تک مدال سبک المپیک پکن را فراموش نکنیم

با نتیجه گرفتن و پیشرفت کشتی ایران در آتیه موقعیت چه افرادی خطر می افتد؟

کشتی کشور وارد دوره زمانی حساس و تازه ای شده است، تنها چند ماه تا المپیک فرصت باقی مانده و نگاه عوام و حتی خواص ورزش دوستان به لندن و رسیدن اخبار ازافتخارآفرینی کشتی گیران است. فدراسیون دچار تغییراتی در راس شده آنهم در فاصله چند ماه به المپیک، المپیکی که عیارش به مراتب از مسابقات جهانی و قاره ای متفاوت است، مسابقاتی که ایران از آوردگاه قبلی از 16 مدال تنها به یکی رسید آنهم از نوع سبکترین آن...

کشتی ورزش آسانی نیست و ریش سفیدان و استخوان خرد کرده های گود و تشک بهتر می دانند که ایران در لندن چه کار ثقیل و در برخی از موارد بعیدی را در پیش رو دارد.

 این روزها تغییر رییس اسبق فدراسیون که در مدت حضورش منشا خدمات شایانی نیز بوده و حضورسرپرست جدید به مذاق عده کثیری خوش نیامده است. به هر روی در اینکه زمان این انتخاب به لحاظ حرفه ای و کارشناسی می توانست به تعویق بیافتد شکی نیست اما حال پس از این فعل و انفعالات سوال اینجاست که سرپرست جدیدباید در آستانه آزمونی سخت و ملی اینگونه مورد شماتت قرار بگیرد؟

برخی نوشته ها که گاها بی نام و یقینا از روی غرض در برخی مطبوعات صادر می شودو حتی برخی از مصاحبه ها بسیار سوال برانگیز و مشکوک است... با نتیجه گرفتن و پیشرفت تیم های ملی کشتی آزاد و فرنگی ایران در آتیه موقعیت چه افرادی خطر می افتد؟ یا با عدم کسب آن فرصت حضور مجدد یا جدید چه فرد یاافرادی مهیا می شود؟ آیا وزارت ورزش و در راس آن شخص وزیر احاطه کامل به مسائل اخیر و این جبهه گیریها رادارد؟ 

سرپرست جدید که کارنامه درخشانی در مدیریت ورزش کشور خصوصا در سختترین دوران پس انقلاب را دارد با تاوان چه چیزی را پس بدهد و از آن مهمتر کشتی کشور گناهش چیست که عده ای تبر به دست به دنبال ضربه به ریشه آن هستند؟ پیش کشیدن اینکه باید در المپیک به فلان عدد مدال برسیم و کمتر از آن فاجعه قلمداد شود کمال بی انصافیست...

کیست که نداد قدرتهایی همچون روسیه، ترکیه، اوکراین، کوبا، ایلات متحده و حتی امثال ازبکستان، کره جنوبی و آذربایجان با چه برنامه ریزی طویل المدتی خود را آماده المپیک کرده اند و از چه مدالهای قاره ای وجهانی عبور کردند تا در لندن به نتیجه برسند.

قطع شدن برخی منافع و ازدست رفتن تعدادی از جایگاهها با انتخاب رحجت اله خطیب و استفاده وی ازنیروهای مورد علاقه اش امری بدیهی است اما نوع برخورد با کشتی و سرپرست

آن آنهم در اولین روزهای تصدی گری به دور از اخلاقیات و جوانمردیست،شاید پس سپری شدن مدتی مشابه از عمر فدراسیون جدید با فدراسیون قبلی ومقایسه آماری پیشرفتها یا پسرفتهای سخت افزاری و نرم افزاری و لحاظ ارتقاء یا نزول کمی و کیفی بتوان با نگاهی مثبت و به دور از عداوت نقدی منصفانه را نسبت ورزش کشتی و سکانداران آن ارائه کرد و آنجاست که بیشتر

مشخص می شود دلیل نگرانی عده ای از وضع فعلی کشتی منافع شخصی بوده یا حس

وطن دوستی و عشق و علاقه به ورزش کشور...