به بهانه حفظ «آبرو»

اين يكي از جاي دوري نيامده و محصولي كاملا وطني است. هنجاري كه خود آن را خلق كرديم، رشد و نمو داديم و حالا ديگر اين عادت اجتماعي به آفتي خانمان‌برانداز تغيير شكل داده است.

اين كه ما ريشه بسياري از رفتارهايمان را با وام گرفتن از كلمه «حفظ آبرو» توجيه مي‌كنيم، اتفاق تازه‌اي نيست، اما خطر بعدي اين است كه هم‌اكنون اين توجيه خطرناك به ساير حوزه‌هاي اجتماعي نيز در حال سرايت است.

مثلا اگر به تالارهاي عروسي بويژه در پايتخت و شهرهاي بزرگ ايران سري بزنيد، مي‌توانيد بروشني ببينيد كه اجاره يك شب اين مكان‌هاي لوكس، گاه معادل كل حقوق يك سال و حتي چند سال آقاي داماد مي‌شود!

در حقيقت با مشاهده هزينه‌هاي بسيار زائدي كه در مراسم‌ عروسي و حتي عزا صرف مي‌شود، احتمالا شما هم به اين نتيجه مي‌رسيد كه رفته رفته به مرحله‌اي گام گذاشته‌ايم كه «فرهنگ مصرف‌گرايي» به يك ارزش اجتماعي، آن هم با نقاب «حفظ آبرو» مبدل شده است.

البته نبايد از ياد برد كه گسترش چنين فرهنگ مخربي، علاوه بر تاثيرات فردي، تاثيرات اجتماعي گسترده‌اي را نيز با خود به همراه مي‌آورد.

در واقع جداي از اين كه عادت مصرف‌گرايي با توجيه حفظ آبرو مي‌تواند براحتي پايه‌هاي خانواده را متزلزل كرده و بار مالي سنگيني را بر دوش نان‌آور خانواده تحميل كند، در بعد كلان نيز همه‌گير شدن اين معضل اجتماعي موجب مي‌شود كه بنيه اقتصادي كشور ما اسير توليد كالاهاي فانتزي يا صرف ارائه خدمات غيرضروري شود كه پروسه توسعه پايدار كشور را به تاخيري طولاني مبتلا سازد.

به هر حال، شايد اين وظيفه رسانه‌ها و ساير نهادهاي فرهنگ‌ساز باشد كه اين تفكر سازنده را در جامعه ترويج دهند كه حفظ آبروي خانواده و جامعه، هيچ ربطي به هزينه‌تراشي و افزايش روزافزون مصرف ندارد.

منبع: جام جم