شمشیربازی ایران؛ سقوط سابر از جمع ۸ تیم برتر جهان به رتبه ۳۰

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، سابر ایران که طی سال‌های گذشته با کسب سهمیه المپیک، مدال‌های آسیایی و حضور در جمع هشت تیم برتر جهان به یکی از اسلحه‌های موفق شمشیربازی کشور تبدیل شده بود، پس از المپیک پاریس وارد روندی نزولی شد؛ روندی که نه‌تنها در رنکینگ جهانی و رقابت‌های بزرگسالان، بلکه در تکرار موفقیت‌های گذشته در رده‌های پایه نیز خود را نشان داد. ناکامی سابر در بازی‌های کشورهای اسلامی، بازی‌های آسیایی و فاصله گرفتن از جایگاه گذشته، ضرورت بازنگری جدی در عملکرد فنی و مدیریتی این اسلحه را دوچندان کرده است.

از محمد رهبری تا کریستین بائو؛ تغییراتی بدون نتیجه مطلوب

یکی از تصمیم‌های قابل‌تأمل فدراسیون شمشیربازی پس از المپیک ۲۰۲۴ پاریس، انتخاب محمد رهبری به‌عنوان سرمربی تیم ملی سابر بلافاصله پس از خداحافظی او از دوران قهرمانی بود. هرچند تجربه حضور در بالاترین سطح رقابت‌ها ارزشمند است، اما قهرمانی در سطح حرفه‌ای لزوماً به معنای برخورداری از تجربه و دانش لازم برای هدایت تیم ملی نیست.

پس از آن نیز حضور کریستین بائو، مربی فرانسوی، نتوانست به‌تنهایی شرایط سابر ایران را متحول کند. این روند نشان می‌دهد که تغییر نام‌ها، بدون برنامه فنی مشخص و ارزیابی عملکرد، نمی‌تواند تضمین‌کننده موفقیت باشد که مسئول این تصمیمات هم فدراسیون شمشیربازی و در رأس آن علیرضا پورسلمان است.

آیا ظرفیت مربیان داخلی نادیده گرفته شده است؟

در شرایطی که سابر ایران برای بازگشت به مسیر موفقیت به تصمیمی جدی نیاز دارد، بررسی توان مربیان داخلی نیز اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. امیر رضایی‌نژاد، حمیدرضا شیر و امین قربانی در کنار سایر مربیان سازنده داخلی از جمله نام‌هایی هستند که می‌توانند در یک ارزیابی تخصصی، در کنار گزینه‌های خارجی بررسی شوند و هدایت تیم ملی اسلحه سابر را به عهده بگیرند و فدراسیون شمشیربازی هم با این اتفاق از هزینه‌های بیهوده جلوگیری کند.

البته انتخاب سرمربی نباید صرفاً بر اساس نام و سابقه انجام شود؛ بلکه نتایج، دانش فنی و تاکتیکی، تجربه بین‌المللی و برنامه پیشنهادی هر مربی باید معیار تصمیم‌گیری باشد. پرسش اینجاست که آیا فدراسیون شمشیربازی همه ظرفیت‌های داخلی را با معیارهای روشن ارزیابی کرده است؟

از سوی دیگر، افت تیم را نمی‌توان تنها به کادر فنی نسبت داد. کیفیت اردوها، مسابقات تدارکاتی، امکانات تمرینی و برنامه‌ریزی برای انتقال ورزشکاران جوان به سطح بزرگسالان نیز باید بررسی شود. جوان‌گرایی بدون حضور مستمر در مسابقات رده‌های پایه و برنامه مشخص توسعه، به‌تنهایی نتیجه‌بخش نخواهد بود. اتفاقی که در چند سال اخیر در اسلحه سابر به درستی انجام نشده است.

سابر ایران به تصمیم روشن نیاز دارد

سقوط از جمع هشت تیم برتر جهان به رتبه سی‌ام، در کنار ناکامی در تکرار موفقیت‌های گذشته، موضوعی نیست که بتوان آن را صرفاً با تغییر نسل توجیه کرد. فدراسیون باید عملکرد دوره پس از پاریس را بررسی کند و مشخص سازد که ادامه همکاری با کادر فنی قبلی چه توجیهی دارد و چه برنامه‌ای برای بازگشت تیم به جایگاه گذشته در نظر گرفته شده است.

مسئله امروز سابر ایران این که چرا هنوز تصمیمی روشن و مبتنی بر ارزیابی عملکرد برای آینده این اسلحه گرفته نشده است؟