29بازدید
۳۱۲
همه به احترام اشک‌های «حاجی مایلی» بایستیم
اشک‌های حاجی مایلی درد مشترک همه کسانی بود و هست که از وضع موجود و سقوط شتاب‌آلود اخلاق و ارزش‌های اخلاقی رنج می‌برند و به اقلیتی در برابر کسانی تبدیل شده‌اند که ریا، تزویر، دروغ، هتاکی به نوامیس را بی‌محابا در جامعه نشر می‌دهند.
روزهای پایانی لیگ برتر، همیشه حساسیت‌های ویژه خود را داشت و رخدادهایی که در نوع خود جدید است؛ اما هفته سی و سوم لیگ، رخدادی را رقم زد که نه تنها بیان‌کننده دردی مهلک در ورزش، بلکه تلنگری بود به جامعه‌ای که گویی ره گم کرده است.
به گزارش «تابناک»، اشک‌های «محمد مایلی کهن» در کنفرانس مطبوعاتی پس از بازی تراکتورسازی با سایپا، اشک‌های مقدسی بود که متأسفانه کمتر دیده شد؛ اشک‌هایی که جا داشت تیتر یک همه روزنامه‌های ورزشی و غیرورزشی باشد.
پیش از پرداختن بیشتر به موضوع، شاید شرح آنچه اشک مایلی کهن را در برابر خبرنگاران و دوربین‌ها درآورد، مفید فایده باشد. در کنفرانس مطبوعاتی بازی حساس تراکتورسازی ـ سایپا که با نتیجه مساوی دو، دو به پایان رسید، محمد مایلی‌کهن، پس از توضیحات فنی سراغ انتقاد از جو ورزشگاه یادگار امام(ره) تبریز رفت و آنگاه که خواست دشنام‌های بینندگان به داور مسابقه را نکوهش کند، بغضش ترکید و با جملاتی همراه با اشک ابراز داشت که به چه جرمی آنان از پیش از آغاز مسابقه، محسن قهرمانی و خانواده‌اش را با بدترین دشنام‌ها مورد هتک حرمت قرار دادند؟
«حاجی مایلی» با سخنی تأثربرانگیز یادآور شد: مگر ناموس قهرمانی به عنوان یک هم‌وطن و هم‌نوع، ناموس همه ما به شمار نمی‌رود؟
او در حالی که کنترلی بر بغض ترکیده‌اش نداشت، فریاد زد: غیرت مردم غیور تبریز را چه شده که عده‌ای این گونه به ناموس و شرف آدم‌ها تعرض میکنند و آنها به راحتی از کنارش می‌گذرند؟
آنچه در بالا اشاره شد، مضمونی بود از سخنان سرمربی سایپا که به دنبال حادثه تلخ ورزشگاه یادگار امام تبریز گفته شد.
این نوشتار فارغ از اینکه سابقه و عملکرد محمد مایلی کهن در ورزش کشور چه بوده و هست و این که از نظر فنی داور مسابقه چگونه رفتار کرده است، تنها به احترام یک اصل اخلاقی در جامعه و سخنان بحق و دردمندانه یک انسان نگاشته شده که واقعیت تلخ جامعه امروز ماست؛ واقعیتی که نه تنها در جو ورزشگاه‌ها رخ می‌دهد، بلکه با ابراز تأسف، باید بگوییم به رویه‌ای عرفی در مجامع عمومی تبدیل شده است.
عفت در کلام، رعایت احترام متقابل، حرمت ناموس و خانواده، اینها ارزش‌های عمیقی است که در فرهنگ و تمدن ایرانی و آموزه‌های دینی ایرانیان، چه پیش و چه پس از اسلام همواره به عنوان شاخصه‌های فرهنگی و هویتی مطرح بوده است.
کمی به مرور وقایعی که در پیرامون ما در حال گذر است، بنگرید؛ شعارهایی که در ورزشگاه‌ها از سوی بیننده های باشگاه‌ها علیه یکدیگر، بازیکنان، هویت باشگاه‌ها، مربی‌ها و داوران مسابقات داده می‌شود، کلمات و جملاتی که در دعوای لفظی میان دو شهروند در حادثه‌ای مانند یک تصادف جزیی رد و بدل می‌شود، الفاظ و تشبیه‌هایی که طرفداران جریان‌های سیاسی رقیب به یکدیگر نسبت می‌دهند و...، مروری گذرا بر چنین برخوردهایی، به خوبی نشان می‌دهد که ارزش‌های اخلاقی نزد عموم به چه میزان کاهش پیدا کرده است.
براستی، جامعه ما را چه شده است؟ شاید بی‌ربط نباشد که اشک‌های از سر درد و دغدغه حاجی مایلی درباره هتاکی به ناموس یک هم‌نوع، هم‌وطن و هم‌کیش خود را استعاره‌ای بگیریم از فرمایش پندآموز مولا علی(ع) آنگاه که فرمودند: اگر مسلمانی از غصه درآوردن خلخالی از پای زنی یهودی در بلاد اسلامی، دق کند و بمیرد، جا دارد.
فارغ از اینکه محمد مایلی کهن، همواره حاشیه‌های خبرسازی داشته، هر شهروند ایرانی که سخنان وی در آن کنفرانس مطبوعاتی را شنیده باشد، به خوبی می‌تواند شهادت دهد که به واقع، اشک‌های او از سر درد بود تا دستاویزی برای رسیدن به مقصود شخصی‌اش.
باید بپذیریم که جو امروز ورزشگاه‌ها، محیط‌های عمومی و فرهنگ عامه، نه بیان‌کننده فرهنگ ایرانی ماست، نه نشان‌دهنده ارزش‌های دینی.
غم بارتر اما آن‌که رسانه‌های ما از همه حرف‌های «حاجی مایلی» تنها و تنها تصویر متفاوت او را که در حال گریه بود، منتشر کردند، به گونه‌ای که در نگاه نخست، پنداشته می‌شد اشک‌های او برای مظلومیت باشگاهش و یا احیانا خورده شدن حقش بود و متأسفانه برخی افراد و رسانه‌ها به جای آن که این درد بزرگ را تیتر یک رسانه هایشان کنند، حتی به کنایه رفتار او را به تمسخر گرفتند.
اف بر آنها و اف بر همه کسانی که این درد مشترک را ندیدند و یا نادیده گرفتند.
اشک‌های حاجی مایلی، درد مشترک همه کسانی بود و هست که از وضع موجود و سقوط شتاب‌آلود اخلاق و ارزش‌های اخلاقی رنج می‌برند و به اقلیتی در برابر کسانی تبدیل شده‌اند که ریا، تزویر، دروغ، هتاکی به نوامیس را بی‌محابا در جامعه نشر می‌دهند.
آری، همه باید بایستیم به حرمت و احترام اشک‌های «حاجی مایلی» که درد مشترک کسانی را فریاد کشید که هنوز باور دارند، هویت و فرهنگ ایرانی- با همه تنوع قومیتی اش - و آموزه‌های دین مبین اسلام، رفتار چنین جامعه‌ای را برنمی‌تابد. مردم، در سراسر ایران، برای خانواده و حریم خصوصی یکدیگر احترامی در حد تقدس قائلند. اشک های مایلی کهن، بانگ بلند اما روشن این تقدس بود!
به گزارش «تابناک»، اشک‌های «محمد مایلی کهن» در کنفرانس مطبوعاتی پس از بازی تراکتورسازی با سایپا، اشک‌های مقدسی بود که متأسفانه کمتر دیده شد؛ اشک‌هایی که جا داشت تیتر یک همه روزنامه‌های ورزشی و غیرورزشی باشد.
پیش از پرداختن بیشتر به موضوع، شاید شرح آنچه اشک مایلی کهن را در برابر خبرنگاران و دوربین‌ها درآورد، مفید فایده باشد. در کنفرانس مطبوعاتی بازی حساس تراکتورسازی ـ سایپا که با نتیجه مساوی دو، دو به پایان رسید، محمد مایلی‌کهن، پس از توضیحات فنی سراغ انتقاد از جو ورزشگاه یادگار امام(ره) تبریز رفت و آنگاه که خواست دشنام‌های بینندگان به داور مسابقه را نکوهش کند، بغضش ترکید و با جملاتی همراه با اشک ابراز داشت که به چه جرمی آنان از پیش از آغاز مسابقه، محسن قهرمانی و خانواده‌اش را با بدترین دشنام‌ها مورد هتک حرمت قرار دادند؟
«حاجی مایلی» با سخنی تأثربرانگیز یادآور شد: مگر ناموس قهرمانی به عنوان یک هم‌وطن و هم‌نوع، ناموس همه ما به شمار نمی‌رود؟
او در حالی که کنترلی بر بغض ترکیده‌اش نداشت، فریاد زد: غیرت مردم غیور تبریز را چه شده که عده‌ای این گونه به ناموس و شرف آدم‌ها تعرض میکنند و آنها به راحتی از کنارش می‌گذرند؟
آنچه در بالا اشاره شد، مضمونی بود از سخنان سرمربی سایپا که به دنبال حادثه تلخ ورزشگاه یادگار امام تبریز گفته شد.
این نوشتار فارغ از اینکه سابقه و عملکرد محمد مایلی کهن در ورزش کشور چه بوده و هست و این که از نظر فنی داور مسابقه چگونه رفتار کرده است، تنها به احترام یک اصل اخلاقی در جامعه و سخنان بحق و دردمندانه یک انسان نگاشته شده که واقعیت تلخ جامعه امروز ماست؛ واقعیتی که نه تنها در جو ورزشگاه‌ها رخ می‌دهد، بلکه با ابراز تأسف، باید بگوییم به رویه‌ای عرفی در مجامع عمومی تبدیل شده است.
عفت در کلام، رعایت احترام متقابل، حرمت ناموس و خانواده، اینها ارزش‌های عمیقی است که در فرهنگ و تمدن ایرانی و آموزه‌های دینی ایرانیان، چه پیش و چه پس از اسلام همواره به عنوان شاخصه‌های فرهنگی و هویتی مطرح بوده است.
کمی به مرور وقایعی که در پیرامون ما در حال گذر است، بنگرید؛ شعارهایی که در ورزشگاه‌ها از سوی بیننده های باشگاه‌ها علیه یکدیگر، بازیکنان، هویت باشگاه‌ها، مربی‌ها و داوران مسابقات داده می‌شود، کلمات و جملاتی که در دعوای لفظی میان دو شهروند در حادثه‌ای مانند یک تصادف جزیی رد و بدل می‌شود، الفاظ و تشبیه‌هایی که طرفداران جریان‌های سیاسی رقیب به یکدیگر نسبت می‌دهند و...، مروری گذرا بر چنین برخوردهایی، به خوبی نشان می‌دهد که ارزش‌های اخلاقی نزد عموم به چه میزان کاهش پیدا کرده است.
براستی، جامعه ما را چه شده است؟ شاید بی‌ربط نباشد که اشک‌های از سر درد و دغدغه حاجی مایلی درباره هتاکی به ناموس یک هم‌نوع، هم‌وطن و هم‌کیش خود را استعاره‌ای بگیریم از فرمایش پندآموز مولا علی(ع) آنگاه که فرمودند: اگر مسلمانی از غصه درآوردن خلخالی از پای زنی یهودی در بلاد اسلامی، دق کند و بمیرد، جا دارد.
فارغ از اینکه محمد مایلی کهن، همواره حاشیه‌های خبرسازی داشته، هر شهروند ایرانی که سخنان وی در آن کنفرانس مطبوعاتی را شنیده باشد، به خوبی می‌تواند شهادت دهد که به واقع، اشک‌های او از سر درد بود تا دستاویزی برای رسیدن به مقصود شخصی‌اش.
باید بپذیریم که جو امروز ورزشگاه‌ها، محیط‌های عمومی و فرهنگ عامه، نه بیان‌کننده فرهنگ ایرانی ماست، نه نشان‌دهنده ارزش‌های دینی.
غم بارتر اما آن‌که رسانه‌های ما از همه حرف‌های «حاجی مایلی» تنها و تنها تصویر متفاوت او را که در حال گریه بود، منتشر کردند، به گونه‌ای که در نگاه نخست، پنداشته می‌شد اشک‌های او برای مظلومیت باشگاهش و یا احیانا خورده شدن حقش بود و متأسفانه برخی افراد و رسانه‌ها به جای آن که این درد بزرگ را تیتر یک رسانه هایشان کنند، حتی به کنایه رفتار او را به تمسخر گرفتند.
اف بر آنها و اف بر همه کسانی که این درد مشترک را ندیدند و یا نادیده گرفتند.
اشک‌های حاجی مایلی، درد مشترک همه کسانی بود و هست که از وضع موجود و سقوط شتاب‌آلود اخلاق و ارزش‌های اخلاقی رنج می‌برند و به اقلیتی در برابر کسانی تبدیل شده‌اند که ریا، تزویر، دروغ، هتاکی به نوامیس را بی‌محابا در جامعه نشر می‌دهند.
آری، همه باید بایستیم به حرمت و احترام اشک‌های «حاجی مایلی» که درد مشترک کسانی را فریاد کشید که هنوز باور دارند، هویت و فرهنگ ایرانی- با همه تنوع قومیتی اش - و آموزه‌های دین مبین اسلام، رفتار چنین جامعه‌ای را برنمی‌تابد. مردم، در سراسر ایران، برای خانواده و حریم خصوصی یکدیگر احترامی در حد تقدس قائلند. اشک های مایلی کهن، بانگ بلند اما روشن این تقدس بود!
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
تا وقتی که تماشاگر خودش برای تیم محبوبش هزینه نکنه (مثل تیم های اروپایی) و در نتیجه فوتبال به جای در آمد زا بودن از بیت المال پول های کلانی را به افرادی که لیاقتش را ندارد می دهد این مسائل عادی است.
آقای حاجی مایلی کم به تیمهای شهرستانی توپیدن تو این ورزشگاه آزادی؟
کم فحش خوردند همین تیمهای اصفهان توی تهرون؟
شما کجا بودین تا ای هق هق گریه هاتون دل تابناکو درد بیاره ؟؟؟
دادا فدات بشم کل ایرون این تهرون نیست بخدا.
جای توجه و برجسته سازی داره این موضوع واقعاً .چرا چرا ما جو گیریم تو فوتبال این همه.
تابناک باز هم نظر من رو درج نکردی که کلی هم وقت گذاشته بودم و درست و حسابی نوشته بودم. تو رو ابوالفضل لااقل این رو پخش کن!
عوامل ناهنجاری در فوتبال تبریز که نزدیک به دو سال است یک طرف هر کشمکشی هستند از این قرار است. (به نظر من البته):
1. سایت گل که دائم مسایل قومی و قبیله ای را پر رنگ می کند.
2. فرازکمالوند که دائم مسائل قومی و قبیله ای را در توجیه شکست هایش دخالت می دهد.
3. فدراسیون فوتبال که چشمش را مدت هاست بر روی نابهنجاری در فوتبال تبریز بسته است و گوشش را بر روی شعارهایایشان و البته تشویق شان هم می کند و با این که تراکتور تیم نظامی نیست، اجازه گرفتن سرباز بازیکن به آن ها می دهد!
4. سازمان تربیت بدنی که بازیکن خاطی آن ها را می بخشد.
چی می گی؟! منظورت این است کههر کاری خواستید توی ورزشگاه تبریز انجام بدید؟
همه جا فحش هست امانه به اندازه تبریز. قابل مقایسه نیستند.
من نمی دانم شعار نژادی که تبریزی ها توی بوق و کرنا کرده اند یعنی چه؟! مگر نژاد مردم تبریز با دیگر نقاتط فرق می کند؟! هر کسی می داند که نژاد مردم آذربایجان ایران آذری (ایرانی) است نه ترک. ترک ها زردپوست و دارای چشمان و سبیل های مغولی هستند. مردم آذربایجان در چند سده اخیر ترک شده اند نژادشان که تغییر نکرده است!
این یک شعر است که تبدیل به ضرب المثل شده است. واقعا نماینده ای بوده که به این اعتراض کند؟!!! وامصیبتا از این همه سواد!
چرا از قره چمن به اسم تهران نظر می دی؟! کی و کجا در تهران از این اتفاقات افتاده است؟ از اول بازی فحش به داور! آن هم نه یک بازی بلکه در بیشتر بازی ها!
چرا توجیه می کنی محمد جان؟! همیشه فحاشی در ورزشگاه های ایران بوده است اما تا این اندازه؟! دو سال است که تراکتور سازی یک پای هر جنجالی در فوتبال ایران است. چرا پیش از شروع بازی به داور فحش ناموسی می دهند؟ هنوز که سوت نزده است!
آن هم از شعارهای غیر فوتبالی و زوزه گرگ و ...
چرا توجیه می کنی آقا؟!
آفرین. زدی توی هدف. سایت گل عامل آشوب در فوتبال ایران است. و همچنین روزنامه اش. واقعا نمی دانم چرا با این سایت که شمشیر را از رو بسته است و تاریخ و هویت ایران را به سخره گرفته است برخورد نمی شود!
همان بازی را می گویی که طرفداران تراکتور اشک باقری را در آوردند و دایی گفت در تبریز خیلی ها برای دیدن فوتبال یه ورزشگاه نمی آیند؟! یا بازی که تراکتوری ها داور و هوادار پرسپولیس و بازیکنان را با بطری آب هدف قرار دادند؟!
اگه قراره به اشتباه کنندگان فحاشی کرد دیگر سنگ روی سنگ بند نمیشود.با این حساب از فردا به مسولین،کارمندان،دولتیهاو زمین وزمان فحش بدیم چون هیچکدوم کارشونو درست انجام نمیدن!چطوره؟از کسانی که فحاشی میکنند میپرسم:شما خودتون تو زندگی تمام کارهاتون بدون عیب وایراد بوده وهیچگاه حق رو ناحق نکردید واشتباه نکردید ؟؟؟لطفا جلوی آینه برید وبه خودتون فحش بدید!
به کرار توهین کردند نه به آذری ها!
آفرین. تراکتوری ها فوتبال را بهانه ی اهدافی دیگر قرار داده اند.
چی میشه که همه مقابل تراکتور که میشه یاد غیرت و ناموس و فرهنگ و.. می افتیم؟ چرا فحش هایی که به ترک ها در آزادی دادند کسی گریه نکرد و این همه سرو صدا نشد؟
حاجی خودت شروع کردی کم پشت سر دایی وراجی کردی حالا داری ادای قهرمانان را در می اوری
وقتی مسولان مملکت با اون همه کبکبه و دبدبه اخلاق رعایت نمیکن چه انتظاری از یه عده تماشاگرنما که غالبا دچار فقر فرهنگی هم هستند باید داشت
نمی خواد.
داود جان حالت خوبه عزیزم؟!!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.