6بازدید
حريم شخصي چند متر است؟
موقعیت‌هایی وجود دارند که در آنها، ورود دیگران به حریم شخصی غیر قابل اجتناب است، مثلا در متروهای شلوغ. مردم چطور با این موضوع کنار می‌آیند؟
آدم‌ها در اطراف خود حریم‌هایی دارند که تنها افراد خاصی را به آن راه می‌دهند. اگر چه حریمها و اندازه آنها به فرد، فرهنگ و موقعیت وابسته است، اما جایگاه آن در مغز است و ورود به حریم دیگران، در اغلب فرهنگ‌ها ناپسند و ناراحت‌کننده است.
به گزارش خبر آنلاين، این که نباید به حریم دیگران وارد شد، یکی از قدیمی‌ترین قوانینی است که اگر نگوییم در همه، در اغلب جوامع انسانی وجود دارد و رعایت میشود. خیلی‌ها، حریم‌های شخصی را که انسان‌ها در اطراف خود دارند به حباب تشبیه کرده‌اند، اگرچه برخی با این تشبیه موافق نیستند و آن را توصیفی نامناسب برای حریم افراد می‌دانند، با این حال، تشبیه حباب، توضیح فضای شخصی افراد را ساده‌تر می‌سازد؛ اما اصلا این حباب‌های فرضی که ما در اطراف خود داریم، چه هستند و چرا وجود دارند؟ چه اتفاقی می‌افتد که وقتی کسی وارد فضای شخصی ما میشود، این‌قدر آزرده می‌شویم؟ «لایفز لیتل میستریز» در گزارش خود کوشیده به این سوال‌ها پاسخ دهد.
قبل از هر چیز، باید دید این حباب‌ها به چه اندازه‌ای هستند. بر اساس نظریه «ادوارد هال»، انسان‌شناس آمریکایی که مطالعات او در این زمینه از دهه 1960/1340 آغاز شده و هنوز هم ادامه دارد، هر کدام از ما حباب‌هایی با چهار اندازه در اطراف خود داریم که هر کدام، روابط خاصی از ما را پوشش می‌دهند.
کوچک‌ترین آنها، «فضای صمیمی» خوانده میشود و به طور تقریبی برای هر فرد از دایره‌ای به شعاع حدود 45 سانتی‌متر از بدنش تشکیل میشود. تنها اعضای خانواده، حیوانات خانگی و صمیمی‌ترین دوستان می‌توانند این‌قدر به شما نزدیک شوند. اگر کسی که حتی ذره‌ای غریبه‌تر است، بخواهد وارد این حریم شود، باعث آزردگی و خشم خواهد شد.
هال، حباب بعدی را «فضای شخصی» می‌نامد که دایره‌ای به شعاع حدود 45 تا 120 سانتی‌متر در اطراف شماست. دوستان و آشنایان می‌توانند به راحتی این فضا را اشغال کنند، به خصوص در طی یک مکالمه غیررسمی. اما غریبه‌ها اجازه ورود به این حریم را ندارند. در فاصله حدود 1.2 تا 3.6 متر از خودمان، حباب دیگری داریم که می‌توان آن را «فضای اجتماعی» خواند. در این فاصله، مردم برای برقراری ارتباطات معمول اجتماعی احساس راحتی می‌کنند و آشنایان تازه یا حتی افرادکاملا غریبه را هم می‌توان به این فضا راه داد. از این به بعد، دیگر هر چه هست، فضای عمومی قلمداد میشود که برای همه باز است.
با این حال، این اندازه‌ها در جامعه آمریکایی به دست آمده‌اند. به گفته «رالف ادولفز» استاد روانشناسی و علوم عصبی در موسسه فناوری کالیفرنیا، فضای شخصی بسته به فرهنگ و زمینه می‌تواند کاملا تغییر کند.
وی می‌گويد: «همچنین، در این زمینه بین افراد تفاوت‌هایی وجود دارد. بنابراین به این ارقام فقط باید به عنوان حد متوسط نگاه کرد. آنها به هیچ عنوان عمومی، همیشگی و مطلق نیستند.»
از سوي ديگر چنان‌که همه ما می‌دانیم، همین تفاوت‌های فردی و فرهنگی در اندازه فضای شخصی معمولا باعث احساس ناراحتی در تعامل افراد با هم میشود.(مثلا با فردی از یک کشور بیگانه)
اما این حباب‌های شخصی اصلا چطور به وجود آمده‌اند؟ به گفته ادولفز، از حدود سن سه تا چهار سالگی، حسی فردی از حریم شخصی در افراد شروع به شکل‌گیری میکند. تا رسیدن به دوره نوجوانی، اندازه این حباب‌ها در حال تعیین است. ادولفز در مطالعه خود در سال 2009/ 1388، نشان داد که حباب‌های حریم‌های اطراف افراد توسط آمیگدالا (که به بادامه هم معروف است) ساخته و کنترل می‌شوند. آمیگدالا همان بخشی از مغز است که در احساس ترس هم سهیم است.
وقتی به حریم شخصی افراد تجاوز میشود، آمیگدالا فعال میشود. ادولفز در این‌باره توضیح می‌دهد: «این امر به احتمال زیاد بازتابی از پاسخ هیجانی مربوط به زمانی است که فردی زیاد از حد به ما نزدیک میشود. فرضیه ما با خانمی که دچار آسیب به این قسمت از مغز خود شده بود، تایید میشود. او هیچ مشکلی با نزدیک شدن افراد دیگر به خود نداشت، مهم نبود که افراد چقدر به او نزدیک می‌شدند. او هیچ حریم شخصی مشخصی نداشت.»
همچنین به گفته وی، رشد غیرطبیعی آمیگدالا ممکن است توضیحی باشد برای این که چرا افراد مبتلا به اوتیسم، در نگه داشتن یک فاصله اجتماعی مناسب با دیگر افراد دچار مشکل می‌شوند.
موقعیت‌هایی وجود دارند که در آنها، ورود دیگران به حریم شخصی غیر قابل اجتناب است، مثلا در متروهای شلوغ. مردم چطور با این موضوع کنار می‌آیند؟ به گفته «روبرت سامر» روانشناس، ما به طور موقت، افراد اطراف خود را انسان‌زدایی می‌کنیم، یعنی سعی می‌کنیم با آنها هیچ تماس چشمی نداشته باشیم و چنین وانمود می‌کنیم که اشیایی بی‌جان هستند، تا زمانی که بتوانیم از آن جا خلاص شویم. بدین ترتیب، ایستادن در فاصله نزدیک با یک دیوار، زیاد کار سخت و ناراحت‌کننده‌ای نیست.
به گزارش خبر آنلاين، این که نباید به حریم دیگران وارد شد، یکی از قدیمی‌ترین قوانینی است که اگر نگوییم در همه، در اغلب جوامع انسانی وجود دارد و رعایت میشود. خیلی‌ها، حریم‌های شخصی را که انسان‌ها در اطراف خود دارند به حباب تشبیه کرده‌اند، اگرچه برخی با این تشبیه موافق نیستند و آن را توصیفی نامناسب برای حریم افراد می‌دانند، با این حال، تشبیه حباب، توضیح فضای شخصی افراد را ساده‌تر می‌سازد؛ اما اصلا این حباب‌های فرضی که ما در اطراف خود داریم، چه هستند و چرا وجود دارند؟ چه اتفاقی می‌افتد که وقتی کسی وارد فضای شخصی ما میشود، این‌قدر آزرده می‌شویم؟ «لایفز لیتل میستریز» در گزارش خود کوشیده به این سوال‌ها پاسخ دهد.
قبل از هر چیز، باید دید این حباب‌ها به چه اندازه‌ای هستند. بر اساس نظریه «ادوارد هال»، انسان‌شناس آمریکایی که مطالعات او در این زمینه از دهه 1960/1340 آغاز شده و هنوز هم ادامه دارد، هر کدام از ما حباب‌هایی با چهار اندازه در اطراف خود داریم که هر کدام، روابط خاصی از ما را پوشش می‌دهند.
کوچک‌ترین آنها، «فضای صمیمی» خوانده میشود و به طور تقریبی برای هر فرد از دایره‌ای به شعاع حدود 45 سانتی‌متر از بدنش تشکیل میشود. تنها اعضای خانواده، حیوانات خانگی و صمیمی‌ترین دوستان می‌توانند این‌قدر به شما نزدیک شوند. اگر کسی که حتی ذره‌ای غریبه‌تر است، بخواهد وارد این حریم شود، باعث آزردگی و خشم خواهد شد.
هال، حباب بعدی را «فضای شخصی» می‌نامد که دایره‌ای به شعاع حدود 45 تا 120 سانتی‌متر در اطراف شماست. دوستان و آشنایان می‌توانند به راحتی این فضا را اشغال کنند، به خصوص در طی یک مکالمه غیررسمی. اما غریبه‌ها اجازه ورود به این حریم را ندارند. در فاصله حدود 1.2 تا 3.6 متر از خودمان، حباب دیگری داریم که می‌توان آن را «فضای اجتماعی» خواند. در این فاصله، مردم برای برقراری ارتباطات معمول اجتماعی احساس راحتی می‌کنند و آشنایان تازه یا حتی افرادکاملا غریبه را هم می‌توان به این فضا راه داد. از این به بعد، دیگر هر چه هست، فضای عمومی قلمداد میشود که برای همه باز است.
با این حال، این اندازه‌ها در جامعه آمریکایی به دست آمده‌اند. به گفته «رالف ادولفز» استاد روانشناسی و علوم عصبی در موسسه فناوری کالیفرنیا، فضای شخصی بسته به فرهنگ و زمینه می‌تواند کاملا تغییر کند.
وی می‌گويد: «همچنین، در این زمینه بین افراد تفاوت‌هایی وجود دارد. بنابراین به این ارقام فقط باید به عنوان حد متوسط نگاه کرد. آنها به هیچ عنوان عمومی، همیشگی و مطلق نیستند.»
از سوي ديگر چنان‌که همه ما می‌دانیم، همین تفاوت‌های فردی و فرهنگی در اندازه فضای شخصی معمولا باعث احساس ناراحتی در تعامل افراد با هم میشود.(مثلا با فردی از یک کشور بیگانه)
اما این حباب‌های شخصی اصلا چطور به وجود آمده‌اند؟ به گفته ادولفز، از حدود سن سه تا چهار سالگی، حسی فردی از حریم شخصی در افراد شروع به شکل‌گیری میکند. تا رسیدن به دوره نوجوانی، اندازه این حباب‌ها در حال تعیین است. ادولفز در مطالعه خود در سال 2009/ 1388، نشان داد که حباب‌های حریم‌های اطراف افراد توسط آمیگدالا (که به بادامه هم معروف است) ساخته و کنترل می‌شوند. آمیگدالا همان بخشی از مغز است که در احساس ترس هم سهیم است.
وقتی به حریم شخصی افراد تجاوز میشود، آمیگدالا فعال میشود. ادولفز در این‌باره توضیح می‌دهد: «این امر به احتمال زیاد بازتابی از پاسخ هیجانی مربوط به زمانی است که فردی زیاد از حد به ما نزدیک میشود. فرضیه ما با خانمی که دچار آسیب به این قسمت از مغز خود شده بود، تایید میشود. او هیچ مشکلی با نزدیک شدن افراد دیگر به خود نداشت، مهم نبود که افراد چقدر به او نزدیک می‌شدند. او هیچ حریم شخصی مشخصی نداشت.»
همچنین به گفته وی، رشد غیرطبیعی آمیگدالا ممکن است توضیحی باشد برای این که چرا افراد مبتلا به اوتیسم، در نگه داشتن یک فاصله اجتماعی مناسب با دیگر افراد دچار مشکل می‌شوند.
موقعیت‌هایی وجود دارند که در آنها، ورود دیگران به حریم شخصی غیر قابل اجتناب است، مثلا در متروهای شلوغ. مردم چطور با این موضوع کنار می‌آیند؟ به گفته «روبرت سامر» روانشناس، ما به طور موقت، افراد اطراف خود را انسان‌زدایی می‌کنیم، یعنی سعی می‌کنیم با آنها هیچ تماس چشمی نداشته باشیم و چنین وانمود می‌کنیم که اشیایی بی‌جان هستند، تا زمانی که بتوانیم از آن جا خلاص شویم. بدین ترتیب، ایستادن در فاصله نزدیک با یک دیوار، زیاد کار سخت و ناراحت‌کننده‌ای نیست.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل
نظرات بینندگان
از مطلب جالبتون ممنونم.
این بحث از بخشهای علم زبان بدن هست که در ایران حدود 5 سال هست که شناخته شده است.پس برای ما ایرانیها خیلی جدید هست.ضمنا آشتا بودن با این مطالب باعث بهبود و گسترش ارتباط هر فرد با دیگران میگردد و در زندگی اجتماعی امروز بسیار حایز اهمیت هست.
مطلب یسیار آموزنده ای بود . متاسفانه برخی افراد کم سواد یا فاقد تربیت اجتماعی رعایت نکردن حریم شخصی و فاصله با دیگران را نشانه صمیمیت می دانند و موقع صحبت یا جلسه بیش از حد نزدیک می شوند که این امر هم ضررهای بهداشتی دارد هم باعث ناراحتی مخاطب می شود .
خیلی خوشم اومد واقعاً به قول دوستمون تو ایران حریم شخصی وجود نداره شاید خیلی ها هنوز از این مسائل اطلاع کافی ندارند
آیا دیده اید که گاهی در حال صحبت با یک نفر، او هی ناخودآگاه به شما نزدیک میشود و شما هی به تدریج عقب عقب میروید؟ شاید مربوط به همین داستان حریم است و رعایت نکردن آن از طرف شخص مقابل یا تفاوت در تعیین حریم مجاز از سوی شما دو نفر
تو مترو تهران حریم شخصی بعضا در حد صفره! در ایران کلا ببرای بعضی ها اینجور چیزها معنا نداره، این به درد اروپایی ها می خوره که توی سوپرمارکت هم صف می استند تا خرید کنند نه مثل ما که همه جمع می شویم سر صف و همه به هم خرید می کنیم!
مسائل مربوط به روح و روان انسان را نمی شه اندازه گیری کرد.
از همه جا بد تر آسانسوره . اگر بخوای بری طبقه 20 . هی به کفشت نگاه میکنی هی به کفشش نگاه میکنی هی به شماره ها نگاه میکنی .........
پس به قول معروف ما دوستانه تو مترو وایمیستیم!
تیتر را که دیدم فکر کردم کنایه است ولی بعد از خواندن متوجه شدم چقدر مطلب به درد بخوری بود ادم بعضی از انها را میداند وعمل هم میکند ولی به این شکل روشن ندیده بودم ممنون
مطالبتون داره قدیمی میشه ها
این مطلب بدرد ایراینی ها نمی خوره چون حریم شخصی تو ایران وجود نداره
چیزی که ریشه فطری دارد ایرانی و غیر ایرانی ندارد . عدم توجه به حریم شخصی در ایران هم یک خطا و مخالفت با فطرت انسان است.
واقعا اتفاقا همین دیروز همسایه کفتر بازمون(کبوتر باز) که کبوترش اومده بود تو حیاط خونمون بی اجازه اومده تو حیاطمون اگه می گرفتمش میزدمش خودم می شدم مجرم به پلیس می گفتم تو همسایگی باعث کینه و انتقام دائمی بر می اومد واقعا حریم یعنی چی؟؟؟
سلام علیکم
درج مطلب در باب حریم، گام مثبتی است. اما نویسنده مطلب، در نامیدن حباب ها یا دایره های حریم، دقت کافی نداشته است.
1- دایره یا حباب نخست، به شعاع 15 سانتی متر، حریم انحصاری محرمان است، یعنی حریم همسران و کودکان. از این قرار که فرزند می تواند در آغوش پدر یا مادرش قرار گیرد.
2- حریم دوم، 30 سانتی متر شعاع دارد و حریم شخصی است که با احتساب حریم انحصاری محرمیت، 45 سانتی متر می شود.
3- حریم سوم، حریم خصوصی است که شعاع آن با در نظر گرفتن دو حریم قبلی، بین 150 تا 200 سانتی می شود.
4- حریم اجتماعی 2نا 3متر و نیم است که خود به دو حریم صمیمی و حریم ناآشنا تقسیم می شود.
5- حریم پنجم، حریم سخنرانی است که 3 متر تا 6 متر طولی یا 1 متر ارتفاع و 1 متر طولی است.
به علاوه، ادوارد تال، ابتدا با توجه به نا آرامی حیوانات وحشی در سیرک ها، به حریم ها پی برد و آنرا سپس به دایره مراودات انسانی تعمیم داد.
همچنین حریم ها در میان جوامع مختلف و نیز در ارتباط با مقامات عالیه، زنان نا محرم، کودکان، افراد غریبه و معلولان متفاوت است.
ارادتمند- علی محمد بیدارمغز
کارشناس ارشد تشریفات کاربردی بین المللی
پورتال تشریفات ایران
تو مترو اون 45 سانت که رعایت نمیشه هیچ.طرف 45 سانت دیگه هم مارو فشرده میکنه
خیلی بی مزه و بی ارزش بود.واقعا این مطلب در حد سایتتون بود
برعکس در زندگی شهری رعایت این حریمها از نظر سلامت جسمی و آرامش روانی و اخلاقی بسیار مهم است .
مساله بسیار علمی و می توان یکی از جنبه های زبان تنی (body language) نا مید
البته قبول دارم که یک سایت خبری نباید در این زمینه ها وارد شود
ولی برای جامعه ما خوب است که بعضی از چیزها اطلاع رسانی شود
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.