ابعاد ناشناخته یک کشتار جمعی
این مردم همچون اهالی حلبچه قربانی شدند اما دیده نشدند + فیلم ۱۸+
تنفس سخت، سرفههای خشن و همراه با نصب دستگاههای تنفسی و... که حال لازم و ملزوم همدیگر شدهاند. آیا با وجود این، این فراموشیها هم به سراغ این جانباز میآید؟ باید پرسید زاویه دید ایشان نسبت به زندگی و ادامه آن چگونه است؟ فیلم زیر بخشی از روایت رسانههای غربی از بمباران شیمیایی صدام در سال ۱۳۶۶ است که طبیعتاً تا اندازهای در راستای منافع صدام بوده است. دیدن این فیلم توصیه برای اشخاص زیر هجده سال به هیچ عنوان توصیه نمیشود.

بیست و پنج سال پیش در حالی که بسیاری از مردم مناطق کردنشین ایران و عراق، به پیشواز نوروز رفته بودند، یک دیکتاتور خونخوار بر سر مردم کشورش و بخشی از مردم ایران بمبهای شیمایی ریخت و با سلاح کشتار جمعی سفرههای هفت عیدشان را رنگ خون بخشید. وسعت حادثه اما آنچنان بزرگ بود که با گذشت بیش از دو دهه از آن، همچنان ابعادی از ظلم بزرگی که به مردم بیگناه حلبچه روا شد، بازشناسی شود؛ ظلمی که بخشی از آن در گفتار دردمندانه یکی از قربانیان این فاجعه انسانی به تابناک نمایان است.
به گزارش «تابناک»، کردنشینان عراق و کردنشینان ایرانی، به بمباران خاک عراق توسط نیروهای هوایی صدام خیره بودند. بمباران یک هدف داشت و آن اثبات این نکته به ایران بود که ارتش عراق در مقابل پیشروی نیروهای ایرانی، حتی به مردم خودش هم رحم نمیکند و قطعاً هشداری بزرگ بود که اگر بنای پیشروی رزمندگان کشورمان در خاک عراق باشد، با سلاحهای نامتعارف و کشتار جمعی به مقابله پرداخته خواهد شد و چه بسا این سلاحها بر سر مردم بیگناه شهرهای بزرگ کشور آوار میشد.
صدام برای آنکه جدیتش را در مقابله با سرعت پیشروی عراق به نمایش بگذارد، بدترین گازهای شیمیایی را بر حلبچه و برخی مناطق کردنشین ایران در چنین ایامی تخلیه کرد و سپس ارتش عراق چندین روز پیاپی به بمباران سنگین این مناطق پرداخت تا شیشهها و جدارههای حفاظتی نیز تا سر حد ممکن فرو ریزد و این گازها بیشترین اثرگذاری را بیابد و قربانیان بیشتری بگیرد.
سه تا پنج هزار کشته و هزاران زخمی و صدها کودک که بعدها در زمان تولد ناقص زاده شدند و درگذشتند، حاصل این جنایت علیه بشریت بود؛ اما این همه ماجرا نبود و ابعاد آن بیش از اینها بود. قربانیان این حادثه از پاوه در سالگرد این فاجعه، برای «تابناک»، مطلبی فرستادهاند که جای بسی تأمل دارد. در این مطلب آمده است:
به یاد بمباران شیمیایی نودشه و اماهای بسیار در ورای آن جنگها همواره و در نهایت تمام میشوند، حرارتها فروکش مینمایند، زندگی روند و روال طبیعی خویش را از سر میگیرد، خرابیها بازسازی میشوند (بهتر و جذابتر از گذشته)، اما آن چیزی که باقی میماند خاطرات تلخ و شیرین دوران حساسی است که گاهی از آن یاد میشود. ما به عینه شاهدیم حتی رزمندگان مخلصی که در شرایط جنگی، سختترین وضعیت را تجربه نمودهاند. حال با رویایی در ذهن آن صحنهها را یاد مینمایند.
حضور در کنار جانبازان بمباران شیمیایی نودشه (جانباز ۷۰ درصد بمباران شیمیایی جناب آقای فلاحی، یعقوبی و...) در جهت ثبت و ضبط حماسههای ماندگار مردم این دیار، برایم بسیار تأمل برانگیز و نگران کننده بود؛ نه از آن جهت که دژخیمانی سفاک منش چنین جنایت وحشتناک را موجب شدهاند، چرا که این موضوعات همواره در تاریخ تکرار شدهاند و تکرار آن مانع از ادامه جنایت دیگری نمیشود. تأملم در فراموشی موضوعاتی است؛ آن هم نه در هر موضوعی!

تنفس سخت، سرفههای خشن و همراه با نصب دستگاههای تنفسی و... که حال لازم و ملزوم همدیگر شدهاند. آیا با وجود این، این فراموشیها هم به سراغ این جانباز میآید؟ باید پرسید زاویه دید ایشان نسبت به زندگی و ادامه آن چگونه است؟ آیا حرفهای امثال ما که در مالاندوزی و... غرق
شدهایم میتواند تسلی خاطر ایشان را فراهم آورند و آیاهای بسیار و
دیگر ...؟!
تأسفبارتر آن که شاید اکثریت قریب به اتفاق شهروندان منطقه اورامانات از شیمیایی شدن شهر نودشه و حماسههای جاری آگاهی نداشته باشند، اظهار همدردی در تشییع جنازه باشکوه سربازان وطن چه دردی را از آنان درمان میکنند؛ این در شرایطی است که هماکنون در بستر بیماری و در کنار ما هستند.
به هر حال ما جنایت صدام در بمباران شیمیایی حلبچه را که در ۲۵ اسفند ۶۶ با شهید شدن هزاران نفر صورت گرفت، محکوم مینماییم و به مردم آن دیار و آزادگان جهان تسلیت عرض مینماییم. حادثه دلخراش یک روز پس از بمباران حلبچه یعنی در ۲۶ اسفند ۶۶ در شهر نودشه بخش نوسود از توابع شهرستان پاوه روی داد و مستندات آن در کتاب جنگهای شیمیایی و تبعات آن نوشته دکتر عباس فروتن که در تاریخ دوم فروردین سال ۶۷ به رشته تحریر درآمد.
کارشناسان سازمان ملل در هفتم فروردین سال ۶۷ این جنایت را که ناشی از اصابت هشت بمب حاوی گاز خردل صورت گرفته و بر اثر آن سیزده نفر از همشهریان شهید و بیش از یکصد نفر دیگر دچار مصدومیت شدند با ارائه مستندات و... به عنوان سندی معتبر ثبت نمودند تا همچنان در تاریکخانههای تاریخ از آن یاد شود؛ هر چند این شهر در فاصله زمانی سوم و سیزدهم فروردین ۶۷ در فاصلهٔ کمتر از ۲۰ نیز آماج بمبارانهای شیمیایی واقع شد.
در بیشتر مناطق ایران یادوارههای شیمیایی حلبچه برگزار میشود. جالبتر آن که کاروانهایی از مسیر شهرهای نوسود و نودشه راهی مزار شهدای حلبچه در خاک عراق میشوند. شاید برای این فعل پسندیده، هفتهها طول بکشد تا مجوز خروج برای آن صادر شود؛ اما این خطه بدون مجوز هم میتواند پذیرای دردمندان ایران زمین در تاریخ باشند تا در مجاورت مزار شهدای شیمیایی نودشه که همزمان با آن واقعه به درجه رفیع شهادت رسیدهاند، نفرت خویش را از حرکتهای ددمنشانه صدام و صدامیان نشان دهند.
اکنون باید از مسئولان محترم صدا و سیما پرسید؛ آیا در سالهای متمادی این حماسهها و جنایات سفاکان تاریخ را در راستای رسالت محوله بازتاب دادهاید و چند برنامه در این زمینه تهیه شده است؟؟
فیلم زیر بخشی از روایت رسانههای غربی از بمباران شیمیایی صدام در سال 1366 است که طبیعتاً تا اندازهای در راستای منافع صدام بوده است. دیدن این فیلم برای اشخاص زیر هجده سال به هیچ عنوان توصیه نمیشود.
به گزارش «تابناک»، کردنشینان عراق و کردنشینان ایرانی، به بمباران خاک عراق توسط نیروهای هوایی صدام خیره بودند. بمباران یک هدف داشت و آن اثبات این نکته به ایران بود که ارتش عراق در مقابل پیشروی نیروهای ایرانی، حتی به مردم خودش هم رحم نمیکند و قطعاً هشداری بزرگ بود که اگر بنای پیشروی رزمندگان کشورمان در خاک عراق باشد، با سلاحهای نامتعارف و کشتار جمعی به مقابله پرداخته خواهد شد و چه بسا این سلاحها بر سر مردم بیگناه شهرهای بزرگ کشور آوار میشد.
صدام برای آنکه جدیتش را در مقابله با سرعت پیشروی عراق به نمایش بگذارد، بدترین گازهای شیمیایی را بر حلبچه و برخی مناطق کردنشین ایران در چنین ایامی تخلیه کرد و سپس ارتش عراق چندین روز پیاپی به بمباران سنگین این مناطق پرداخت تا شیشهها و جدارههای حفاظتی نیز تا سر حد ممکن فرو ریزد و این گازها بیشترین اثرگذاری را بیابد و قربانیان بیشتری بگیرد.
سه تا پنج هزار کشته و هزاران زخمی و صدها کودک که بعدها در زمان تولد ناقص زاده شدند و درگذشتند، حاصل این جنایت علیه بشریت بود؛ اما این همه ماجرا نبود و ابعاد آن بیش از اینها بود. قربانیان این حادثه از پاوه در سالگرد این فاجعه، برای «تابناک»، مطلبی فرستادهاند که جای بسی تأمل دارد. در این مطلب آمده است:
به یاد بمباران شیمیایی نودشه و اماهای بسیار در ورای آن جنگها همواره و در نهایت تمام میشوند، حرارتها فروکش مینمایند، زندگی روند و روال طبیعی خویش را از سر میگیرد، خرابیها بازسازی میشوند (بهتر و جذابتر از گذشته)، اما آن چیزی که باقی میماند خاطرات تلخ و شیرین دوران حساسی است که گاهی از آن یاد میشود. ما به عینه شاهدیم حتی رزمندگان مخلصی که در شرایط جنگی، سختترین وضعیت را تجربه نمودهاند. حال با رویایی در ذهن آن صحنهها را یاد مینمایند.
حضور در کنار جانبازان بمباران شیمیایی نودشه (جانباز ۷۰ درصد بمباران شیمیایی جناب آقای فلاحی، یعقوبی و...) در جهت ثبت و ضبط حماسههای ماندگار مردم این دیار، برایم بسیار تأمل برانگیز و نگران کننده بود؛ نه از آن جهت که دژخیمانی سفاک منش چنین جنایت وحشتناک را موجب شدهاند، چرا که این موضوعات همواره در تاریخ تکرار شدهاند و تکرار آن مانع از ادامه جنایت دیگری نمیشود. تأملم در فراموشی موضوعاتی است؛ آن هم نه در هر موضوعی!

این تصویر توسط سعید جان بزرگی ثبت شده است. او نیز سالها بعد بر اثر عوارض سلاحهای شیمایی به شهادت رسید
تأسفبارتر آن که شاید اکثریت قریب به اتفاق شهروندان منطقه اورامانات از شیمیایی شدن شهر نودشه و حماسههای جاری آگاهی نداشته باشند، اظهار همدردی در تشییع جنازه باشکوه سربازان وطن چه دردی را از آنان درمان میکنند؛ این در شرایطی است که هماکنون در بستر بیماری و در کنار ما هستند.
به هر حال ما جنایت صدام در بمباران شیمیایی حلبچه را که در ۲۵ اسفند ۶۶ با شهید شدن هزاران نفر صورت گرفت، محکوم مینماییم و به مردم آن دیار و آزادگان جهان تسلیت عرض مینماییم. حادثه دلخراش یک روز پس از بمباران حلبچه یعنی در ۲۶ اسفند ۶۶ در شهر نودشه بخش نوسود از توابع شهرستان پاوه روی داد و مستندات آن در کتاب جنگهای شیمیایی و تبعات آن نوشته دکتر عباس فروتن که در تاریخ دوم فروردین سال ۶۷ به رشته تحریر درآمد.
کارشناسان سازمان ملل در هفتم فروردین سال ۶۷ این جنایت را که ناشی از اصابت هشت بمب حاوی گاز خردل صورت گرفته و بر اثر آن سیزده نفر از همشهریان شهید و بیش از یکصد نفر دیگر دچار مصدومیت شدند با ارائه مستندات و... به عنوان سندی معتبر ثبت نمودند تا همچنان در تاریکخانههای تاریخ از آن یاد شود؛ هر چند این شهر در فاصله زمانی سوم و سیزدهم فروردین ۶۷ در فاصلهٔ کمتر از ۲۰ نیز آماج بمبارانهای شیمیایی واقع شد.
در بیشتر مناطق ایران یادوارههای شیمیایی حلبچه برگزار میشود. جالبتر آن که کاروانهایی از مسیر شهرهای نوسود و نودشه راهی مزار شهدای حلبچه در خاک عراق میشوند. شاید برای این فعل پسندیده، هفتهها طول بکشد تا مجوز خروج برای آن صادر شود؛ اما این خطه بدون مجوز هم میتواند پذیرای دردمندان ایران زمین در تاریخ باشند تا در مجاورت مزار شهدای شیمیایی نودشه که همزمان با آن واقعه به درجه رفیع شهادت رسیدهاند، نفرت خویش را از حرکتهای ددمنشانه صدام و صدامیان نشان دهند.
اکنون باید از مسئولان محترم صدا و سیما پرسید؛ آیا در سالهای متمادی این حماسهها و جنایات سفاکان تاریخ را در راستای رسالت محوله بازتاب دادهاید و چند برنامه در این زمینه تهیه شده است؟؟
فیلم زیر بخشی از روایت رسانههای غربی از بمباران شیمیایی صدام در سال 1366 است که طبیعتاً تا اندازهای در راستای منافع صدام بوده است. دیدن این فیلم برای اشخاص زیر هجده سال به هیچ عنوان توصیه نمیشود.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
با دیدن این تصاویر فقط دارم گریه می کنم. لعنت خدا بر انسانیت نداشته تان
انزجار از جنگ افروز ها و کسانی که از جنگ افروزی سود می برند.لعنت خدا بر عاملین جنگ.
خاطراتم زنده شد من اون زمان درحلبچه بودم وحشت ناک تر از آنچه که فکرش رو بکنی .دباره یادم افتاد با این فیلم تازه این فیل یه کمی از اون همه جنایت بوده مواد شیمایی غرب یادمه اون زمان می گفتن که مواد شیمیایی رو از آلمان وارد کرده بودند یاد و خاطره شهدا گرامی باد
واقعا درد ناک است من از زمان جنگ چیزای یادم هست که هنوز فکرش آزارم میده وای به حال آنهای که اینگونه عزیزانشون جلوشون پر پر شدند
خیلی دردناک بود خیلی
اوج توحش یک حیوان بنام صدام و حامیانش بود که حتی به ملت خودش هم رحم نکرد.
امیدوارم همیشه تمام سرزمینها از جنگ به دور باشند وصلح جهانی پدیدار بشه و خداوند شر فتنه گران و جنگ افروزان رو به خودشون برگردونه . روح همه شهدا و مخصوصا اینهایی که معصومانه رفتند و صداشون رو هیچکس نشنید شاد باشه. و اونهایی که بازموندن خدا شفاشون بده. تمام ملت ایران مدیون مرزنشینانشونه خدا انشاله پشت و پناهشون باشه.
خدا رحمتشون کنه ، جگرم سوخت وقتی به بچه ها نگاه کردم .جگر باعث و بانی شون بسوزه
آقا پیمان!این تفکر کاپیتالیسم غربی است که در راستای منافعش،امریکای استفاده کننده از بمب هسته ای را محکوم نکند و ایران را به اتهام «نگرانی از استفاده از بمب اتمی»محکوم و تحریم کند وهمینطور صدام استفاده کننده از بمب شیمیایی را محکوم نکند و بشار اسد را به اتهام«نگرانی از استفاده از بمب شیمیایی» محاکمه کند!در حالیکه مطمئنا اگر صدام بجای اسد بود در این دو سال بارها از سلاح های شیمیایی استفاده کرده بود.باید این حق را به سوریه داد که وقتی دشمن اصلی اش اسرائیل بمب اتمی دارد او سلاح شیمیایی برای بازدارندگی اش داشته باشد.
تصویر مادرانی که بچه هاشون رو تو بغل داشتن من رو آتیش زد................
این زخم جاش با هیچ چیزی پاک تمیشه............
باي ذنب قتلت؟
خدا انتقام خون این مظلومان را خواهد گرفت
بی شک عدل خدواند تنها پاسخگوی مسئولین این جنایت است....
خداوند تمام رفتگان را قرین رحمتش نماید و تمام باز ماندگان را صبر عنایت کند.
من نمي فهمم چطور ، موجودي مثل انسان اشرف مخلوقات است.لطفا" پيامبران و معصومين را مثال نزنيد.انجام دهندگان اين اعمال نيز قطعا" انسان(به معناي عام كلمه) بودند
بسیار دردناک بود...
خارج از توصیف بشر
انسانهایی معصوم در آغوش زن و فرزندانشان جاودانه به سکوت ابدی رفتند...
برای شادی روح همه شهیدان مملکتمان صلوات
یه سر به کردستان عراق بزن بعد نظر بده. خود کردهای عراق موضوع حلبچه را فراموش کردند.
من فیلم اصلی تدوین نشده حلبچه را دیده ام. گمان نمی کنم شقی تر و پلیدتر از صدام موجودی در عالم بوده باشد. الحق که روی اشقیا و یزید و معاویه را سفید کرد. این تصاویر همه سند مظلومیت مردم ایران نیز هست . شاید که دنیا از خواب غفلت بیدار شود و بفهمد که به چه حیوان درنده خویی امکانات جنایت علیه بشریت را داده است.
ظلم و ظالم هیچوقت پایدار نمی مونه...
طفلان معصوم به چه گناهي اينطور تلف شدند!! ؟
خداوندا ظهور مهدی موعود را برسان. به یاد سالار شهیدان حسین (ع) افتادم.
اروپائیان و امریکائیان وحشی افرادی مانند خودشان را در کشورهای جهان سوم پیدا میکنند و به قدرت می رسانند تا اینگونه با مردم خودشان رفتار وحشیانه داشته باشند.متاسفانه در کشورما نیز شیفتگان غرب کم نیستند.مرگتان باد وحشیان و دد منشان
از امریکای جنایتکار جز این انتظاری نیست روزی با دستان خود مردم هیروشیما و ناکازاکی را قتل عام میکند و روزی دیگر مردم حلبچه را با دستان صدام و هم اکنون مردم سوریه و ... ولی این روند ادامه نخواهد یافت و روزی فرا خواهد رسید که مردم امریکا طعم کشتار وبی خانمانی و ناامنی را خواهند چشید .
نتوانستم همه فيلم راببينم چقدرددمنشي وجنايت خداعذاب صدام وعاملين اين جانيت وحشيانه راهزاران برابركندلعنت خدابراين گرگهاي انسان نما
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.