خیابان‌های تهران در آستانه انفجار خودروها

اگر فكري براي خودروهاي تك سرنشين شود معضل ترافيك تا حد زيادي حل ميشود. متاسفانه ما يك مشكل فرهنگي داريم كه اگر فردي خودش به فكر بهبود باشد به نوعي از سوي ديگران انگشت نما و مورد شوخي و تمسخر قرار مي گيرد ولي اگر همان موضوع اجباري شود همه ميپذيرند، گردن مينهند و به راحتي اجرا ميكنند.خودمان به فكر بهبود نيستيم و هميشه منتظريم برايمان مشخص كنند كه چه كاري بكنبم و چه كاري نكنيم. نمونه بارز آن كمر بند ايمني بود كه تا قبل از اجبار اگر كسي مي بست به انحاء مختلف مورد استهزا و تمسخر قرار مي گرفت ولي بعدا كه اجباري شد به يك امر عادي تبديل شد. در مورد خودروهاي تك سرنشين نيز اينگونه است. اينجانب باتفاق يكي از همكارانم كه مسيرمان مشترك است به صورت نوبتي از خودروهايمان استفاده مي كنيم و هرچند برخي مشكلات جزئي داريم ولي مزاياي آن از جمله كاهش سوخت مصرفي قابل توجه است ولي جالب است كه همين موضوع از طرف همكاران و برخي افراد دستمايه شوخي و خنده قرار ميگيرد. باور كنيد اگر اين موضوع به صورت الزام از طرف مسئولين ذيربط اعلام شود با توجه به تعداد خودروها و توزيع نسبتا مناسب آن بين تمام خانواده ها با همديگر برنامه ريزي كرده و خود را با شرايط جديد تطبيق ميدهند و ديگر بحث تمسخر و شوخي گرفتن موضوع هم برطرف خواهد شد.

تا وقتی همه امکانات در تهران فشرده شده وضع بر همین منوال است. وقتی برای هر چیز ولو جزئی باید به تهران مراجعه کرد بیشتر از این انتظار نمیرود.

به نظر بنده اگر مردم به تدريج رويكردي به سمت حمل و نقل عمومي داشته باشند عليرغم سختي هاي زيادي كه داره (اعم از 1) تحمل تراكم بيش از اندازه مترو و اتوبوس 2) زود حاضر شدن در محل كار مثلا نيم ساعت زود حركت كردن و ساير موارد) به تدريج مسؤولين موضوع افزايش ظرفيت ناوگان حمل و نقل رو به بودجه وسيعتري در نظر گرفته و مسأله به تدريج حل مي شود ولي اگه مردم به خودشون نياند و كما في السابق به خودروهاي تك سرنشين در خيابونها حاضر بشند و توجهي به آلودگي، ترافيك و ... نكنند اين موضوع با طرح جامع و فوق جامع هم قابل حل نيست فقط نبايد به ابزارها فكر كرد بايد تفكر رو تصحيح كرد

تنها راه حل مشكل ترافيك تهران، انتقال كارخانجات به شهرستانها ميباشد.
بايد در نقاط ديگر كشور نيز مراكز جمعيتي ايجاد كرد. متاسفانه بيشتر امكانات كشور در تهران متمركز است مانند پادگانها، دانشگاهها، كارخانجات و مراكز تفريحي. بايد به نحوي جمعيت از تهران به ساير نقاط كشور منتقل شود.

وقتی که اوضاع حمل و نقل عمومی انقدر بد است که برای سوار شدن اتوبوس باید زمان زیادی معطل شد و برای سوار شدن در مترو فشار قبر را تجربه کرد، به نظر ماندن در ترافیک در حالی که سوار خودرو شخصی شده ای مطلوب تر است.

تا مدیریت تقاضای جابجائی در تهران جدی گرفته نشود و با غفلت با آن برخورد شود، و تا مردم برای هر مورد جزئی نیاز به رفت و آمدهای مکرر داشته باشند، علیرغم همه تلاش ها، شاهد مشکلات بیشتر در این زمینه خواهیم بود.
مدیریت تقاضا به شکل ریشه ای نیاز به جابجائی را کاهش می دهد. این امر نیاز به تغییر اساسی در شیوه انجام امور در کشور و به شکل جدی متکیی بر این امر می باشد که مردم راست می گویند مکر خلاف آن ثابت شود. این موضوع در حوزه اختیارات ارکان بسیار بالای کشور مانند ریاست جمهوری و یا مجلس می باشد و نیاز به مدیران شجاع، جسور و خوش فکر برای پیاده سازی دارد. اصل موفقیت پروژه هائی شبیه دولت الکترونیک وابسته به این باور می باشد. این باور اگر چه ممکن است عارضه هائی داشته باشد، اما به دلیل اینکه تنها بینشی است که جوابگوی شرائط می باشد، باید انجام شود و سعی بز کاهش عارضه های آن گردد.

ژاك شيراك سيزده سال شهردار پاريس بود در مدت 13 سال يك خودرو به تعداد خودرو هاي پاريس اضافه نشد. در قبال ورود يك خودرو جديد حتما مي بايست يك خودرو قديمي از رده خارج مي شد. آيا بهتر نيست از تجربه هاي ديگران استفاده كنيم و كمتر دچار خطا شويم. سلامتي اين مردم بيچاره بر اثر آلودگي هوا در خطر است در حاليكه سالي 400 هزار خودرو جديد وارد تهران مي شود.كه اگر در 5 سال به همين رويه خودرو وارد كشور شود. ديگر جايي براي تردد نخواهد ماند.

در مورد داستان نمایشگاه یا سایر مناسبتهایی که ترافیک سازند راه چاره ساده ای وجود دارد که تقریبا در سرتاسر دنیا اجرا می شود و آن جابه جایی ساعتهای بازدید از نمایشگاه در قیاس با ساعات کار اداری است. مثلا نمایشگاه از ساعت 11 تا 20 یا 15 تا 23 مشغول به کار است. در حالی که متاسفانه در ایران این ساعتها منطبق بر ساعات اوج ترافیک قرار می گیرند.