سخنی با «بیست و پنج نفر» از این «پنجاه نفر»

فردا  همزمان با آغاز دور دوم انتخابات مجلس شورای اسلامی در کشور، مرحله دوم این انتخابات در تهران نیز برگزار خواهد شد و بیست و پنج نفر دیگر حوزه انتخابیه تهران هم برگزیده و به پنج نفر پیشین افزوده خواهند شد تا با تکمیل فهرست سی نفره تهران و با نهایی شدن انتخابات شهرهای دیگر، نمایندگان مجلس نهم هم کاملا مشخص شوند.

به گزارش «تابناک»، چه بپذیریم و چه نپذیریم، نمایندگان برگزیده تهران در مجلس شورای اسلامی، نقش هدایت کننده مجلس و تصمیمات سرنوشت‌ساز آن را بر عهده خواهند گرفت؛ بنابراین، از هم اکنون باید از آنان خواست که دست‌کم مجلس آینده را ـ که نماد مردمسالاری دینی کشور است ـ به سبک مجلس هشتم سازماندهی نکنند و دست‌کم طرحی نو دراندازند.

* این انتظار افکار عمومی است که تصمیمات سرنوشت‌ساز کشوری را بر پایه قول شرف نگیرند.

* این انتظار هست که وقتی قول شرف گرفتند و پس از یک ماه ـ که با افکار عمومی بازی کردند‌ ـ در صورت تحقق نیافتن هدف، به سادگی از مردم عذرخواهی کنند.
انتظار این است که اگر دولت لایحه بودجه را دیر به مجلس ارائه داد، آنان هم بر دیرکرد آن نیفزایند.

* انتظار این است که بتوانند از تعطیلات نوروزی و مرسوم خود برای یک بار هم که شده، به نفع ملت و به نام سعادت ملت ایران چشم پوشی کنند و سرانجام کشور را بودجه دار کنند، چرا که این از مصائب روزگار است که بودجه امسال، هنوز تصویب نشده و تازه پس از دور دوم انتخابات و در فرصتی ده روزه تا پایان مجلس هشتم، بودجه بناگاه و ناپلئونی تصویب شود.

* انتظار این است که قانون را برای استفاده حداکثری و بهره بردن همه نمایندگان ننویسند؛ مانند آنچه درباره شرایط کاندیداتوری مجلس نوشتند و برای اینکه همه اعضای مجلس کنونی بتوانند چندین بار آن را تغییر دهند.

* انتظار این است که پیش از طرح سؤال از رئیس جمهور، آیین نامه داخلی مجلس را بخوانند تا آنچه در روز سؤال از رئیس‌جمهور بر سرشان آمد، دیگر تکرار نشود.

* انتظار این است که اگر بناست کلیات بودجه را تصویب کنند، از همان آغاز این کار را انجام دهند و رأی خود را زیر سؤال نبرند؛ این که صبح مسأله‌ای را رد و بعد از ظهر تصویب کنند.

* انتظار این است که مجلس، واقعا مجلس باشد و دولت نیز دولت برای تمایلات شخصی سیاسی، مصالح کشور را قربانی نکنند.

* انتظار این است که پیش از رأی دادن به یک طرح و لایحه، دست‌کم آن را بخوانند و بدانند چه را امضا بکنند و در آینده، طرح‌هایی را که نمایندگان متعدد تکراری آن را امضا کرده‌اند، نبینیم.

* انتظار این است که منتظر لوایح دولت نمانند و خود طرح‌های مورد نیاز کشور را تصویب کنند و این گونه نباشد که مثلا کمیسیون فرهنگی مجلس با همه ادعا در چهار سال کمتر از انگشتان یک دست طرح در مجلس مطرح کرده باشد.

* این انتظار هست که وقتی دو وزارتخانه را ادغام می‌کنند، کامل قانون را بنویسند تا در روز سؤال از رئیس‌جمهور شیوه قانون نوشتنشان زیر سؤال نرود.

* انتظار این است که در تخصیص منابع دقت کنند و بودجه یک وزارت تازه راه‌اندازی شده مانند وزارت ورزش را به یک درآمد نامشخص در آینده موکول نکنند.

* انتظار هست که... .