روایتی از آمار و ارقام تلخ کشتهشدگان تصادفات جادهای در کشور:
این سکوی اولی جهان، اصلا افتخار ندارد!
«نخستین مصرف کننده نوشابههای گازدار در جهان»؛ این شاید تلخترین مقام اولی بود که به دست آوردیم و اصلا خوشایند هم نبود؛ اما اکنون مشکل چیزی نیست که مثلا معدهمان را از کار بیندازد و یا در درازمدت استخوانهایمان را پوک کند؛ دشمن به جان شیرینمان حمله کرده و گویا دست روی دست گذاشتهایم و نمیخواهیم بیرونش کنیم. آمار روی ناخوشش را به ما نشان داده و فعلا که خبری از عزم مقابله نیست!
سرویس اجتماعی ـ اواسط ماه گذشته بود که در یک تصادف زنجیرهای در اتوبان ام ـ پنج در جنوب غربی انگلستان، ۳۴ خودرو به هم برخورد کردند و ضمن کشته شدن ده نفر، شمار بسیاری نیز مجروح شدند؛ تصادفی شدید که ساعت ۸/۵ یک شب مه آلود و بارانی رخ داد و در بیست سال گذشته آن کشور بیسابقه بود؛ تصادف بزرگی که از دید رسانههای آن کشور، فاجعهبارتر از جنگ افغانستان تعبیر شد و شاهد مدعایشان این بود که سابقه نداشته در یک روز از این «جنگ» ده سرباز انگلیسی کشته شوند.

به فاصله دو هفته، خبر تصادف زنجیرهای دیگری روی خروجی خبرگزاریهای دنیا قرار گرفت که از برخورد ۵۲ اتومبیل در آلمان خبر میداد. حادثه دیگری در هوای مهآلود که در نزدیکی شهر گروناو در مرز هلند رخ داد و این بار سه کشته و ۳۵ مجروح بر جای گذاشت، در حالی که برخی سرپایی مداوا شدند و برخی حالشان وخیم گزارش شد.
چه بسا تصادفاتی از این دست، آنقدر بزرگ باشند که بتوانند آمارهای بد دو کشور را به روز (آپدیت) کنند، ولی هیچ یک به تلخی رخدادهای مشابه در کشورمان نیستند که ما هر روزه میشنویم و میخوانیم؛ تصادفاتی تلختر از زهر که نه در هوای مهآلود و غیر طبیعی رخ میدهند و نه گویا فاجعه به شمار میروند.

گویی اخباری چون تصادف هفته گذشته در محور ازنا ـ اراک، برایمان روزمره شده که تنها در حد یک خبر تلخ باقی میماند و یادمان میرود علت حادثه چه بوده است؛ انگار نه انگار که دو خانواده چهار نفره از دست رفتند و ... .
گوشها پر شده از آمار جانهایی که هر روز در جادههای کشورمان بیجان میشوند؛ آماری دردآور که حتی میتواند خدمات مسئولین مربوطه در پرجمعیتترین کشور دنیا را هم در فشار گذارد و متأسفانه برای ما تبدیل شده به شنیدن و خواندن یک خبر؛ «روزانه ۶۲ نفر در حوادث جادهای کشور کشته میشوند»؛ میانگین روزانهای که هرچند به نسبت مدت زمان مشابه در سال گذشته کاهش داشته، همچنان در محدوده غیر قابل قبول نمودار طی طریق میکند.
هر ۲۳ دقیقه یک نفر، روزانه ۶۲ نفر، ماهانه ۱۸۶۰ نفر و سالانه بیش از ۲۲۶۰۰ نفر از هموطنانمان در رخدادهای جادهای از دست میروند. این تازه روایت مثبت آمار است که از سوی سازمان بهداشت جهانی هم تأیید شده است. *
با نگاهی به آمارهای جهانی، بیشتر با عمق بحران آشنا میشویم: تقریبا ۲ درصد از یک میلیون و دویست هزار نفری را که سالانه در جهان بر اثر تصادفات جادهای کشته میشوند، ایرانیان تشکیل میدهند؛ آماری که با توجه به جمعیت کشورمان (کشور ما با ۷۵ میلیون نفر جمعیت، یک درصد جمعیت کل ساکنان کره خاکی را در خود جای داده است)، موجب شده که از لحاظ ریسک تصادفات جادهای در مقام نخست جهان بایستیم؛ چیزی نزدیک به بیست برابر میانگین جهانی! سکوی نخستی که اصلا غرور آفرین نیست و چه بسا بدترین مقام اولی باشد که به دست آوردهایم. **
این در حالی است که از نظر نرخ تصادفات، پس از کلمبیا، ونزوئلا و بنگلادش، مقام چهارم دنیا را در اختیار داریم؛ به عبارتی بهتر، به ازای هر ده هزار وسیله نقلیه در ایران، ۱۲۰ سانحه رانندگی رخ میدهد، در حالی که این رقم در کشورهایی مانند فرانسه و ژاپن دوازده تصادف است.
جنگ خارجی با دشمن واقعی یا جنگ داخلی با دشمن ...
بیایید این اعداد و ارقام را از یک زاویه دیگر بررسی کنیم. بنا بر آمار، در حماسه هشت سال دفاع مقدس، ۲۱۳۲۵۵ نفر از غیورمردان این سرزمین که به جنگ دشمنی سراپا مسلح شتافته بودند، به فیض عظیم شهادت رسیدند؛ یعنی هر ساله به طور میانگین ۲۶۶۲۵ فرشته زمینی از میانمان پر کشیدند و رفتند، آن هم در مقابل دشمنی که با کمک همه جنایتکاران دنیا به وطنمان تجاوز کرده بود.
آماری غرورآفرین که از لحاظ کمیت، به شمار کشته شدگان سالانه حوادث جادهای تنه میزند؛ اما به راستی چرا باید شمار شهدای یک جنگ تمام عیار با شمار کشتههای سالانه تصادفات برابری کند؟!
البته این نکته یادآوری میشود که سالانه بیش از پنج میلیون نفر از مردم جهان در سوانح جادهای مجروح میشوند؛ موضوعی که به حق دستمایه نامگذاری بیستم نوامبر (۲۹ آبان) به «روز جهانی قربانیان تصادفات جادهای» شده است ** تا شاید گام کوچکی باشد برای حفاظت از امثال دانشجویانی که امروز (چهارشنبه) دچار نقص عضو شدند.
این در حالی است که به گفته کارشناسان «تراکم بالای خودرو در جادهها، نقص ایمنی خودروها، کمبود ظرفیت بزرگراهی، وجود بیش از دو هزار نقطه حادثهخیز در جادهها، کمبود خدمات ایمنی و امدادی و فرهنگ نادرست رانندگی»، از مهمترین عوامل تصادف جادهای در ایران به شمار میآید.
از میان عوامل اساسی نامبرده، وزن اصلی را به کدام عامل میدهید و اقدام اساسی از سوی چه کسانی ـ اعم از آحاد ملت یا مسئولین ـ باید انجام گیرد؟
این پرسشی است که پاسخ آن را به دیدگاههای شما وا میگذاریم.
* سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۸، شمار ایرانیانی که سالانه در جادههای کشور کشته میشوند، ۲۳ هزار ذکر کرده و بنا بر برخی محاسبات دیگر، این آمار ۲۷ هزار هم نقل شده است.
** «بان کی مون»، دبیر کل سازمان ملل، در پیامی به مناسبت این روز، خواستار یاری همه نقش آفرینان شامل برنامه ریزان شهری، طراحان خودرو، سیاستگذاران و استفاده کنندگان از جادهها برای بهبود ایمنی جادهها شد. وی با اشاره به «دهه اقدام برای ایمنی جادهها (۲۰۲۰ ـ ۲۰۱۱)» که از امسال به منظور نجات جان پنج میلیون انسان آغاز شده است، افزود: در این طرح جهانی، چهارچوبی به دولتها، جامعه مدنی و بخش خصوصی برای همکاری با یکدیگر برای بهبود مدیریت جادهای، ارتقای ایمنی جادهها و خودروها، آموزش رانندگان، سرنشینان و عابران پیاده درباره رفتار ایمن ارایه میشود.

به فاصله دو هفته، خبر تصادف زنجیرهای دیگری روی خروجی خبرگزاریهای دنیا قرار گرفت که از برخورد ۵۲ اتومبیل در آلمان خبر میداد. حادثه دیگری در هوای مهآلود که در نزدیکی شهر گروناو در مرز هلند رخ داد و این بار سه کشته و ۳۵ مجروح بر جای گذاشت، در حالی که برخی سرپایی مداوا شدند و برخی حالشان وخیم گزارش شد.
چه بسا تصادفاتی از این دست، آنقدر بزرگ باشند که بتوانند آمارهای بد دو کشور را به روز (آپدیت) کنند، ولی هیچ یک به تلخی رخدادهای مشابه در کشورمان نیستند که ما هر روزه میشنویم و میخوانیم؛ تصادفاتی تلختر از زهر که نه در هوای مهآلود و غیر طبیعی رخ میدهند و نه گویا فاجعه به شمار میروند.

گویی اخباری چون تصادف هفته گذشته در محور ازنا ـ اراک، برایمان روزمره شده که تنها در حد یک خبر تلخ باقی میماند و یادمان میرود علت حادثه چه بوده است؛ انگار نه انگار که دو خانواده چهار نفره از دست رفتند و ... .
گوشها پر شده از آمار جانهایی که هر روز در جادههای کشورمان بیجان میشوند؛ آماری دردآور که حتی میتواند خدمات مسئولین مربوطه در پرجمعیتترین کشور دنیا را هم در فشار گذارد و متأسفانه برای ما تبدیل شده به شنیدن و خواندن یک خبر؛ «روزانه ۶۲ نفر در حوادث جادهای کشور کشته میشوند»؛ میانگین روزانهای که هرچند به نسبت مدت زمان مشابه در سال گذشته کاهش داشته، همچنان در محدوده غیر قابل قبول نمودار طی طریق میکند.
هر ۲۳ دقیقه یک نفر، روزانه ۶۲ نفر، ماهانه ۱۸۶۰ نفر و سالانه بیش از ۲۲۶۰۰ نفر از هموطنانمان در رخدادهای جادهای از دست میروند. این تازه روایت مثبت آمار است که از سوی سازمان بهداشت جهانی هم تأیید شده است. *
با نگاهی به آمارهای جهانی، بیشتر با عمق بحران آشنا میشویم: تقریبا ۲ درصد از یک میلیون و دویست هزار نفری را که سالانه در جهان بر اثر تصادفات جادهای کشته میشوند، ایرانیان تشکیل میدهند؛ آماری که با توجه به جمعیت کشورمان (کشور ما با ۷۵ میلیون نفر جمعیت، یک درصد جمعیت کل ساکنان کره خاکی را در خود جای داده است)، موجب شده که از لحاظ ریسک تصادفات جادهای در مقام نخست جهان بایستیم؛ چیزی نزدیک به بیست برابر میانگین جهانی! سکوی نخستی که اصلا غرور آفرین نیست و چه بسا بدترین مقام اولی باشد که به دست آوردهایم. **
این در حالی است که از نظر نرخ تصادفات، پس از کلمبیا، ونزوئلا و بنگلادش، مقام چهارم دنیا را در اختیار داریم؛ به عبارتی بهتر، به ازای هر ده هزار وسیله نقلیه در ایران، ۱۲۰ سانحه رانندگی رخ میدهد، در حالی که این رقم در کشورهایی مانند فرانسه و ژاپن دوازده تصادف است.
جنگ خارجی با دشمن واقعی یا جنگ داخلی با دشمن ...
بیایید این اعداد و ارقام را از یک زاویه دیگر بررسی کنیم. بنا بر آمار، در حماسه هشت سال دفاع مقدس، ۲۱۳۲۵۵ نفر از غیورمردان این سرزمین که به جنگ دشمنی سراپا مسلح شتافته بودند، به فیض عظیم شهادت رسیدند؛ یعنی هر ساله به طور میانگین ۲۶۶۲۵ فرشته زمینی از میانمان پر کشیدند و رفتند، آن هم در مقابل دشمنی که با کمک همه جنایتکاران دنیا به وطنمان تجاوز کرده بود.
آماری غرورآفرین که از لحاظ کمیت، به شمار کشته شدگان سالانه حوادث جادهای تنه میزند؛ اما به راستی چرا باید شمار شهدای یک جنگ تمام عیار با شمار کشتههای سالانه تصادفات برابری کند؟!
البته این نکته یادآوری میشود که سالانه بیش از پنج میلیون نفر از مردم جهان در سوانح جادهای مجروح میشوند؛ موضوعی که به حق دستمایه نامگذاری بیستم نوامبر (۲۹ آبان) به «روز جهانی قربانیان تصادفات جادهای» شده است ** تا شاید گام کوچکی باشد برای حفاظت از امثال دانشجویانی که امروز (چهارشنبه) دچار نقص عضو شدند.
این در حالی است که به گفته کارشناسان «تراکم بالای خودرو در جادهها، نقص ایمنی خودروها، کمبود ظرفیت بزرگراهی، وجود بیش از دو هزار نقطه حادثهخیز در جادهها، کمبود خدمات ایمنی و امدادی و فرهنگ نادرست رانندگی»، از مهمترین عوامل تصادف جادهای در ایران به شمار میآید.
از میان عوامل اساسی نامبرده، وزن اصلی را به کدام عامل میدهید و اقدام اساسی از سوی چه کسانی ـ اعم از آحاد ملت یا مسئولین ـ باید انجام گیرد؟
این پرسشی است که پاسخ آن را به دیدگاههای شما وا میگذاریم.
* سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۸، شمار ایرانیانی که سالانه در جادههای کشور کشته میشوند، ۲۳ هزار ذکر کرده و بنا بر برخی محاسبات دیگر، این آمار ۲۷ هزار هم نقل شده است.
** «بان کی مون»، دبیر کل سازمان ملل، در پیامی به مناسبت این روز، خواستار یاری همه نقش آفرینان شامل برنامه ریزان شهری، طراحان خودرو، سیاستگذاران و استفاده کنندگان از جادهها برای بهبود ایمنی جادهها شد. وی با اشاره به «دهه اقدام برای ایمنی جادهها (۲۰۲۰ ـ ۲۰۱۱)» که از امسال به منظور نجات جان پنج میلیون انسان آغاز شده است، افزود: در این طرح جهانی، چهارچوبی به دولتها، جامعه مدنی و بخش خصوصی برای همکاری با یکدیگر برای بهبود مدیریت جادهای، ارتقای ایمنی جادهها و خودروها، آموزش رانندگان، سرنشینان و عابران پیاده درباره رفتار ایمن ارایه میشود.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
چرا ما نمیتونیم مثل اونا باشیم ماشین های استاندارد داشته باشیم
vaveyla chie intasadof
مشکل اصلی خودروهای بی کیفیت و جاده های افتضاح است
چرا هی میگید فرهنگ رانندگی و رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی اکثر افراد قوانین رو رعایت میکنن اون چیزی که رعایت نمیشه محدودیت هاست بعنوان مثال شما چند نفر رو دیدید که از چراغ قرمز ردشن یا چند نفر رو دیدید که سر چهار راه ماشینشو پارک کنه یا چیزای دیگه پس اون چیزی که رعایت نمیشه محدودیت هایه که به خاطر ضعف خودشون و جادهاشون و ماشین های منتاژی دهه 1980 وطنیه هست
آخه یکم انصاف هم خوب چیزیه آخه این درسته به طرف بگی یه ماشین بدی به طرف 3 الی 4 برابر قیمتی که پای خودت در میاد بعد به طرف بگی 85 تا بیشتر نری تو سر بالایی و سر پائینی هم 60 تا بیشتر نری چون این ماشین بدنش ضعیفه ، ایربگ نداره ، احتمال هر گونه نقص فنی شامل بریدن فرمان ،عمل نکردن ترمز ،به هم خوردن تعادل خودرو به علت رد شدن خودروی دیگر و.....وجود داره با این اوصاف شما 200 km مسیر رو تو 5 ساعت میریرد چون هر نیم ساعت باید بزنید کنار و یه نفس تازه کنید نیست بس صندلی ها راحته و فضای کابین هم آرام و بی سر و صدا ست تازه بعد از اینکه رسیدی باید به یه ارتوپد هم مراجعه کنی
این ها کوچکترین مشکلاتی بود که من گفتم به نظر شما با این اوصاف اعصابی واسه راننده باقی میمونه !!!!!!!!!!
فقط تورو خدا نگید شرایط سخته که از یه آدم مرد میسازه
چندین چیز باعث میشه که رانندگی بی خطری داشته باشیم :
1- مهارت فرد
تو این شکی نیست که ایرانی ها واقعا تو رانندگی آخرشن وقتی با پراید 170 km/h رانندگی میکنن و از هر 100 نفر یکیش تصادف میکنه دیگه حرفی بای نمیمونه
2-خودرو
چی بگم....
3-جاده
از ترس دستام مییلرررزززهههه.....
البته این آمار کشته شده ها اکثرا موتور سوارن
ما هر سال مشهد میریم پابوس امام رضا (ع)
خیابونهای مشهد مثل پیست مسابقه هستند و وای به روزتان اگه بخواید از خیابان رد بشید چنان میان به سمت عابر که باید اشهدش رو بگه
موضوع اینه که جریمه راه حل جلوگیری از تصادفات نیست - نمیشه که تو هر یک کیلومتر یک پلیس بزاریم تا کسی خلاف نکنه - باید دنبال راهکارهای بهتر باشیم
به جای این همه اظهار نظر بیایم درست رانندگی کردن را همین الان از خودمون شروع کنیم.
حاصل دوستی مترسک و کلاغ ویرانی مزرعه است .
به نظر من برای اینکه فقط مقداری از این آمار را کم کنیم باید وروده همه ی ماشین ها به داخل کشور باز شود تا شاید البته دوباره می گم شاید شاید رقابتی بین سازندگان خودرو انجام شود
یه چیزو یاداوری می کنم و اون اینه که :
تا خودمان درست نشیم هیچی درست نمیشه !!!!!!!!!!
فکر کردید چند درصد مردم رعایت می کنند ...ها ؟ چند درصد ؟
حتی خود افرادی که دید انتقادی دارند در این سایت ....
لطفاً قضاوت عادلانه داشته باشید ...
در ضمن من دکتر نیستم!
از سال 2003 تعدادی از ایرانیان خارج از کشور به همراه تعداد زیادی از متخصصین داخلی در این رابطه فعال بوده اند که علبرقم کارشکنی های مسولین و همکاری های با اکراه انها تا بحال سه کنفرانس تخصصی کاهش حوادث و تلفات رانندگی در دانشگاه تهران برگزار شده و چهارمی ان برای سال ایده در راه است. جالب است که اقای ریس جمهور که متخصص ترابری هم هستند و قرار بود در افتتاحیه اولین کنفرانس (در سال 84) شرکت کنند این سخنرانی را بعلت خستگی ملغی کردند و حتی برای یک ساعت هم به جلسه نیامندند ولی بک روز کامل را در کنفرانس هولوکوست در همان هفته صرف کردند. بالطبع این اولویتهای مسولین را در رسیدگی به مسایل نشان میدهد.
به هر حال عده کثیری از ایرانیان متخصص در خارج از کشور در این رابطه اظهار نگرانی کرده و نمایل خود را به همکاری به متخصصین داخلی برای حل این مساله اعلام داشته اند و بدنیال پی گیری های بسیار از دو طرف، مرکز تحفیقاتی در دانشگاه تهران تاسیس شده است که نیاز به تفویت دارد. علت شروع کار در دانشگاه تهران هم این است که حل این مساله نیاز به همکاری در زمینه های مختلف فنی، حقوقی، پزشکی، علوم انسانی، قانونی و اعمال قانون (پلیس)، اموزش عمومی، فرهنگ سازی، تبلیغات، و غیره دارد که در یک دانشگاه مادر یافت میشود. ولی باید به خاطر داشت که موفقیت در این زمینه نیاز یه اراده در مردم و مسولین و حمابت مالی و عملی دراز مدت دارد. از دوستانی که در این رابطه علاقه مند به همکاری هستند درخواست میشود که به مرکر تحقیقات مربوطه در دانشگاه تهران تماس بگیرند. بیاد داشته باشیم که قربانیان این حوادث به تلقات جانی محدود نبوده و تعداد زیادی معلولیتهای جسمی را هم بدنبال دارد که عمدتا در قشر جوان و مولد جامعه هستند. این خسارات فقط عدد و امار نیستندو بلکه انسانهایی هستند که حفظ سلامتشان برای همه الزام اور است و در واقع برادرو خواهر و پدر و مادر های ما و در یک کلام هموطن و پاره تن ما هستند. حتی یک کشته و مجروح هم زیاد است.
دوستان، هموطنان، همتی باید کرد و قدم اول این راه با احترام به جان و سلامت دیگران در حال رانندگی است.
موفق باشید
خيلي از افرادي كه كشته ميشن قشر بيكار نيستند و مجبورند به خاطر كارشون سفر كنند.
جون اين افراد رو جاده نامناسب، خودروي غير ايمن، خطاي راننده مقابل يا اشتباه و خستگي خودشون ميگيره
يكي اينكه ما ايرانيها از نظر روحي رواني تعادل نداريم.البته اكثر رو ميگم.ودوم وضع جاده ها و ماشينا مون كه خيلي خيلي عالي و استاندارد هستن!!!!!!!!!!!
خودرو ،جاده و راننده هر3 را در نظر بگیریم
چند سال پیش شیراز زمانیکه پشت چراغ قرمز توقف کردم .دیدم راننده ماشینی که پشت ماشینم بود دستشو گذاشته روی بوق ومیگه حرکت کن..گفتم جناب چراغ قرمزه وشروع کرد به بد وبیراه گفتن ..اونجا بود که فاتحه ایران وایرانی رو برای همیشه خوندم
اگه تو اولین تصادفی ، نه دهمیش، نه صدمین تصادف که خودرو ساز مقصر بود، مردم اعتراض میکردن، جلو کارخونه تجمع میکردن، رسانه داشتیم داااااد بزنه، اوضا این نبود.
مشکل خودمونیم.
نکته آمار سالیانه تعداد کشته ها و مجروحان جاده ای از آمار سالیانه شهدا و مجروحان جنگ تحمیلی بیشتره یعنی انگار هنوزم داریم میجنگیم.
البته این تنها مورد منفی نیست که در آن رتبه یکم را داریم. در ارتباط با فرار مغزها نیز جزو برترین ها هستیم. بعلاوه از حیث نا امنی اجتماعی، اعتیاد، فساد، طلاق و ... نیز وضعیت مناسبی در کشور عزیزمان وجود ندارد. آنچه درد آورتر از همه این موارد است، عدم شفافیت در همه آمارها و انکار آنها از سوی مدیران نظام است. به نحوی که تا در ارتباط با این موضوعات بحث می شود، موضوع سیاه نمایی و ... مطرح می گردد. ای کاش امکان طرح شفاف دردهای اجتماع و عدم کارائی نظام های اجرایی و ... و خصوصا عملکرد مدیران یک شبه مشخص می شد در آنصورت مطمئنا نه تنها اعتماد مردم به نظام کمی نمی شد که در مدت کمی درمان دردها و بهبود وضعیت اجتماعی آغاز می گردید. لکن متاسفانه در جوامعی نظیر جامعه ما, هارمونی در همه سطوح وجود دارد و ...
به نطر من مهمترین عامل وقوع تصادفات رانندگی در ایران عدم رعایت قوانین و ضعف فرهنگی است
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.