رفتن به محتوای اصلی
آخرین خبرماکا چیست و چه فوایدی برای سلامت دارد؟
15بازدید
۴۴

آغازی بر یک حماسه جاویدان

تقدیم به همه بچه‌هایی که صبح اول مهرشان خونین شد

وطنم ای شکوه پابرجا، در دل التهاب دوران‌ها، کشور روزهای دشوار، زخمی سربلند بحران‌ها، ایستادی بر جنگ رو در رو، خنجر از پشت می‌زند دشمن، گویی از ما در نهان بر ما، وطنم پشت حیله را بشکن…

هر بار که اول مهر می‌شود، یاد اول مهری می‌افتم که بچه مدرسه‌ای‌های خوزستان می‌خواستند راهی مدرسه شوند؛ اما نشدند!

چه آن زمانی که خود دانش‌آموز بودیم و چه سال‌های بعد، هر وقت مهر می‌آمد و شور حال خاصی داشت، یاد شور و حال بچه‌هایی می‌افتم که خود را برای یک سال تحصیلی آماده کرده بودند و به یکباره هواپیماهای عراقی را بالای سرشان دیدند، بچه‌هایی که در ماه مهر کسی برایشان «همشاگردی سلام» نخواند؛ بچه‌هایی که کسی با گل راهی دبستانشان نکرد و جلوی در مدرسه ازشان عکس یادگاری نگرفت؛ عکس هم اگر بود، عکسی بود با تفنگ‌هایی که از قدشان بلندتر بود؛ بچه‌هایی که روز اول مهر، زوزه گلوله را به جای سرود «بوی ماه مهر» در گوش داشتند؛ بچه‌هایی که دیگر خواب نداشتند، خوراک نداشتند، دفتر و کتاب نداشتند، پدر و مادر نداشتند؛ بچه‌هایی که دیگر نبودند؛ بچه‌های که یک شبه بزرگ شدند.

خیلی‌هاشان شاید نخستین بار بود که به مدرسه می‌رفتند و تا از خواب بیدار شدند، دیدند خودشان هستند و یک خانه دود گرفته، در و دیوار فرو ریخته و مرزی که باید از آن دفاع کنند، خاکی که باید پاس بدارندش، خانه‌ای، مزرعه‌ای، باغچه‌ای، گاومیشی، شطی که باید برایش جان بدهند. پدری، برادری، عزیزی که باید به خاک بسپارندش، آنقدر سریع که حتی مجال سوگواری و آنقدر ناگهانی که فرصت تصمیم گیری هم نداشتند.

امیر حسین را من می‌شناسم؛ دزفولی بود و پی کاری با مادرش به تهران آمده بود. قطاری که او را به دزفول بازگرداند، یکراست بردش سر قبر پدرش. هر بار که این خاطره را تعریف می‌کند، مو بر اندامم سیخ می‌شود. از ایستگاه روی دست خاله‌ها و عمه‌هایش رفت تا گذاشتندش روی قبری که پدرش را تازه در آن خاک کرده بودند.

او هم اکنون عکاس قابلی است؛ یکی از کسانی است که مهر 59 برایش به اندازه همه عمر ما گذشت. همیشه به من می‌گوید، در بیست و چند سالگی دچار بحران میانسالی شده است. همه ما در کنارمان یکی مثل امیر حسین را داریم؛ یکی از آن بچه‌هایی که مهر 59 خوزستان، زندگی‌شان را تغییر داد. آدم‌هایی که اکنون به مانند ما از دلار و سکه و گرانی و هزار و یک چیز دیگر می‌نالند. آدم‌هایی که مثل ما در روزمرگی‌ها گم می‌شوند. آدم‌هایی که مثل ما غم دارند. آدم‌هایی که هیچ گاه خودشان نشدند!

جنگ زشت‌ترین چیزی است که تا کنون درباره‌اش خوانده‌ام و دیده‌ام. سنم به جنگ قد نمی‌دهد و از این بابت خوشحالم؛ اما همیشه رخدادهایی هست که من را یاد آدم‌هایی می‌اندازد که داشتند زندگی‌شان را می‌کردند و به یکباره همه چیز تغییر کرد. آدم‌هایی که تا دیروز، گاومیش‌هایشان را به شط می‌بردند و فردایش بین جنازه‌های جزغاله شده آدم‌ها و گاومیش‌ها، جانبازی کردند تا ذره‌ای از خاک خانه و کاشانه خود را با بیگانه‌ای سهیم نشوند.

اول مهر امسال، وقتی لای کیف‌های باربی‌نشان و تی‌شرت‌های اسپایدرمنی که بچه‌های عزیزتان را به مدرسه می‌برید، در خلال این که بهای دلار را لحظه به لحظه چک می‌کنید، وقتی با لبخند با معلم کودکتان عکس یادگاری می‌گیرید، یادی کنید از همه کودکانی که اول مهر 59 به خون نشستند و حتی مادری نبود که برایشان زاری کند.

به احترامشان می‌ایستیم و بر آنان درود می‌فرستیم؛ همه کسانی که جان باختند و همه آنهایی که در میان ما هستند و ما نمی‌دانیم.
 
 
Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۴۴
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
ناشناس

پر پر شدن اين گلها بسان بال زدن ققنوس در آتش بود زيرا دوباره متولد شدند
اين دردانها يك شبه ره صد ساله را رفتند گرامي باد يادشان و پر ره رو باد راهشان

رضا

یاد شهیدان عاشق مهر بخیر

ناشناس

یک پرسش ساده: از مسئولین پس از صدام در عراق تا همین الان، کدامیک بابت این همه خسارت که به ایران زدند یک معذرت خواهی ساده کردند؟ (کاری که مسئولین آلمان یا ژاپن بعد از جنگ دوم جهانی انجام دادند). یک سئوال هم از مسئولین ایرانی، چرا پیگیر دریافت عرامت جنگ که سازمان ملل هم تایید کرد نبودید و نیستید؟

ناشناس

عراق همین الان هم تهدیدی بالقوه برای ایران است. این همه خسارات مادی و نیز کشتن و شهید کردن هزاران ایرانی مظلوم را چه کسی باید پاسخ دهد؟ به چه جرمی این همه به ایران خسارات زدید؟ بعد هم هیچی به هیچی؟ تکلیف غرامت جنگ چه شد؟

ناشناس
در پاسخ به فریناز

من هم دا را خواندم آدم خیلی متاثر وغمگین
چه دفاع جانانه ای کردند با حداقل امکانات و اسلحه،چه مظلومانه به شهادت رسیدند

ناشناس

یادش بره که بر نگرده......الان بعضی ها بدو بدو میرن که از همون دشمنها مراقبت کنن برق بهشون بدن ....گاز بدن وما فقط نگاه......

رضا

عزیز دلم شهداء مظلوم

حسين

تقدیم به همه بچه‌هایی که صبح اول مهرشان را خونین كردند

ناشناس
در پاسخ به محمد

مدتها بود اینطوری گریه نکرده بودم بابا دمت گرم!

ناشناس

خیلی متن زیبایی بود . یادآور حماسه مردان ایران زمین .
خداوند به همه کسانی که در راه دفاع از وطن و ارزشهای اسلامی جانبازی کردند خیر کثیر عطا فرماید.

ناشناس
در پاسخ به حسین

خداوند به شما سلامتی و توفیق عنایت کند وبه همه ما که راه شهدای عزیزمان را ادامه دهیم .
اللهم صل علی محمد و آل محمد

ف
در پاسخ به محمد

خیلی زیبانوشتی .خدا به همه ما توفیق پیروی و ادامه راه شهدا را عنایت فرماید.

ناشناس
در پاسخ به مهدی

درود برهمه شیرزنان و دلاورمردان ایران زمین

عارف

خیلی مطلب جالب و مفیدی بود روح تمام ان عزیزان شاد

ناشناس

سلام بر انسان های میهن دوست. یادشان گرامی باد

قاف

یاد دزفول در جنگ به خیر مردمانش زیر موشک در شهر مقاومت میکردند وفرزندانشان خط شکنان جبهه دشمن بودند.

سعید

دست شان بوسیدنی است

mazani

تابناك عكسى كه استفاده كردى متعلق به يكى ازجانبازان جنگه كه متولدشهركهنوج وساكن شهر مقدس قمه پيشنهاد مى كنم باايشان مصاحبه اى ترتيب بديد چون مردم اين تصوير را زياد ديدن اگه بتونيدعكاسش راهم پيداكنيد جالب ترمىشه

ناشناس

با صبا در چمن لاله سحر می گفتم که شهیدان که اند این همه خونین کفنان

علوی پور

به واقع نسلی تکرار ناپذیر بودند.

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.