تحمل کند.

ترامپ در حالی که اسرائیل لبنان را بمباران می‌کند نمی‌تواند به توافق صلح با ایران دست یابد؛ و ایران انگیزه دارد که به فشار بیشتر ادامه دهد و هزینه‌های بیشتری بر مخالفان خود تحمیل کند، زیرا در نظم منطقه‌ای جدید می‌تواند این کار را بدون عواقب چندانی انجام دهد.

این نتیجه یک جنگ فاجعه‌بار انتخابی است که به عنوان یکی از بدترین جنگ‌های از پیش طراحی‌شده در تاریخ آمریکا ثبت خواهد شد.