راهکار عجیب وزیر راه و شهرسازی برای نجات مسکن ملی / ۷ سال اشتباه در جانمایی مسکن، حالا چه تکلیفش می‌شود؟

در حالی که تامین مسکن یک وظیفه حاکمیتی و حق قانونی هر شهروند است، وزیر راه و شهرسازی در رویکردی غیرمنتظره، بازسازی و ساخت مسکن را به خیرین و مهندسان رایگان سپرد اما سوال اصلی اینجاست که چرا دولتی که از بودجه و امکانات کلانی برخوردار است، برای اجرای طرح‌های ملی به دنبال داوطلبان می‌گردد؟

به گزارش سرویس اقتصادی تابناک ، فرزانه صادق، وزیر راه و شهرسازی در جلسه هفتگی پایش طرح‌های مسکن اعلام کرد: استفاده از ظرفیت خیرین با محوریت وزارت آموزش و پرورش و همچنین بهره‌گیری از ظرفیت وزارت امور اقتصادی و دارایی برای جذب کمک‌های مردم در داخل و خارج از کشور، از تجربه‌های موفقی است که باید در حوزه بازسازی مورد استفاده قرار گیرد.

وزیر پیشنهاد داده از ظرفیت خیرین برای بازسازی استفاده شود در حالی که بازسازی مسکن یک وظیفه حاکمیتی و یک حق شهروندی است و تکیه بر کمک‌های مردمی برای اجرای طرح‌های کلان دولتی، نشان‌دهنده ضعف در تامین منابع مالی پایدار و بودجه‌بندی دقیق است.

وزیر راه و شهرسازی همچنین بر استفاده از ظرفیت خدمات فنی و مهندسی تأکید کرد و گفت: لازم است از توان مهندسان داوطلب سازمان نظام مهندسی ساختمان استان‌ها به صورت رایگان و همچنین از ظرفیت انبوه‌سازان برای تسریع در فرآیند ساخت و ساز استفاده شود که درخواست استفاده از توان مهندسان به صورت رایگان، رویکردی غیرحرفه‌ای در مدیریت پروژه‌های عمرانی است چراکه پروژه‌های ساختمانی نیازمند نظارت دقیق، مسئولیت‌پذیری حقوقی و استانداردهای فنی هستند. بنابراین داوطلبانه بودن در کارهای مهندسی، ریسک کاهش کیفیت و عدم تعهد را به شدت افزایش می‌دهد و با منطق مدیریت پروژه در تضاد است.

صادق، تسریع در اجرای طرح‌های مسکن استیجاری و مسکن حمایتی را از اولویت‌های اصلی وزارت راه و شهرسازی برشمرد و تصریح کرد: اولویت ما توسعه مسکن استیجاری و تکمیل طرح‌های حمایتی است و تمامی امکانات و ظرفیت‌ها باید در این مسیر به کار گرفته شود همچنین تعیین تکلیف پروژه‌های مشکل‌داری که طی هفت سال گذشته به دلیل جانمایی نامناسب امکان ساخت یا تکمیل آن‌ها فراهم نشده است و نیز اتمام ۱۶۰ هزار واحد نهضت ملی مسکن که در مرحله سفت‌کاری قرار دارند، تا پایان سال جاری، را دو مأموریت اصلی وزارت راه و شهرسازی در حوزه طرح‌های حمایتی همزمان با پیشبرد سایر برنامه‌ها از جمله مسکن استیجاری عنوان کرد.

تعهد به تحویل ۱۶۰ هزار واحد تا پایان سال  آن هم درحالی که این واحدها در مرحله سفت‌کاری هستند و تحویل آن‌ها تا پایان سال جاری به دلیل بروکراسی اداری، تامین انشعابات و مراحل نازک‌کاری بسیار خوش‌بینانه و حتی غیرواقعی است و این قول می‌تواند منجر به ناامیدی بیشتر متقاضیان شود.

اگرچه تعهد به تحویل ۱۶۰ هزار واحد تا پایان سال  برای کاهش فشار بر مردم است، اما راهکار تسریع در پروژه نیست و تنها هزینه را جابه‌جا می‌کند و مشکل اصلی در انشعابات معمولاً نبود زیرساخت است، نه فقط هزینه پرداخت. 

به نظر می رسد این بیشتر شبیه یک اعتراف صریح به شکست در برنامه‌ریزی شهری و نظارت طی ۷ سال گذشته است و سوال این است که چرا این اشتباهات در همان ابتدای کار شناسایی نشد و اکنون پس از صرف بودجه و زمان، صحبت از تعیین تکلیف این پروژه‌های شکست‌خورده می‌شود؟

در حالی که بازسازی خانه‌های آسیب‌دیده از جنگ تحمیلی یک اقدام انسانی و اخلاقی است، اما در شرایطی که کشور با بحران شدید مسکن استیجاری و تورم بی‌سابقه اجاره‌بها روبروست، اینکه بازسازی را به عنوان یکی از مهم‌ترین اولویت‌ها در کنار مسکن استیجاری قرار دهد، می‌تواند از نظر استراتژیک بحث‌برانگیز باشد و این سوال را طرح می کند که آیا این اقدام پاسخگوی نیاز فوری میلیون‌ها شهروندی است که درگیر بحران اجاره‌بها هستند؟