رفتن به محتوای اصلی
آخرین خبرعکسی از جوانی شهید تهرانی‌مقدم که پربازدید شد!
1بازدید
۲۹

تعیین مذاکره کننده برای جزایر سه‌گانه: تدبیر یا تحقیر؟

به تازگی سخنگوی دستگاه دیپلماسی ایران، پس از هفته‌ها انفعال درباره ادعای وزیر خارجه امارات نسبت به حاکمیت ایران بر جزیره ابوموسی، از آمادگی ایران برای فرستادن مذاکره کننده به امارات در این باره خبر داد؛ اما گویا وزارت خارجه هنوز از رخداد سال 1992 درس نگرفته است!

از سال 1904 تا 1971، جزایر سه‌گانه ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک، سرزمین مورد اختلاف و مناقشه بود. در نوامبر 1971 و یک روز پیش از خروج نیروهای بریتانیا از خلیج فارس، نیروهای نظامی ایران، وارد جزایر تنب کوچک و بزرگ شدند و با توافق ایران و انگلستان، هیچ نیازی به رضایت شیخ رأس الخیمه که پیشتر متأثر از سیاسست‌های انگلستان، مدعی جزایر تنب بود، احساس نشد؛ به عبارت دیگر، چون بریتانیا به مالکیت و حاکمیت ایران بر جزایر تنب اذعان داشت، نیازی به تدوین هیچ گونه موافقت‌نامه‌ای نمی‌دید.



اما درباره جزیره ابوموسی، وضعیت کمی فرق کرد. در حین مذاکرات ایران و بریتانیا، در سال 1971، بریتانیا مدعی شد که نگران حقوق ساکنان عرب جزیره است که تابعیت امارت شارجه را دارند.

دولت ایران در پاسخ اعلام کرد، متعهد است که آنها از حقوق یکسانی با دیگر ایرانی‌ها برخوردار باشند که انگلستان این تعهد ایران را نپذیرفت؛ بنابراین، با اعمال فشارهای بریتانیا بر ایران، مقرر شد که شیخ شارجه، به منظور تأمین نظم میان ساکنان خود در جزیره از یک پاسگاه پلیس برخوردار باشد.

این در حالی است که یادداشت تفاهم به ایران، حق استقرار نیروهای ارتش را داد که کارویژه آن بسیار مهمتر و متفاوت‌تر از کارویژه‌های پاسگاه پلیس بود. با این حال، در مکاتبات بعدی که میان ایران و شارجه و توسط دولت بریتانیا انجام گرفت، ترتیبات بعدی به گونه‌ای انجام شد که ذره‌ای در حق حاکمیت ایران بر جزایر تردیدی نباشد و یا سبب ایجاد حق دوچندان برای امارات متحده عربی نشود.

بنابراین، این یادداشت تفاهم و مکاتبات بعدی که جزء جدانشدنی آن بودند، مورد پذیرش ایران، شارجه، بریتانیا و جامعه جهانی واقع شد و حتی دولت‌های عرب رادیکال مانند عراق، سوریه، لیبی و یمن جنوبی نیز که به شکایت از ایران در شورای امنیت پرداختند، کاری از پیش نبردند و شورای امنیت حتی با صادر نکردن یک بیانیه، کار ایران را تأیید کرد.

با پیروزی انقلاب اسلامی ایران و دشمنی دولت‌های عربی با نظام سیاسی جدید، طرح ادعا نسبت به جزایر سه‌گانه توسط امارات متحده عربی و با حمایت دولت‌های عربی و غربی، دنبال و در پایان، سبب بحران‌های آوریل و اوت در سال 1992، شد.

ایران در 27 سپتامبر 1992 و در چهارچوب یادداشت تفاهم 1971، حاضر شد برای رفع سوءتفاهمات درباره مفاد یادداشت تفاهم، مذاکره کند؛ اما هیأت مذاکره کننده اماراتی به طرح جزایر تنب نیز پرداختند و خواهان پایان دادن به اشغال جزایر عربی! و بازگرداندن آنها به دیوان بین‌المللی دادگستری شدند.

از آن زمان تا کنون، بارها امارات متحده عربی، چه تنهایی و چه در قالب اتحادیه عرب و شورای همکاری خلیج فارس، درخواست خود از ایران را تکرار کرده‌اند.

در مقابل، چکیده پاسخ وزارت خارجه ایران این بوده که حاضر است درباره رفع سوء تفاهمات از یادداشت تفاهم 1971، با امارات مذاکره کند.

به دنبال سفر تاریخی، مناسب و البته دیرهنگام رئیس جمهور محترم به جزیره ابوموسی، امارات اعتراض و بار دیگر درخواست تکراری خود را تکرار کرد. وزارت خارجه ایران نیز بار دیگر صرفاً به بیان همان پاسخ تکراری بسنده و یک مذاکره کننده برای مذاکره با امارات متحده عربی نیز مشخص کرد.

حال پرسش این است که آیا نوع موضع گیری وزارت خاجه و تعیین مذاکره کننده، چاره‌ای درست و متناسب با شأن ملت ایران و منافع ملی کشور است؟

پاسخ به این پرسش منفی است و به چند دلیل باید گفت، آنچه وزارت خارجه آن را تدبیر می‌پندارد، به جز تحقیر هیچ نتیجه‌ای برای ملت ایران به بار نمی‌آورد.

نخست این که مسأله برای امارات متحده عربی سوء تفاهم درباره یادداشت تفاهم 1971 نیست که وزارت خارجه می‌پندارد با مذاکره این مسأله حل شدنی است، بلکه مسأله برای امارات متحده عربی این است که نه تنها یادداشت تفاهم را نمی‌پذیرد و خواهان جزیره ابوموسی است، بلکه جزایر تنب را نیز متعلق به خود می‌داند و از ایران در مقام یک دولت اشغالگر می‌خواهد به اشغال جزایر پایان دهد.

در اینجا باید پرسید که وزارت خارجه بر سر چه چیزی می‌خواهد مذاکره کند؟ زیرا درباره جزایر تنب که هیچ موافقت‌نامه و توافقی وجود ندارد که محل اختلاف باشد و در مورد جزیره ابوموسی نیز اگر یادداشت تفاهمی هست، آن یادداشت تفاهم، مورد پذیرش طرف مقابل نیست. از طرفی، امارات متحده عربی جزایر تنب را از ابوموسی قابل تفکیک نمی‌داند و آن سه جزیره را یک کل می‌نامد.

هر مذاکره‌ای توسط وزارت خارجه زمانی تدبیر است که امارات متحده عربی اعلام کند که در چهارچوب یادداشت تفاهم و برای رفع سوءتفاهمات از مفاد آن و فقط درباره جزیره ابوموسی حاضر است مذاکره کند. غیر از این هر مذاکره‌ای، مهر تأییدی بر ادعای امارات متحده عربی است که طبیعی است نمی‌توان آن را تدبیر دانست.

دوم آن که مماشات و مدارای وزارت خارجه در برابر ادعاهای همیشگی امارات در جسور کردن و گستاخ‌تر کردن این کشور بسیار اثرگذار بوده است.

بنا بر تجارب تاریخی، هر گاه ایران از موضع قدرت و با قاطعیت از حقوق تاریخی خود در جزایر سه گانه دفاع نموده، طرف مقابل، دست‌کم برای ده سال از ادعای خود عقب نشینی کرده است.

برای نمونه، هنگام بحران 1992، آقای محسن رضایی، فرمانده وقت سپاه پاسداران، در یک ماه سه بار درباره جزایر سخنرانی کرد و به طرف مقابل هشدار داد. متأسفانه در آن زمان نیز وزارت خارجه، موضع  منفعلی در پیش نگرفت و تنهافرماندهان نظامی و مطبوعات ایران، پاسخ قاطع و شدیدی گفتنند که در عقب نشاندن رقیب بسیار اثرگذار بود. ملت ایران با توجه به ریشه تاریخی که دارد، خود را ملتی بزرگ می‌داند و از دستگاه وزارت خارجه انتظار دارد که پاسخی شایسته و درخور شأن ملت ایران به دولت کوچکی مانند امارات متحده عربی داده شود. بی‌توجهی به بزرگی و شأن ملت ایران، با پاسخ‌های منفعلانه وزارت خارجه به ادعاهای امارات متحده عربی، تدبیر به شمار نمی‌آید.

سوم، ادعاهای امارات متحده عربی، گستاخی بزرگ و اهانت به ملت ایران است. اکنون پرسش از وزارت خارجه این است که آیا امکان دارد، امارات متحده عربی که 41 سال از عمر آن می‌گذرد، صاحب و حاکم جزایر جنوبی ایران باشد و ایرانی که بیش از 2500 سال ریشه تاریخی دارد، چنین مالکیت و حاکمیتی نداشته باشد که وزارت خارجه حاضر شده است با امارات مذاکره کند؟

این که دولتی کوچک با سوار بر قایق کاغذی در خلیج فارس، نسبت به تمامیت ارضی کشوری مانند ایران ادعا داشته باشد و پاسخی قاطع به آن داده نشود، خود سبب تضعیف و تحقیر روحیه ملی می‌شود که با تدبیر بسیار فاصله دارد.

چهارم این که ادعاهای امارات متحده عربی، مبنی بر تعلق جزایر سه گانه به این کشور، خود پرورش دادن تخم تجاوز نسبت به سرزمین ایران است که هر گاه فرصت کند، در عملی کردن آن لحظه ای تردید نخواهد کرد.

اساساً و نخست نطفه تجاوز به سرزمین کشوری در فکر شکل می‌گیرد و سپس بر زبان جاری و پس از آن در زمان مناسب عملیاتی می‌شود. تجربه ادعاهای حزب بعث نسبت به اروند رود به خوبی درست بودن این ادعا را نشان می‌دهد. مقامات بعث نخست در فکر و سپس بر زبان نسبت به اروندرود، تمایلات تجاوزکارانه داشتند و هنگامی که به دلیل وقوع انقلاب اسلامی کشور در موضع نامطمئنی قرار گرفته بود، به ایران حمله و تمایلات تجاوزکارانه خود را عملیاتی کردند؛ هر چند امارات با عراق تحت حاکمیت بعث قابل مقایسه نیست، چاره آن است که با شمشیر، فکر تجاوز را در نطفه خفه کرد.

Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۲۹
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
ناشناس

یکی به ما بگه منظور نگارنده از " کارویژه " همام "ماموریت " است ؟

ناشناس

شايد وزارت خارجه خبر نداره كه ايران هم ماله اماراته لطفا يكي بهشون بگه

ناشناس

واقعاً از این همه اقتدار دستگاه دیپلماسی آدم مور مورش میشه!!!! این دیگه آمار بیکاری و تورم نیست که هر جور دلتون خواست به زبون بیاریدش. این آب و خاک این کشوره. اگر دلتون میخواد می تونید برید راجع به دکوراسیون منزل شخصیتون یا پست آقای مرتضوی باهاشون مذاکره کنید. ولی اختیار این یکیو ندارید.

زرین دشتی

مذاکره برای چیزی که مال خودمان است این واقعا شرم اور است
اگر دولت با امارات پای یک میز نشستند یعنی اینکه ما برای انها حقی در مورد این جزایر قایل شده ایم
شما که حراج به ایران زده اید چه طور است برای تبدیل نام خلیج فارس به خلیج عربی هم پای میز بنشینید
خوب از خون شهدا دفاع کردید
شهدا شرمنده ایم

مسعود جمالی

متاسفانه وزارت خارجه ما خیال میکند باید خود را خیلی متمدن و طرفدار منطق نشان دهد در صورتی که میز مذاکره جای حرف منطقی زدن نیست و تنها موضع قابل قبول سهم بیشتر خواستن است ون ظیر این واقعه را در مورد دریای خزر شاهد بودیم که وزارت خارجه ما برای آنکه مارا کشوری منطقی معرفی نماید پیشنهاد تقسیم دریای خزر بر مبنای 20% برای هر کشور را نمود در صورتی که طبق معاهده ایران و شوروی سابق که دولت روسیه متعهد به اجرای تمامی آنها شده بود ایران صاحب 50% از دریای خزر بود. با این اشتباه فجیع ما بطور داوطلبانه مالکیت 30% از دریای خزر را از خود سلب نمودیم و حالا صحبت از 11% می شود. بنابرین به هیچ عنوان نبایستی به چیزی کمتر از این رضایت بدهیم که ابتدا دولت امارات مالکیت قاطع ما را بر این 3 جزیره بپذیرد.
تابناک نامردی اگر این نظر رو منتشر نکنی.

م. ( حمید ) کلباسی

احتمالا ایران به دلیل شرایط خاص بحرین و قطر
و آفتاب لب بام بودن شاه و ولیعهد عربستان
میخواهد با این ترفند عر و بوق شیخکهای متوهم
را تعدیل کند و سرشان را با پنبه دیپلماسی
ببرد . یک طلبکار به بدهکار قلدرش میگفت طلب
ما را کی میدهی ؟ بدهکار میگفت من 5 ساله
میگم به من یک هفته مهلت بده .

ناشناس

پخ پخ....
همین کافیه. بگو مذاکره کننده برگرده

mohammad

1-قطع روابط سیاسی -اقتصادی -اجتماعی با امارات
2-برقراری رابط با شیخ نشینهای منطقعه
3- قطع رابط با عربستان سعودی چون از نظر هرایرانی عربستان از اسراییل وامریکا بدتراست

حاج امین

مذاکره برا ملک خودمون تو زمین اونا؟؟؟؟؟؟؟؟؟
بابا ای ول به غیرت و مسلمونیت
بیت الماله ها

من
در پاسخ به ناشناس

چرا به دولت فشار میارید آقو؟ بدین بره خیال همه رو راحت کنین کاکوووووو....هااااا

ناشناس

آقايون الزام بستن دكمه يقه پيرهنشون به مراتب از جزاير ايراني مهمتره!

meshkiny

ناشناس عزیز امور خارجه کی بیدار بوده که این بار خوابیده باشد؟؟ یکی از ضعیف ترین وزارتخانه های ما امور خارجه است !!

ياحق

بسمه تعالي
مذاکره براي اينکه که آقايون زورشون نمي‌رسه.

ناشناس

این وزارت خارجه ما کم از قاجار نداره، می خواد یه معاهده ننگین دیگه ینویسه و جزایر رو تقدیم اعراب کنه.
تقاضای ما اینه که نیروهای نظامی ابران کل امارات رو هم به ایران ملحق کنن تا دیگه جایی برای هیچ ادعایی باقی نمونه.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

دوست عزیز همش تقصیر خودمونه. بهتره کسی رو مقصر نکنیم.

سهراب

وزارت امورخارجه باید حافظ منافع ملی ایران باشد. اگر غیر از این عمل کنند همان بهتر که همگی محترمانه کنار بروند وبیشتر از این منافع ملی ما را به سخره نگیرند.

ناشناس

اگردستگاه دیپلماسی اعلام کندراجع به کل ایران می خواهدمذاکره کندنبایدتعجب کردمتاسفانه ماشعارهای بزرگ برای کل جهان میدهیم ولی ازواکنش درمقابل مسایل مهم بظاهرجزئی برای کشورخودمان عاجزیم زیراآنراریزمبینیم ولی وقتی به آن توجه میکنیم که بزرگ شده باشدنمی دانم این ازنزدیک بینی ماست یاسپردن کارهای بزرگ به آدمهای کوچک .بچه ها رویاهای بزرگ دارندولی از عهده امورات خودبرنمی آیند.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

واقعا این همه مدارای وزارت خارجه برای چیست؟ ! امارات به خاک ایران طمع دارد برای چه مذاکره می کنید؟!

هاشم

مذاکره به هیچ وجه

امیر

صحبتهای شما را تایید میکنم
فقط اصلاح میکنم
تاریخ ۷۰۰۰ساله ایران
تمدن ما از جیرفت و شهر سوخته اغاز شده شاید هم قبلتر

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.